TERUG IN DE TIJD MET: Denis Ovens kreeg de weinig eervolle bijnaam 'The Nearly Man'

In deze rubriek keren we regelmatig terug in de tijd met een bepaalde darter. Vandaag is het de beurt aan Denis Ovens.

Denis Ovens werd geboren op 1 juli 1957 in Enfield. De Engelsman was jarenlang een vertrouwd gezicht op het professionele dartscircuit. Ovens, die onder de bijnaam 'The Heat' speelde, was geen speler die voortdurend de krantenkoppen haalde met wereldtitels of grote televisiesuccessen. Toch bouwde hij een indrukwekkende carrière uit, waarin hij zich jarenlang staande hield tussen de beste darters ter wereld. Met een kwartfinale op het PDC-WK, drie opeenvolgende halve finales op de UK Open en een finaleplaats op het allereerste German Darts Championship bewees Ovens dat hij op zijn beste dagen met de absolute top kon concurreren.

Zijn loopbaan vertelt bovendien het verhaal van een darter uit een andere generatie. Ovens begon zijn carrière in de periode waarin de BDO het internationale darts domineerde. Toen de professionele dartswereld in de jaren negentig en rond de eeuwwisseling ingrijpend veranderde, maakte hij de overstap naar de PDC. Daar zou hij vervolgens jarenlang een vaste waarde worden op de belangrijkste toernooien.

Ovens begin in 1976 - hij was toen negentien - met darts. Daarmee stond hij aan het begin van zijn professionele loopbaan toen het internationale darts nog een heel andere sport was dan tegenwoordig.

In de jaren zeventig en tachtig groeide darts uit tot een populaire kijksport, vooral in Groot-Brittannië. De grote toernooien van de BDO trokken veel aandacht en spelers konden met sterke prestaties een reputatie opbouwen binnen een relatief kleine, maar bijzonder competitieve wereld.

Ovens ontwikkelde zich in die omgeving tot een serieuze wedstrijdspeler. Hij trad in 1984 toe tot het BDO-circuit, waar hij zich geleidelijk probeerde op te werken tussen de gevestigde namen. Het zou echter nog geruime tijd duren voordat hij zich nadrukkelijk in de kijker speelde.

Een van zijn eerste opvallende resultaten kwam in 1984, toen hij de kwartfinales bereikte van de Double Diamond Masters. Het was een bemoedigende prestatie voor een speler die nog aan het begin stond van zijn ontwikkeling op het hoogste niveau.

In 1986 maakte Ovens zijn opwachting op de World Masters. Dat toernooi behoorde tot de belangrijkste evenementen op de BDO-kalender en bood spelers de kans om zich met de internationale top te meten. Ovens bereikte de laatste zestien, waarmee hij aantoonde dat hij ook op een groter podium resultaten kon neerzetten.

Een jaar later deed hij opnieuw van zich spreken. In 1987 bereikte hij de halve finales van de Double Diamond Masters. Hoewel hij nog geen grote titel won, verzamelde hij op die manier ervaring in wedstrijden waarin de druk steeds verder toenam.

Toch verliep zijn ontwikkeling niet als die van een speler die binnen enkele jaren naar de absolute wereldtop zou doorstoten. Ovens moest geduldig blijven werken en wachten op kansen om zijn naam nadrukkelijker op de kaart te zetten. Juist die lange weg naar erkenning zou later een belangrijk kenmerk van zijn carrière worden.

In de tweede helft van de jaren negentig begon Ovens steeds nadrukkelijker resultaten te behalen. Zijn prestaties kregen meer regelmaat en hij slaagde erin om ook op grotere toernooien verder door te dringen.

Een belangrijk moment volgde in 1999, toen hij de Scottish Open won. Die overwinning was een van de hoogtepunten uit zijn BDO-periode en gaf zijn carrière een nieuwe impuls. Het winnen van een internationaal open toernooi was een bewijs dat hij niet alleen incidenteel een goede dag kon hebben, maar ook in staat was om een evenement naar zijn hand te zetten.

Datzelfde jaar bereikte Ovens de kwartfinales van de World Masters. Dat was opnieuw een waardevol resultaat in een periode waarin hij zich steeds nadrukkelijker begon te manifesteren.

De combinatie van zijn overwinning op de Scottish Open en zijn sterke optreden op de World Masters zorgde ervoor dat zijn naam meer gewicht kreeg binnen het circuit. Voor een speler die al sinds 1984 actief was bij de BDO, vormden die resultaten een beloning voor jarenlange inspanningen.

Ovens had inmiddels een lange staat van dienst opgebouwd, maar de belangrijkste fase van zijn carrière moest nog beginnen. Terwijl de dartssport zich voorbereidde op een nieuwe periode, stond ook voor hem een belangrijke beslissing voor de deur.

