"Moet ik niet gewoon iets anders gaan doen?" - Berry van Peer overwoog carrière te beëindigen door strijd met darteritus

Het woord alleen al kan bij darters een ongemakkelijk gevoel oproepen: darteritus. Berry van Peer weet als geen ander hoe verwoestend het probleem kan zijn. De Nederlander gold jarenlang als een groot talent, maar zag zijn carrière bijna ontsporen toen hij plotseling moeite kreeg om zijn darts los te laten. In de rubriek Tungsten Talk van de MODUS Super Series blikt Van Peer uitgebreid terug op die loodzware periode én vertelt hij hoe hij zich langzaam uit het dal wist te knokken.

Voor het grote publiek werd het probleem zichtbaar tijdens de Grand Slam of Darts in 2017, maar Van Peer kampte er op dat moment al maanden mee. De eerste signalen ontstonden tijdens een kleiner toernooi.

"Ik denk dat het zeker een halfjaar daarvoor al begon", vertelt Van Peer. "Het gebeurde tijdens een kleiner toernooi, maar ik dacht dat het gewoon een reflex was door dingen die op dat moment gebeurden. De rest van dat weekend had ik nergens last van. Daarna ging ik naar een ander toernooi en gebeurde het opnieuw."

Een belangrijk omslagpunt volgde tijdens een kwalificatietoernooi voor de European Tour. Van Peer speelde uitstekend en won zijn eerste partij met een gemiddelde rond de honderd. Uiteindelijk bereikte hij de finale tegen Vincent van der Voort.

"Ik stond voor en op een gegeven moment stond ik op een dubbel. Er gebeurden allerlei dingen om me heen, er was veel geluid en ik was daar ontzettend alert op. Ik merkte alles wat er om me heen gebeurde. Mijn lichaam wilde vervolgens gooien, maar er gebeurde iets en ineens stopte ik volledig."

Aanvankelijk probeerde Van Peer er niet te veel betekenis aan te geven. Maar het probleem verdween niet. "Ik ging nog een paar beurten door en miste mijn dubbels. Vincent wist ook niet precies wat er gebeurde, maar dacht dat het misschien wel het ergst mogelijke was. Uiteindelijk gooide ik mijn laatste darts eigenlijk gewoon weg en liet ik hem winnen. Na de wedstrijd zei hij dat hij het heel vervelend voor me vond."

Vanaf dat moment werd het steeds erger. Tegelijkertijd wist Van Peer dat hij zich had geplaatst voor de Grand Slam of Darts. Wat normaal gesproken een hoogtepunt in zijn jonge carrière had moeten worden, veranderde daardoor in een enorme mentale beproeving.

"Er gaat op zo'n moment ontzettend veel door je hoofd. Het loopt eigenlijk helemaal over. Je probeert rustig te blijven en tegen jezelf te zeggen dat je kalm moet zijn. Je probeert je voor te stellen dat al die mensen er niet zijn."

In de oefenruimte leek het aanvankelijk nog mee te vallen. "Daar had ik er een beetje last van, maar uiteindelijk ging het redelijk soepel. Soms duurde het iets langer voordat ik gooide, maar eigenlijk merkte niemand echt dat ik ermee worstelde. Mijn eerste negen oefendarts op het podium gingen ook goed. Toen dacht ik: misschien gaat het wel. Maar zodra de wedstrijd begon, blokkeerde ik volledig."

Het opmerkelijke was dat Van Peer zich niet alleen zorgen maakte over zichzelf. Hij voelde zich vooral schuldig tegenover zijn tegenstanders. "Ik vond het erger voor mijn tegenstander dan voor mezelf. Dat kon ik op een gegeven moment niet meer aan."

Tegen Simon Whitlock wist Van Peer ondanks zijn problemen zelfs te winnen. De Australiër begreep aanvankelijk niet wat er aan de hand was. "Hij dacht dat ik hem bewust uit zijn ritme probeerde te halen. Maar ik probeerde juist zo snel mogelijk te gooien, zodat hij in zijn ritme kon blijven. Ik probeerde eigenlijk meer mijn best te doen voor mijn tegenstanders dan voor mezelf. Daardoor legde ik juist zoveel druk op het loslaten van mijn darts dat het uiteindelijk alleen maar erger werd."

Ook de reactie vanuit het publiek maakte het niet eenvoudiger. Tijdens zijn partij tegen Gary Anderson begrepen veel toeschouwers aanvankelijk niet waarom Van Peer zo lang nodig had om zijn darts te gooien. "Gary was honderd procent een geweldige sportman. Echt fantastisch. Maar die wedstrijd was bizar. Het publiek wist niet wat er gebeurde en was daardoor behoorlijk tegen mij. Dat maakte het heel zwaar."

Lang wilde Van Peer zelfs het woord darteritus niet horen. "Mensen behandelen het bijna alsof het een enorm scheldwoord is, binnen de dartwereld dan. Het hielp mij ook totaal niet wanneer mensen het benoemden. Op een gegeven moment wilde ik het woord helemaal niet meer horen. Je probeert jezelf ervan af te schermen, omdat je bang bent dat het je spel nog verder beïnvloedt. Uiteindelijk kwam ik op een punt waarop ik dacht: het maakt me niet meer uit. Zeg maar gewoon wat ik heb en ga ermee verder."

