''Ik hoop dat de spelers van nu beseffen wat wij hebben opgeofferd'' - Dennis Priestley blikt terug op indrukwekkende loopbaan

Dennis Priestley behoorde jarenlang tot de absolute wereldtop en speelde een belangrijke rol bij het ontstaan van het huidige professionele dartscircuit. Inmiddels kijkt de tweevoudig wereldkampioen met veel voldoening terug op zijn carrière. In de podcast Tops & Tales van scheidsrechter Huw Ware sprak Priestley uitgebreid over zijn deelname aan de Premier League, zijn beroemde vechtlust, de diagnose prostaatkanker en de enorme ontwikkeling die de dartssport sindsdien heeft doorgemaakt.

Priestley kende aan het begin van deze eeuw een mindere periode, maar wist zich vervolgens opnieuw tussen de beste spelers ter wereld te nestelen. Toen de Premier League werd geïntroduceerd, ontbrak 'The Menace' aanvankelijk bij de deelnemers. Dat zat hem niet lekker.

"Ik stond volgens mij vijfde op de wereldranglijst en dacht: dit kan niet kloppen", vertelt Priestley. "Ik zei tegen vrienden: 'Ik ga dit rechtzetten. Ik zorg ervoor dat ik bij de top vier kom, dan kunnen ze me niet meer overslaan.'"

Priestley hield woord. Hij speelde vrijwel alle toernooien, verzamelde voldoende rankingpunten en klom naar eigen zeggen naar de derde plaats. "Toen konden ze niet meer om me heen."

Zijn deelname aan de Premier League leverde Priestley een van de meest bijzondere ervaringen uit zijn loopbaan op. De Engelsman mocht in Sheffield voor ongeveer 5000 toeschouwers aantreden. Voor de trotse Yorkshireman werd het een avond om nooit te vergeten.

"De haren in mijn nek gingen overeind toen iedereen 'Yorkshire, Yorkshire' begon te zingen", herinnert hij zich. "Volgens mij speelde ik tegen Colin Lloyd. Ik weet niet helemaal zeker meer of ik met iets van 7-0 won, maar het publiek had echt invloed op mijn tegenstander."

Voor Priestley vormde die avond tegelijkertijd een bevestiging dat alle risico's die hij jaren eerder met de oprichting van de nieuwe dartsorganisatie had genomen, niet voor niets waren geweest. Op de vraag of het daardoor allemaal de moeite waard was geweest, antwoordt hij zonder aarzeling: "Ja."

Zijn verbondenheid met Yorkshire loopt als een rode draad door zijn leven. Priestley groeide op in een gezin waarin hard werken vanzelfsprekend was. Vooral zijn vader maakte diepe indruk op hem.

"Ik denk niet dat ik ooit iemand heb ontmoet die harder werkte dan mijn vader", zegt Priestley. "Hij had twee of drie banen. Hij werkte 's nachts in de mijn bij Manvers, zodat hij overdag tijd had voor andere werkzaamheden."

Zijn vader kocht onder meer tweedehands hout uit gebouwen die werden gesloopt, bewerkte dat vervolgens en stond daarnaast op de markt in Doncaster, waar hij onder meer fietsspullen, gereedschap en andere handelswaar verkocht.

Die arbeidsethos lijkt ook terug te zien in een van de kenmerken waarvoor Priestley tijdens zijn dartscarrière bekendstond: opgeven deed hij zelden. Zelfs vanuit schijnbaar kansloze posities wist hij wedstrijden nog om te draaien.

Zelf denkt hij direct terug aan een van zijn bekendste comebacks, tegen John Part. Priestley keek bij de pauze tegen een achterstand van 5-0 aan.

"Ik zei tegen mezelf: 'Dennis, je staat 5-0 achter, maar dat had helemaal niet gehoeven. Je had net zo goed 5-0 voor kunnen staan, of het had 3-2 kunnen zijn.'"

Die gedachte zorgde ervoor dat hij bleef geloven in zijn kansen. Het resultaat was spectaculair. "Na de pauze won ik uiteindelijk met 6-5."

Priestley erkent dat spelers soms beter gaan gooien wanneer een wedstrijd verloren lijkt, omdat de druk wegvalt. Voor hem werkte het echter anders. Hij bleef naar eigen zeggen volledig in de wedstrijd zitten.

"Ik bleef er net zo hard voor vechten. Ik zei tegen mezelf dat ik helemaal niet met 5-0 achter had hoeven staan, dus waarom zou ik opgeven?"

Toch plaatst hij zijn reputatie als comebackkoning met de nodige humor in perspectief. "Ik was liever degene geweest die voorstond dan dat ik iedere keer moest terugvechten. Gewoon op de makkelijke manier, zoals Phil uiteindelijk deed."

In 2007 kreeg Priestley te maken met een veel grotere strijd. Tijdens zijn deelname aan de Premier League merkte hij dat er iets niet in orde was. Vooral 's nachts kreeg hij steeds meer klachten.

"Ik moest midden in de nacht vier of vijf keer naar het toilet. Toen dacht ik: laat ik dit maar eens laten controleren."

In oktober 2007 kreeg hij de diagnose prostaatkanker. Het nieuws kwam hard aan.

"Het is natuurlijk een enorme schok wanneer iemand tegen je zegt dat je kanker hebt. Je denkt dan: hoe lang heb ik nog? Maar kanker is tegenwoordig in veel gevallen te behandelen, zeker wanneer het vroeg wordt ontdekt. De overlevingskansen zijn nog nooit zo hoog geweest."

