TERUG IN DE TIJD MET: Colin Monk verrast met eindzege Winmau World Masters in 1996

In deze rubriek halen we regelmatig herinneringen op aan een darter uit het verleden. Vandaag is het de beurt aan de Engelsman Colin Monk, die in 1996 met de Winmau World Masters de enige major uit zijn carrière won en wiens zoon later in zijn voetsporen probeerde te treden.

Het grote publiek zag Colin Monk een eerste keer aan het werk op het BDO WK 1994. In de legendarische Lakeside Country Club versloeg hij in de eerste ronde de Deen Jann Hoffmann met duidelijke 3-0 cijfers. In de tweede ronde ging hij met 3-1 onderuit tegen de Engelsman Steve McCollum.

'Mad Monk', zoals zijn bijnaam luidde, ging de jaren nadien het internationale circuit af en won in 1995 met de Denmark Open zijn eerste grote titel. Mede daardoor kwalificeerde hij zich opnieuw voor het BDO WK en ditmaal reikte hij tot de kwartfinales, waar Raymond van Barneveld uiteindelijk te sterk bleek.

Monk werd echter meer en meer een man om rekening mee te houden en in 1996 sloeg hij toe op de Winmau World Masters. In een razend spannende finale in het Paragon Hotel in Londen versloeg hij regerend BDO-wereldkampioen Ritchie Burnett met 3-2. Monk liet in die finale een gemiddelde noteren van 92.70 tegenover de 91.71 van zijn tegenstander. Voor zijn titel kreeg Monk een cheque ter waarde van 13.100 pond.

Ook de jaren nadien was Monk een vaste waarde op het BDO WK. Nadat hij de jaren voordien nooit verder was geraakt dan de kwartfinales, deed hij in 1998 toch beter. Na zeges op achtereenvolgens Ritchie Davies, Robbie Widdows en Ted Hankey mocht Monk het in de halve finales opnemen tegen Raymond van Barneveld. de halve finales. Legendarisch zijn de beelden waar hij, met een huilende zoon Arron in de zaal, uiteindelijk met 5-3 het onderspit moest delven tegen 'Barney'.

In 2002 zou Monk opnieuw de halve finales halen in de Lakeside Country Club. En dat deed hij met een paar geweldige wedstrijd. In de openingsronde ging Tony O'Shea met 3-2 voor de bijl. Een ronde later moest eerste reekshoofd en titelverdediger John Walton met dezelfde score het onderspit delven. In de kwartfinales was Monk met 5-4 te sterk voor Wayne Mardle. In de halve finale liep het echter net als vier jaar mis, ditmaal na een 5-1 nederlaag tegen Mervyn King.

De Engelsman maakte zijn laatste optreden op het BDO WK in 2004 waar hij in de eerste ronde onderuit ging tegen Ted Hankey. Nadien stapte hij over naar de rivaliserende PDC, waar hij het jaar voordien overigens al de kwartfinales gehaald had op de UK Open. Monk had het echter bijzonder moeilijk om zich door te zetten bij de PDC en geraakte in vier WK-optredens nooit voorbij de eerste ronde. Ook op andere majors zou hij nooit nog in de buurt komen van die kwartfinale op de UK Open.

Monk gleed steeds verder af op de wereldranglijst en moest in 2012 langs Q-School om een nieuwe PDC Tour Card te veroveren. Hij faalde hierin en ondernam sindsdien geen nieuwe poging meer. Zo bleef het uiteindelijk dus bij één major voor Monk.

Hij focust zich sindsdien vooral op de begeleiding van zijn zoon Arron, die in 2011 zijn talent liet blijven door het PDC World Youth Championship te winnen. In de finale versloeg hij niemand minder dan Michael van Gerwen Datzelfde jaar won hij overigens ook de Colin Monk Classic, een toernooi vernoemd naar zijn vader.

Arron Monk had een PDC Tour Card tussen 2011 en 2015, vervolgens in 2018 en 2019 en voor het laatst van 2023 tot 2024. Toen hij in 2023 zijn PDC Tour Card heroverde werd Arron nog gevraagd naar zijn vader. "Mijn vader speelt nog steeds op lokaal niveau heel wat wedstrijden, maar we hebben niet samen getraind in aanloop naar Q-School omdat hij te ver bij mij vandaan woont. Hij haalt overigens nog steeds een goed niveau, de laatste keren dat we tegen elkaar speelden versloeg hij me altijd (lacht)", zei hij daar destijds over.

De carrière van Colin Monk leek lange tijd voorbij, zijn laatste officiële toernooi dateerde immers al van 2013, tot hij in 2022 plots zijn opwachting maakte op de World Seniors Darts Masters. In de openingsronde was hij daar met 4-0 te sterk voor Deta Hedman. Met een gemiddelde van amper 70 bleef hij wel ver onder zijn niveau van tijdens zijn hoogdagen.

In de tweede ronde liep het vervolgens mis voor Monk, die met 4-2 het onderspit moest delven tegen de Canadees David Cameron. Met een gemiddelde van 77.37 deed hij wel beter dan in zijn openingswedstrijd. Nadien zagen we Monk niet meer in actie op de World Seniors Darts Tour.//

Met maar liefst vijftien WK-deelnames (elf bij de BDO en vier bij de PDC) heeft Colin Monk zijn plaats in de dartsgeschiedenis meer dan verdiend. Een veelwinnaar was hij niet, maar zijn titel op de World Masters in 1996 betekent wel dat hij voor eeuwig geregistreerd staat als majorwinnaar en dat kunnen toch niet zo heel veel darters zeggen.

Monk was misschien niet het grootste talent, maar wel een vechter met wie je nooit klaar was in een wedstrijd. Iemand die er altijd volledig voor ging en net daardoor een mooie carrière heeft uitgebouwd. Zijn zoon Arron is bovendien nog steeds maar 36, dus misschien zien we de naam Monk de komende jaren nog wel eens opduiken in toernooien wereldwijd.