“Ik dacht: ik hoor hier niet” - WK-beul van Dimitri van den Bergh openhartig over impostersyndroom op de PDC Tour

Na twee seizoenen als Tour Card-houder moest Darren Beveridge eind 2025 afscheid nemen van het professionele PDC-circuit. De Schot besloot vervolgens niet direct alles op alles te zetten om terug te keren. Na zijn deelname aan het WK nam hij bewust afstand van de sport en koos hij voor meer tijd met zijn familie. Inmiddels kriebelt het echter weer en staat één doel centraal: via Q-School in 2027 terugkeren op de Pro Tour.

Beveridge maakte onlangs zijn debuut in de huidige MODUS Super Series. Voor de Schot betekende dat niet zijn eerste kennismaking met het concept. In het verleden kwam hij veelvuldig in actie in de Online Darts Live League in Southampton, de voorloper van de huidige Super Series.

Het verschil tussen beide locaties is volgens hem enorm. "Het is heel anders dan de Live League vroeger. Dat was eigenlijk gewoon een klein kamertje in een kantoor. Nu hebben we hier een mooi groot podium, dus het is een stuk beter dan vroeger."

Vooraf had Beveridge al informatie ingewonnen bij spelers die eerder in de MODUS Super Series hadden gespeeld. Onder anderen landgenoot Scott Campbell vertelde hem wat hij kon verwachten. Toch maakte de locatie indruk. "Ik wist nog steeds niet precies wat ik moest verwachten toen ik binnenkwam. Ik wist niet hoe groot het podium was. Je ziet het natuurlijk wel op televisie en zo, maar het is echt heel mooi."

Zijn optreden op de Super Series past in de voorbereiding op een nieuwe poging om de PDC ProTour te bereiken. Beveridge verloor eind vorig jaar zijn Tour Card en koos er daarna voor om het dartbord tijdelijk wat minder centraal te stellen.

"Na het WK heb ik even een kleine pauze genomen. Ik ben wat meer tijd met mijn familie gaan doorbrengen en heb er gewoon van genoten om een tijdje op dezelfde plek te blijven."

De vele reizen tijdens zijn twee seizoenen op de Pro Tour hadden hun tol geëist. Niet het darten zelf, maar vooral alles daaromheen maakte het bestaan als professional soms zwaar.

"Het reizen is het ergste. Als je eenmaal op de locatie bent en speelt, is dat gewoon normaal voor iedere darter. Maar je zit op vliegvelden, wacht op treinen, neemt taxi's heen en weer en brengt uren in je eentje door. Een vliegveld kan heel, heel saai en vermoeiend zijn. Dus het was fijn om een tijdje gewoon in mijn eigen huis te zitten, mijn eigen televisie te hebben en mijn familie te zien."

Inmiddels heeft Beveridge de pijlen weer serieus opgepakt. Via ADC-toernooien probeert hij wedstrijdritme op te bouwen richting Q-School. "Ik ben nu bezig met de aanloop naar Q-School. Ik ben een aantal ADC's gaan spelen om mijn arm weer op gang te krijgen en mijn vorm lijkt snel genoeg terug te komen."

Dat Beveridge uiteindelijk professioneel darter zou worden, lag bepaald niet voor de hand. Sterker nog: aanvankelijk moest hij niets van de sport hebben. Rond zijn dertiende of veertiende kwam hij er bij toeval mee in aanraking.

"Het begon echt per ongeluk. Ik ging altijd voetballen. Daar was ik trouwens ook niet erg goed in. Op een dag regende het en mijn vriend Mark vroeg of ik mee naar zijn huis wilde om te darten. Ik zei: 'Nee, darts is voor oude mannen, dat is niets voor mij.' Hij zei dat ik het gewoon eens moest proberen. We speelden een paar potjes en sindsdien heb ik de pijlen eigenlijk nooit meer neergelegd."

Thuis vroeg Beveridge vrijwel direct om een eigen dartbord. Zijn vader, die zelf in lokale competities speelde, zag de interesse van zijn zoon en hielp hem op weg. "Ik ging naar school en toen ik thuiskwam, had hij alles voor me opgehangen. Hij was naar de dartwinkel geweest en had een set pijlen voor me gekocht. De rest is eigenlijk geschiedenis."