In 2000 kreeg Ovens de kans om zich op het grootste podium van de BDO te bewijzen. Hij maakte dat jaar zijn debuut op het BDO-WK, het wereldkampioenschap dat destijds een centrale plaats innam binnen de internationale dartssport.

Zijn debuut eindigde echter al in de eerste ronde. Daarin verloor hij van de Engelse publiekslieveling Bobby George, een van de bekendste persoonlijkheden uit de geschiedenis van het darts.

Voor Ovens was het een teleurstellende afloop van zijn eerste wereldkampioenschap. Hij had zich jarenlang ontwikkeld binnen het BDO-circuit en wilde vanzelfsprekend laten zien dat hij ook op het WK kon presteren. Een vroege uitschakeling bood daarvoor weinig gelegenheid.

Toch betekende het resultaat niet dat zijn mogelijkheden op het hoogste niveau uitgeput waren. Integendeel, in hetzelfde jaar besloot hij een nieuwe richting in te slaan.

De professionele dartssport bevond zich rond de eeuwwisseling namelijk in een periode van verandering. De PDC had zich ontwikkeld tot een alternatief voor de BDO en trok steeds meer spelers aan. De organisatie bouwde aan een eigen circuit met grote televisietoernooien en een groeiend internationaal bereik.

Voor Ovens was dat een kans om zijn carrière een nieuwe impuls te geven. Later in 2000 maakte hij de overstap naar de PDC. Daarmee begon het hoofdstuk waarvoor hij bij een groot deel van de dartsliefhebbers bekend zou worden.

De overstap van de BDO naar de PDC was een belangrijke beslissing. Ovens liet daarmee de organisatie achter zich waarin hij zich jarenlang had ontwikkeld en koos voor een circuit dat steeds professioneler werd.

De PDC bood nieuwe mogelijkheden, maar de concurrentie was er bijzonder groot. Spelers als Phil Taylor domineerden het circuit, terwijl ook andere toppers voortdurend streden om de belangrijkste prijzen. Wie op dat niveau wilde slagen, moest niet alleen over voldoende scorend vermogen beschikken, maar ook op beslissende momenten zijn niveau kunnen vasthouden.

Ovens maakte in 2001 zijn debuut op het PDC-WK. Zijn eerste optreden eindigde in de openingsronde, waarin hij verloor van Les Fitton. Daarmee kreeg hij meteen te maken met de moeilijkheden die een overstap naar een andere organisatie met zich mee kon brengen.

Toch liet hij zich niet ontmoedigen. In datzelfde jaar boekte hij verschillende overwinningen op het circuit. Hij won de Irish Masters, de Claims Solutions Classic en het Jersey Darts Festival. Vooral de combinatie van die resultaten liet zien dat hij zich snel kon aanpassen aan zijn nieuwe omgeving.

De Irish Masters zou bovendien een belangrijk toernooi in zijn carrière worden. Ovens slaagde er namelijk in om die titel in 2002 opnieuw te winnen. Daarmee bewees hij dat zijn succes in het voorgaande jaar geen eenmalige uitschieter was geweest.

Ook zijn resultaten op de kleinere toernooien waren van belang. In een professionele omgeving waarin spelers regelmatig voor prijzengeld en rankingpunten streden, kon een reeks sterke optredens het verschil maken. Ovens wist zich op die manier te handhaven tussen spelers die vaak meer aandacht kregen vanwege hun televisiesuccessen.

Zijn carrière bij de PDC was daarmee niet meteen een verhaal van grote triomfen, maar wel van gestage vooruitgang en het vermogen om telkens opnieuw competitief te zijn.

Hoewel Ovens op kleinere toernooien titels wist te winnen, bleef het wereldkampioenschap een lastige uitdaging. Zijn debuut in 2001 was al vroeg geëindigd en ook in 2002 moest hij genoegen nemen met een relatief beperkte rol.

Tijdens het WK van 2002 verloor hij in de tweede ronde van Richie Burnett. De Welshman was zelf een ervaren speler die eerder al grote successen had geboekt. Voor Ovens betekende de nederlaag opnieuw dat hij nog niet tot de spelers behoorde die op het wereldkampioenschap structureel diep konden doorgaan.

In 2003 zette hij een stap vooruit. Hij bereikte de derde ronde, waarin Dennis Smith te sterk bleek. Een jaar later volgde opnieuw een plaats in de derde ronde. Toen verloor Ovens na een spannende wedstrijd met 3-4 in sets van Alex Roy.

Dat laatste resultaat was illustratief voor de fase waarin hij zich bevond. Hij kon zich meten met ervaren tegenstanders en kwam geregeld dicht bij een plaats in de volgende ronde, maar het lukte hem nog niet om de laatste hindernissen te nemen.

