"Ik had hier eigenlijk niet eens moeten zijn" - Michael Smith verbaast zichzelf met kwartfinale op Poland Darts Open

Afgelopen weekend stond in Krakau de Poland Darts Open op het programma. Michael Smith werd in extremis opgeroepen na het afzeggen van Michael van Gerwen en bereikte onverwacht de kwartfinales.

Na afloop van de Poland Darts Open overheerste dan ook tevredenheid bij Smith, die uiteindelijk na overwinningen tegen Joe Cullen en Jonny Clayton in de kwartfinales het onderspit moest delven tegen Chris Dobey. “Ik had hier eigenlijk niet eens moeten zijn,” zei hij met een glimlach die zowel opluchting als ongeloof verried.

Smiths aanwezigheid op het toernooi was allesbehalve vanzelfsprekend. Na een teleurstellende kwalificatiecampagne leek hij buiten de boot te vallen. “Ik was dramatisch in het kwalificatietoernooi,” erkent hij. “Ik probeerde té graag om me te plaatsen. Dat werkte averechts.”

Pas op het allerlaatste moment kreeg hij te horen dat hij alsnog mocht aantreden. “Woensdag hoorde ik dat ik misschien in het veld zou komen. Donderdagochtend weer hetzelfde verhaal. Uiteindelijk kreeg ik donderdagavond definitief te horen dat ik erin zat. Ik moest halsoverkop naar het vliegveld.”

De reis verliep chaotisch. Een gemiste vlucht, vertragingen en nauwelijks slaap: het was allesbehalve een ideale voorbereiding. “Ik kwam hier vanochtend om zes uur aan. Het was een gedoe van jewelste. Maar soms zijn dat juist de weken waarin alles samenvalt.”

Opvallend genoeg stond Smith aan het begin van het seizoen niet te springen om de Euro Tours te spelen. Waar de European Tour voor veel spelers een essentieel onderdeel van hun kalender is, overwoog Smith juist om het rustiger aan te doen.

“Eerlijk? Het was geen prioriteit,” zegt hij zonder omwegen. “Op camera kan ik wel van alles roepen, maar dit is de waarheid. Ik had met mijn vader besproken dat ik de eerste zes Euro Tours zou proberen te spelen. Als ik me niet zou plaatsen, dan zou ik ze dit jaar misschien wel helemaal laten schieten.”

De reden? Fysiek ongemak én strategische overwegingen. Smith kampt al langere tijd met voetproblemen. Reizen eist zijn tol. “Als ik nu uit het vliegtuig stap, doen mijn voeten pijn. Dat was ook een reden om minder te spelen.”

Daarnaast richt hij zijn blik nadrukkelijk op de wereldranglijst. “Mijn doel is om zo dicht mogelijk bij de top 16 te komen aan het einde van het jaar. Dat is lastig zonder veel Euro Tours, want ik moet weer op televisie komen. Dáár liggen de grote kansen.”

Toch veranderde zijn mindset toen hij zich alsnog voor meerdere toernooien wist te plaatsen. “Ik kwalificeerde me voor drie en vier, en toen begon het te kriebelen. Nu ik deze win, moet ik er eigenlijk meer gaan spelen. Hoe lastig dat ook is.”

De ambities van Smith liegen er niet om. “Het grote plan is om weer de top 10 binnen te komen en een hoofdpijndossier te worden voor anderen.” Het is een uitspraak die past bij een voormalig wereldtopper die weet hoe het is om finales te spelen op de grootste podia.

Volgend jaar heeft hij bovendien minder te verdedigen op de ranking. “Volgend jaar is in zekere zin een vrij jaar. Ik heb weinig prijzengeld te verdedigen. Dat geeft ruimte om weer op te bouwen.”

Maar eerst moet hij dit jaar overleven — en liefst floreren.

Wie Smith volgt, weet hoe belangrijk zijn familie voor hem is. Zijn vader reist vrijwel overal met hem mee. “Met mijn vrouw zeg ik soms wat ze wil horen,” lacht hij. “Maar met mijn vader heb ik échte gesprekken. Hij is overal bij.”

Ook zijn kinderen spelen een grote rol. Zijn jongste zoon, Kasper, maakte deze week zijn eerste Europese trip mee. “Als mijn kinderen meegaan naar een toernooi, win ik meestal niet,” zegt Smith met een knipoog. “Maar ze zien me niet zo vaak. Dus als ze er zijn, voel ik extra druk om te winnen. Want als ik verlies, wil ik naar huis. Alleen willen zij dan blijven.”

Die druk is dubbel. Enerzijds wil hij presteren voor zijn gezin, anderzijds wil hij hen een titel laten meemaken. “Het is iets om trots op te zijn. Een herinnering voor later.”

Alsof het leven van een topsporter nog niet hectisch genoeg is, kreeg hij vlak voor het toernooi ook slecht nieuws: zijn jongste zoon brak twee dagen eerder zijn arm na een val van een step. “Zo vader, zo zoon,” grapt Smith, die zelf vorig jaar nog een vervelende val maakte waarbij hij zijn schouder blesseerde.

Dat Smith er fitter uitziet dan voorheen, is geen toeval. De afgelopen maanden verloor hij bijna twee stone — ruim twaalf kilo — zonder een geheim dieet of rigoureus trainingsschema.

“Het enige wat veranderd is, is dat ik weer kan lopen,” legt hij uit. Vanaf juli vorig jaar zat hij vijf maanden vrijwel stil door ernstige enkelproblemen. “Ik kon nauwelijks bewegen. Ik zat op de bank, keek tv en dronk frisdrank. Dat was mijn leven.”

In december kreeg hij injecties in zijn voeten. Vanaf dat moment kon hij weer pijnvrij lopen. “Zelfs de trap af ging weer normaal. Ik kon weer trainen, weer bewegen. Dat heeft het verschil gemaakt.”

Zijn conclusie is nuchter: “Er is geen geheim. Ik was gewoon te lui omdat ik pijn had. Nu kan ik bewegen en leef ik weer normaal. Dan vallen de kilo’s vanzelf.”

Smith staat bekend als een speler die energie haalt uit het publiek. Over de sfeer op de Poland Darts Open is hij positief. “Het hangt altijd af van de zaal,” zegt hij. “Maar hier krijg je het beste van twee werelden.”

Wel heeft hij een duidelijke wens. “Als iemand twee keer triple 20 gooit, laat het dan horen! Geef geluid! Dan hoef ik niet op te kijken om te zien wat er gebeurt. Het publiek moet betrokken zijn.”

De wisselwerking tussen podium en tribune is volgens hem essentieel. “Als iemand 180 gooit, wil je dat de zaal ontploft. Dat tilt het niveau omhoog.”

Wat deze week vooral duidelijk werd, is dat Michael Smith floreert in onvoorspelbaarheid. Van een lastminute-oproep tot een gehaaste reis en een gebroken arm thuis — het was geen ideale aanloop. Toch stond hij er. Misschien juist daardoor. “Ik wilde het dit jaar rustiger aan doen,” herhaalt hij. “Maar soms kiest het spel voor jou. Dan moet je blijven vechten.”