Van Peer kende de verhalen van spelers die eerder met darteritus kampten. Eric Bristow is daarvan het bekendste voorbeeld. Toch had de Nederlander nooit verwacht dat het hemzelf zou overkomen. Het probleem kwam bovendien op een bijzonder ongelukkig moment. Van Peer was jong, gold als groot talent en had een Tour Card. Plotseling kwam zijn hele carrière op losse schroeven te staan.

"Dan ga je jezelf afvragen of het nog wel de moeite waard is om door te gaan. Dat is vaak door mijn hoofd gegaan. Moet ik niet gewoon iets anders gaan doen? Maar tegelijkertijd wist ik dat ik de top 64 van de wereld kon halen. Misschien zelfs de top 40 als ik mijn niveau meestal zou halen."

Opgeven deed hij uiteindelijk niet. Daarvoor speelde zijn omgeving een cruciale rol. Vooral zijn broer hielp Van Peer door de moeilijkste periode heen. "Ik kan mijn broer niet genoeg bedanken. Alleen al wat hij in die periode heeft gedaan was ongelooflijk. Soms moest hij één of twee minuten wachten voordat ik één beurt had gegooid. Toch bleef hij zelf gewoon op een goed niveau gooien, omdat hij eraan gewend raakte."

Van Peer veranderde daarnaast verschillende aspecten van zijn spel. Hij ging anders aan de oche staan en paste zijn worp enigszins aan. Ook bezocht hij een fysiotherapeut en probeerde hij dry needling. Maar misschien nog belangrijker was de verandering in zijn manier van denken.

"Vroeger gooide ik bijvoorbeeld 85 en dacht ik: kom op, dat moet meer zijn. Daarna leerde ik om zelfs na een 26 te denken: je hebt je drie darts netjes gegooid, ze zitten in het bord en je hebt ze snel losgelaten. Ga nu gewoon voor de volgende drie darts. Als je ze kunt gooien, moet je daar blij mee zijn."

Zijn verwachtingen moesten drastisch omlaag. In plaats van te denken als een professionele darter die hoge gemiddeldes moest produceren, begon Van Peer feitelijk weer helemaal onderaan.

"Ik moest van het niveau waarop je op de Pro Tour denkt helemaal terug naar de basis. Kleine stapjes zetten. Ik trainde veel met mijn broer, maar hij accepteerde ook dat wanneer hij een uur of twee wilde trainen en ik er na vijftien of twintig minuten mee stopte, dat gewoon zo was. Als het niet mijn dag was, stopte ik ermee. Ik wist dat doorgaan dan toch niets positiefs zou opleveren."

Het herstel was dan ook geen kwestie van weken. "Het was een heel lang en langzaam proces, maar uiteindelijk heeft het geholpen." Naast zijn broer waren ook zijn familie en vrienden belangrijk. Van Peer erkent zelfs dat hij mogelijk was gestopt wanneer die steun was weggevallen.

"Mijn hele familie steunde me, mijn vrienden ook. Het was een heel goede omgeving om in te zitten. Als mijn broer er geen zin meer in had gehad of minder met me had willen trainen, had ik misschien op een gegeven moment gezegd: het werkt niet, ik stop ermee."

Inmiddels kijkt Van Peer heel anders naar zijn carrière. Na sterke prestaties op de Challenge Tour keerde hij terug op de Pro Tour en momenteel probeert hij opnieuw zijn weg omhoog te vinden. Darteritus beheerst zijn dagelijks leven niet meer, al wordt hij er vanwege zijn verleden nog geregeld over aangesproken.

"Als mensen ermee worstelen, sturen ze me vaak een berichtje, bellen ze me of spreken ze me tijdens een toernooi aan. Dan vragen ze of ik tips heb en help ik ze graag. Ik geef ook clinics bij een dartshop. Maar ik doe dat niet voortdurend, want ik wil er zelf ook niet te veel over nadenken."

Zijn ambitie is duidelijk: terugkeren op de PDC Tour. Daarbij krijgt hij onder anderen steun van Danny Noppert. "Danny zegt bijvoorbeeld tegen me: wanneer kom je terug? Ik mis mijn trainingsmaatje. Dat motiveert me ook om terug te keren."

Van Peer komt daarnaast uit voor het Nederlandse nationale team en kijkt uit naar de European Cup. Eerder won hij naar eigen zeggen al de World Cup met Nederland. Ook daar liggen dus doelen, maar zijn grotere missie blijft hetzelfde: opnieuw bewijzen waartoe hij als darter in staat is.

Voor jonge spelers die momenteel hetzelfde meemaken, heeft Van Peer vooral één boodschap. "Geef niet op. Je bent nog jong en hebt nog zoveel jaren voor je. Probeer van het spel te genieten, ook al is dit waarschijnlijk een van de ergste dingen die je kunt meemaken. Leg jezelf niet zoveel druk op. Verwacht niet dat je iedere beurt 180 of 100 gooit. Begin onderaan en bouw het vanaf daar weer op."

Juist voor een goede darter kan het volgens Van Peer moeilijk zijn om plotseling genoegen te nemen met een niveau dat ver onder de eigen standaard ligt. Toch zat daarin voor hem uiteindelijk de sleutel.

"Het moeilijkste is tegen jezelf zeggen dat je moet accepteren dat je voor je gevoel een slecht gemiddelde gooit, terwijl je eigenlijk enorme stappen vooruitzet. Je moet gewoon niet te veel van jezelf verwachten."