Zijn loopbaan zou daardoor later geregeld worden omschreven als die van een speler die dicht bij een grote doorbraak kwam, zonder die definitief te realiseren. Dat beeld was niet helemaal onterecht, maar het deed ook tekort aan zijn constante aanwezigheid op het hoogste niveau.

Het PDC-WK van 2005 werd het belangrijkste wereldkampioenschap uit de carrière van Ovens. De Engelsman bereikte voor het eerst de kwartfinales en boekte daarmee zijn beste resultaat ooit op een WK.

Na eerdere uitschakelingen in de eerste, tweede en derde ronde slaagde hij erin om verschillende tegenstanders achter zich te laten. Zijn optreden liet zien dat hij op het juiste moment zijn niveau kon verhogen en dat hij op een groot podium niet hoefde onder te doen voor de concurrentie.

In de kwartfinales wachtte Mark Dudbridge. Die Engelsman had zelf al een indrukwekkende reputatie opgebouwd en was voormalig winnaar van de World Masters. Dudbridge zou later in 2005 ook de finale van het PDC-WK bereiken, waarin hij verloor van Phil Taylor.

Voor Ovens eindigde het toernooi tegen Dudbridge. Hij verloor met 3-5 in sets en zag daarmee zijn droom op een plaats in de halve finales uiteenspatten.

Het wereldkampioenschap van 2007 leverde Ovens een van de meest besproken momenten uit zijn carrière op. In de tweede ronde nam hij het op tegen Alan Tabern, een wedstrijd die uitmondde in een zenuwslopende ontknoping.

De partij werd beslist in een sudden-death-leg. Beide spelers stonden daarmee voor een situatie waarin één leg het verschil zou maken tussen uitschakeling en een plaats in de volgende ronde.

Ovens kreeg de kans om een negendarter te gooien. De Engelsman kwam dicht bij die historische prestatie, maar miste dubbel twaalf. Daarmee ging niet alleen de kans op een negendarter verloren, maar ook een bonus van 15.000 pond die destijds aan de perfecte leg verbonden was.

Het moment kreeg extra gewicht doordat de wedstrijd uiteindelijk in het voordeel van Tabern werd beslist. Ovens verloor dus niet alleen de kans op een bijzondere prestatie, maar ook de partij zelf.

Hoewel zijn WK-resultaten wisselend waren, wist Ovens zich jarenlang te kwalificeren voor de andere grote PDC-toernooien. Vooral zijn regelmaat op de World Matchplay en de World Grand Prix sprong in het oog.

Hij plaatste zich twaalf jaar op rij voor de World Matchplay, van 2000 tot en met 2011. Dat was een indrukwekkende reeks, zeker gezien het niveau van de concurrentie en het groeiende aantal spelers dat zich voor de grote evenementen probeerde te plaatsen.

Ovens wist zich er geregeld door de openingsronden heen te slaan. Zijn beste resultaat was een plaats in de laatste zestien, die hij in verschillende jaren bereikte. Onder meer in 2000, 2002, 2003, 2004, 2005, 2009 en 2011 haalde hij die fase.

Een halve finale of finale zat er op dit toernooi niet in, maar de regelmaat waarmee hij zich kwalificeerde was veelzeggend. Ovens was geen speler die slechts één sterk seizoen kende en vervolgens uit beeld verdween. Hij bleef jarenlang aanwezig op een van de grootste podia van de sport.

Ook op de World Grand Prix liet hij die continuïteit zien. Van 2001 tot en met 2011 plaatste hij zich elf jaar achter elkaar voor het toernooi. Zijn beste prestaties daar waren plaatsen in de laatste zestien, onder meer in 2001, 2003 en 2011.

Een van de grootste hoogtepunten uit de carrière van Ovens kwam in 2007, toen hij de finale bereikte van de eerste editie van het German Darts Championship.

Het toernooi was een belangrijk onderdeel van de groeiende internationale ambities van de PDC. De organisatie probeerde het darts buiten Groot-Brittannië verder te ontwikkelen en Duitsland werd daarbij een belangrijke markt.

Ovens slaagde erin om zich door het deelnemersveld te werken en de finale te bereiken. Daar wachtte hem Phil Taylor, de speler die in die periode de sport domineerde en jarenlang vrijwel iedere grote titel naar zich toe trok. Tegen Taylor bleek de opdracht bijzonder zwaar. Ovens verloor de finale met 1-4 in sets en moest genoegen nemen met de tweede plaats.

Dankzij zijn finaleplaats op het German Darts Championship mocht Ovens in 2008 deelnemen aan de Grand Slam of Darts. Dat toernooi bracht spelers uit verschillende dartsorganisaties samen en bood daardoor een bijzondere confrontatie tussen darters met uiteenlopende achtergronden.

Ovens wist ook daar een degelijk resultaat neer te zetten. Hij bereikte de laatste zestien, een prestatie die bevestigde dat hij in staat was om op verschillende grote podia competitief te blijven.