Priestley probeerde zich niet volledig door de diagnose te laten beheersen. "Het was absoluut een moeilijke periode, maar ik dacht: wat gebeurt, dat gebeurt. Als het mijn tijd is om aan prostaatkanker te overlijden, dan is dat zo. Het had geen zin om me daar voortdurend zorgen over te maken."

Hij speelde vervolgens nog op het WK, waar hij in de eerste ronde werd uitgeschakeld. Daarna richtte Priestley zich op zijn operatie. Hij wilde zelf kunnen bepalen wanneer de ingreep plaatsvond en koos ervoor deze privé te laten uitvoeren.

Begin januari reisde hij vroeg in de ochtend naar Sunderland, waar hij werd geopereerd. Volgens Priestley verliep de ingreep goed en mocht hij na één nacht alweer naar huis om daar verder te herstellen.

Darten was vervolgens even geen optie. "Ik heb drie of vier weken geen dart aangeraakt. Alles moest natuurlijk eerst genezen."

Enkele maanden later keerde Priestley terug tijdens een Players Championship in Wigan. Daar wachtte hem een ontvangst die hij niet snel vergat.

"Toen ik binnenkwam, begonnen de mensen voor me te klappen. Blijkbaar was er gezegd dat Dennis eraan kwam. Ik liep de zaal binnen en iedereen applaudisseerde. Dat was heel mooi."

Daarna volgden regelmatig PSA-bloedtesten. De gewenste waarde bleef volgens Priestley op nul staan. Na vijf jaar werd de frequentie van de controles teruggeschroefd en sindsdien is alles goed gebleven.

Priestley bleef vervolgens nog jarenlang actief op het professionele circuit. Ondanks dat hij niet meer zo constant presteerde als tijdens zijn beste jaren, boekte hij nog steeds successen. Hij noemt onder meer een toernooizege op Ashton Gate, het stadion van Bristol City, en een overwinning in Gibraltar.

Toch kwam uiteindelijk het moment waarop de motivatie verdween. Opnieuw speelde Wigan daarin een belangrijke rol. "Ik speelde daar op zaterdag en werd volgens mij flink ingemaakt door een jonge jongen. Ik genoot er gewoon niet meer van."

De volgende ochtend stond opnieuw een toernooi gepland, maar Priestley nam een besluit. "Ik zei tegen Jenny: 'Ik ga morgen niet terug.' Dat is eigenlijk helemaal niet iets voor een Yorkshireman, want ik had 110 pond inschrijfgeld betaald. Dat geld was dus weggegooid."

Maar zelfs die verspilde 110 pond kon hem niet meer overtuigen. "Ik wist dat mijn tijd gekomen was. Ik kon de energie gewoon niet meer opbrengen om door te blijven spelen."

Als een van de spelers die aan de basis stonden van het moderne professionele darts, volgt Priestley de huidige sport nog altijd met belangstelling. Hij ziet vooral hoeveel mogelijkheden de spelers tegenwoordig hebben.

"Het is natuurlijk ontzettend druk. De topspelers die goed gepresteerd hebben, kunnen tegenwoordig zelf kiezen welke toernooien ze wel en niet spelen."

Toch zet Priestley een vraagteken bij de huidige PDC Order of Merit, die gebaseerd is op verdiend prijzengeld. "Of iemand die het WK wint door het prijzengeld automatisch de nummer één van de wereld moet worden, weet ik niet. Ik weet niet of dat de beste manier is om een wereldranglijst samen te stellen."

Tegelijkertijd ziet hij vooral hoeveel professioneler de sport is geworden. De organisatie is volgens hem sterk verbeterd en de financiële mogelijkheden zijn nauwelijks nog te vergelijken met de tijd waarin hij zelf aan de top stond.

Juist daarom hoopt Priestley dat de huidige generatie niet vergeet welke offers zijn generatie heeft gebracht. Hij behoorde tot de groep spelers die begin jaren negentig brak met de bestaande dartsbond en daarmee uiteindelijk de basis legde voor wat tegenwoordig de PDC is.

"We hebben het opgezet zodat darters multimiljonair konden worden. Ik hoop alleen dat ze beseffen welke offers wij daarvoor hebben gebracht."

Priestley wijst erop dat van de oorspronkelijke groep inmiddels meerdere spelers zijn overleden. Onder anderen Jocky Wilson en Eric Bristow zijn er niet meer. Hij zou het waarderen wanneer de pioniers van destijds nadrukkelijker erkenning krijgen.

"Het zou mooi zijn als de PDC wat meer zou erkennen hoeveel onrust wij hebben meegemaakt en hoeveel we ervoor hebben opgeofferd. Niet eens respect, hoe moet ik het zeggen? Gewoon een bedankje."

Daarbij benadrukt Priestley ook de belangrijke rol van Sky Sports en Barry Hearn. "Als Sky ons na de breuk niet had gesteund, was er geen PDC geweest. Ze zijn ons trouw gebleven."

Toen Hearn zich met de organisatie ging bemoeien, waren er volgens Priestley bovendien financiële problemen. "Barry kwam binnen en zei dat hij alle schulden zou betalen. De PDC was mij en Phil behoorlijk wat geld verschuldigd. Er was geen geld om de winnaars en verliezend finalisten te betalen."

Hearn beloofde tijdens een bijeenkomst in Blackpool dat hij de organisatie binnen enkele jaren op de rails zou krijgen. Anders zou hij vertrekken.

"Maar zoals we nu weten, is de rest geschiedenis", aldus Priestley. "Het is een miljoenenindustrie geworden. Ik hoop gewoon dat de jongens die tegenwoordig een fortuin verdienen waarderen wat wij hebben doorgemaakt."