Op zijn zestiende begon Beveridge te beseffen dat er mogelijk meer in zat. Hij kwalificeerde zich voor een Masters-toernooi voor spelers onder de achttien en maakte indruk. Vooral zijn kalmte viel zijn vader op. "Mijn vader zei dat mijn houding en kalmte tijdens wedstrijden veel verder ontwikkeld waren dan bij andere kinderen die hij had gezien. Hij zei dat ik moest blijven trainen en het een kans moest geven."

Die ontwikkeling kwam echter tijdelijk tot stilstand toen Beveridge een baan kreeg waarbij hij in het weekend moest werken. Pas halverwege zijn twintiger jaren veranderde dat. Een nieuwe baan leverde vrije weekenden op en daarmee ontstond opnieuw ruimte voor competitief darts.

Via lokale toernooien en kwalificatiewedstrijden belandde Beveridge uiteindelijk voor het eerst op Q-School. Daar werd hij meteen geconfronteerd met het verschil tussen lokaal succes en het niveau dat nodig is om de PDC Tour te bereiken.

"Het verschil in niveau was enorm en ik realiseerde me dat ik nog niet goed genoeg was. Het was terug naar de tekentafel, blijven trainen en een paar jaar later terugkomen."

Die eerste ervaring werkte eerder motiverend dan ontmoedigend. "Q-School is een van de moeilijkste toernooien ter wereld. Toen ik zag welke spelers daar om een Tour Card streden, voelde ik me een vis op het droge. Ik realiseerde me dat ik op dat moment absoluut niet goed genoeg was om een kaart te veroveren."

Toch groeide Q-School uit tot een evenement waar Beveridge naar uitkeek, ondanks meerdere teleurstellingen. "Het is zwaar. Ik hou wel van Q-School. Het competitieve, die honger: iedereen wil wanhopig graag een Tour Card. De sfeer in die zaal is geweldig. Ik ga er graag naartoe. Ik geniet alleen niet zo van de resultaten die ik er heb behaald."

Zijn periode in de toenmalige Live League hielp hem vervolgens om dichter tegen het gewenste niveau aan te kruipen. De stille omgeving, camera's en grote hoeveelheid wedstrijden vormden volgens Beveridge een goede voorbereiding op de vloerwedstrijden bij de PDC.

"Het lijkt heel erg op een streamingboard op de Pro Tour. Het heeft absoluut geholpen. Als je kijkt hoeveel spelers uit de Live League en later de Super Series uiteindelijk een Tour Card hebben gehaald, dan zie je dat het spelers echt kan helpen."

Na meerdere pogingen lukte het Beveridge uiteindelijk alsnog om zijn Tour Card te bemachtigen. Het overheersende gevoel was vooral opluchting.

"Het was een enorme, enorme opluchting. Alle 'wat als'-vragen waren ineens weg. Ik wist dat ik goed genoeg was om er één te pakken. Ik was meerdere keren dichtbij geweest. Toen ik mijn naam uiteindelijk donkergroen zag worden en wist dat ik veilig was, was het pure opluchting."

Eenmaal tussen de beste 128 spelers ter wereld moest hij wennen aan zijn nieuwe status. "De eerste twee maanden had ik een beetje last van het impostersyndroom. Ik dacht: ik hoor hier niet. Ik ben gewoon een normale jongen uit Midlothian in Schotland en ineens sta ik hier tussen de beste 128 spelers ter wereld."

Dat gevoel verdween snel. "Je realiseert je dat die jongens ook gewoon geld uit jouw zak proberen te halen en dat jij wedstrijden probeert te winnen. Dan moet je je hoofd naar beneden doen en doorgaan. Je hebt drie pijlen in je hand. Ga erheen en probeer zoveel mogelijk wedstrijden te winnen."

Zijn eerste seizoen verliep moeizaam. Beveridge won wel wedstrijden op de Players Championship-toernooien, maar wist zich niet te plaatsen voor de European Tour, het WK of de Players Championship Finals. Daardoor begon hij zijn tweede jaar meteen met een achterstand in de strijd om Tour Card-behoud.