Ook op het EK Darts van 2008 haalde hij de laatste zestien. Daarnaast bereikte hij dat jaar de halve finales van de Championship League Darts.

De UK Open werd het toernooi waarop Ovens in zijn latere carrière zijn meest opvallende reeks neerzette. Tussen 2010 en 2012 bereikte hij drie jaar op rij de halve finales. Het toernooi had een bijzonder karakter binnen de PDC-kalender. Door de open loting en de manier waarop het deelnemersveld werd samengesteld, konden spelers verschillende soorten tegenstanders treffen. De weg naar de finale was daardoor niet altijd voorspelbaar.

Ovens bleek bijzonder geschikt voor het toernooi. In 2010 drong hij door tot de halve finales, waar hij Phil Taylor trof. De Engelsman was op dat moment nog altijd de maatstaf in de sport en bleek opnieuw een moeilijke hindernis.

Een jaar later stond Ovens opnieuw bij de laatste vier. Hij had zich opnieuw door het deelnemersveld gewerkt en kreeg een kans om de finale te bereiken. Dit keer was Wes Newton zijn tegenstander. Newton won de halve finale met 10-6. Daarmee eindigde de tweede opeenvolgende halve finale voor Ovens, die opnieuw dicht bij de eindstrijd was gekomen.

In 2012 volgde een derde kans. Ovens kwam dan pas terug uit blessure, op het WK had hij immer in de openingsronde wegens een beknelde rugzenuw moeten opgeven tegen Kevin Munch. Maar op de UK Open stond hij er weer en bereikte hij voor de derde keer op rij de halve finales, waarmee hij een opmerkelijke reeks neerzette. Ook deze keer wachtte hem een confrontatie met Phil Taylor. 'The Power' won uiteindelijk de wedstrijd en maakte daarmee een einde aan de ambities van Ovens.

Ovens stond niet alleen bekend om zijn resultaten. Ook zijn uiterlijk en zijn bijnaam maakten hem tot een herkenbare verschijning op het dartscircuit. Zijn bijnaam was 'The Heat', een naam die goed paste bij de intensiteit die bij darts hoort. Als speler moest hij zich voortdurend concentreren op zijn scores, zijn dubbels en de druk die zijn tegenstanders op hem uitoefenden.

Zijn walk-onmuziek was 'The Heat Is On' van Glenn Frey. Daarmee had hij een herkenbare introductie wanneer hij het podium betrad. Ovens werd daarnaast regelmatig genoemd vanwege zijn ongeschoren uiterlijk. Zijn uitstraling onderscheidde hem van spelers die een meer gepolijst imago nastreefden. In een sport waarin persoonlijkheid en herkenbaarheid steeds belangrijker werden, droeg dat bij aan zijn profiel.

Ovens vertelde bovendien dat hij een opvallende gewoonte had ontwikkeld rond het scheren. Wanneer hij zich voor een wedstrijd schoor, had hij naar eigen zeggen vaak pech. Daarom besloot hij op een gegeven moment om dat niet meer te doen.

Na vele jaren op het professionele circuit kwam er in 2015 een einde aan de PDC-periode van Ovens. Hij had toen ongeveer vijftien jaar bij de organisatie gespeeld en een lange reeks grote toernooien meegemaakt. Het verhaal van Ovens eindigde niet helemaal met zijn vertrek uit de PDC. In 2016 maakte hij nog een korte terugkeer op het BDO-circuit.

Bijna twee jaar na zijn laatste optreden verscheen hij opnieuw op de Swedish Open. Zijn comeback leverde echter geen grote resultaten op. Het was vooral een teken dat Ovens nog niet volledig afscheid had genomen van de sport. Na een lange carrière op het hoogste niveau bleef darts kennelijk een belangrijk onderdeel van zijn leven.

Zijn terugkeer was echter van korte duur en leidde niet tot een nieuwe periode waarin hij weer regelmatig op grote internationale toernooien actief was.

Denis Ovens zal niet in dezelfde categorie worden geplaatst als de grote wereldkampioenen die het moderne darts hebben gevormd. Zijn naam staat niet bovenaan de lijst met spelers die tientallen grote televisietitels wonnen en jarenlang de ranglijsten domineerden.

Toch verdient zijn loopbaan aandacht. Ovens was een speler die gedurende een lange periode actief bleef op het hoogste niveau en zich staande hield in een sport die steeds professioneler en internationaler werd.

Ovens was niet altijd de speler die de aandacht naar zich toetrok, maar hij was wel een tegenstander die jarenlang serieus genomen moest worden. Hij kon ver komen op grote toernooien, beschikte over de ervaring om met druk om te gaan en wist zich keer op keer te kwalificeren voor de belangrijkste evenementen.