Volgens de Schot zijn vooral de European Tour-qualifiers cruciaal voor spelers in die positie. "Die Euro Tour-qualifiers zijn enorm belangrijk als je je Tour Card probeert te behouden. Er is maar zoveel wat je op de Pro Tour kunt doen. Dat extra prijzengeld en die extra toernooien helpen enorm. Goede runs op de UK Open, European Tours halen en proberen de Players Championship Finals te bereiken: alles wat je extra aan je ranking kunt toevoegen is gigantisch belangrijk."

In de tweede helft van zijn tweede seizoen begon Beveridge steeds beter te presteren. Hij bereikte onder meer een kwartfinale op de Pro Tour en plaatste zich voor de Players Championship Finals. Ook verscheen hij opnieuw op de European Tour.

"De laatste zes maanden van mijn tweede jaar had ik echt het gevoel dat ik thuishoorde op de Pro Tour. Ik speelde goed en boekte veel behoorlijke overwinningen. Ik had me geplaatst voor de Players Championship Finals, haalde weer een Euro Tour en won daar ook mijn wedstrijd."

De ommekeer kwam alleen te laat. "Ik had het gevoel dat ik eindelijk een beetje op gang kwam, maar ik denk dat ik het simpelweg iets te laat had gedaan."

Een van zijn mooiste European Tour-herinneringen kwam in Hongarije, waar Beveridge wist te winnen van Wessel Nijman. "Op de vloer was Wessel een van de beste spelers ter wereld. Hij is zó goed op de Pro Tour. Toen ik de loting zag, wist ik dat het een zware wedstrijd zou worden. Maar om de een of andere reden haalde hij die dag zijn beste niveau niet en ik was heel blij dat ik daarvan kon profiteren."

Het absolute hoogtepunt volgde uiteindelijk in Alexandra Palace. Beveridge plaatste zich voor het WK en mocht voor het eerst de beroemde trappen van Ally Pally oplopen. Tot dat moment had hij het toernooi zelfs nog nooit als toeschouwer bezocht.

"Het was mijn jeugddroom. Mijn vriend en ik praatten er vroeger over en zeiden tegen elkaar: hoe geweldig zou het zijn om daar voor dat publiek te spelen?"

De werkelijkheid drong pas volledig tot hem door vlak voordat hij het podium betrad. "Ze haalden me uit de oefenruimte en ik ging naar beneden om me klaar te maken. Je staat achter het gordijn en kunt het hele publiek zien. Toen kwam het ineens binnen: dit is het WK. Dit is serieus."

Beveridge maakte zijn debuut vervolgens extra bijzonder door Dimitri Van den Bergh te verslaan. Zijn partner en vrienden waren aanwezig om de zege mee te maken.

"Het was ongelooflijk. Het is moeilijk onder woorden te brengen. Het was mijn eerste keer. Mijn partner zat te kijken, al mijn vrienden waren er. Om dan meteen die eerste wedstrijd op dat podium te winnen, mijn jeugddroom te beleven en iedereen zo blij te zien... Het was iets wat je maar één keer in je leven meemaakt."

In zijn volgende partij wachtte Madars Razma. Beveridge voelde zich inmiddels comfortabeler op het podium, maar kreeg al snel een flinke achterstand voorgeschoteld. "De eerste paar sets walste hij over me heen. Hij kwam veel sneller uit de startblokken dan ik en ik gaf mezelf veel te veel werk. Het publiek gaf me er ook behoorlijk wat van langs. Ik was niet hun favoriete persoon op het podium."

Na het verlies van zijn Tour Card en zijn daaropvolgende pauze heeft Beveridge zijn route voor de komende maanden inmiddels uitgestippeld. Hij blijft ADC-toernooien spelen en wil via kwalificatietoernooien opnieuw zijn weg naar de MODUS Super Series vinden.

Een terugkeer naar de Challenge Tour staat voorlopig niet op het programma. "Ik ga de rest van de Challenge Tours niet meer spelen. Ik heb ze aan het begin van het jaar ook niet gespeeld omdat ik die pauze nam, dus ik denk niet dat het zin heeft om daar nu nog mijn tijd aan te besteden."

Wel wil Beveridge in november proberen zich opnieuw voor het WK te plaatsen. Daarna draait alles om één toernooi. "Ik ga proberen de WK-qualifier in november te spelen om daar weer terug te komen. Dat is eigenlijk mijn doel tot januari. Ik heb nog niet verder gekeken dan Q-School. Alles wat ik nu doe, is de aanloop daarnaartoe."