"Als je verliest kan het soms een heel eenzaam wereldje zijn" - Vier topdarters open en eerlijk over mentale problemen

In de Sky Sports-documentaire 'Beyond the oche' komen vier topdarters aan het woord die in hun carrière hadden af te rekenen met mentale problemen.

Luke Humphries, regerend wereldkampioen, geeft aan dat een goed evenwicht tussen gezin en carrière heel belangrijk is. "Ik geniet van het spelen en ik geniet ervan om naar huis te gaan en tijd door te brengen met mijn familie", zegt hij.

"Een paar jaar geleden voelde ik me zo angstig dat ik het gevoel had dat het nooit wat zou worden voor mij, dus het was heel belangrijk dat ik met iemand ging praten en me openstelde voor mijn familie. Als je het gevoel hebt dat er geen uitweg is, kan het moeilijk zijn om naar de toekomst te kijken, maar ik heb cognitieve gedragstherapie gevolgd en dat heeft zeker geholpen - je vindt de bron van waar het probleem vandaan komt."

"Ik heb het gevoel dat wanneer je de top bereikt, iedereen je wil neerhalen, maar ik heb er geen last meer van. Ik heb alles bereikt door mezelf te zijn. Vroeger was ik na een slecht resultaat behoorlijk down, maar ik heb het gevoel dat ik nu veel sterker ben en ik luister niet meer naar die negativiteit."

Ook Nathan Aspinall, de huidige nummer vier van de wereld, geeft aan dat een dartscarrière niet altijd over rozen loopt. "In elke professionele sport heb je je ups en downs, en het kan heel eenzaam zijn als dartsspeler", zegt hij.

"Ik had een heel slecht moment in Brighton tijdens de Premier League Darts vorig jaar. Niemand weet hoe slecht ik er toen aan toe was. Ik zocht hulp en sprak met een sportpsycholoog. Hij heeft wonderen voor me verricht en heeft mijn hoofd bijna geherprogrammeerd om me te focussen op de hoogtepunten in plaats van de dieptepunten. Ik heb zoveel steun gehad van mijn familie en alles wat ik de afgelopen vier of vijf jaar heb meegemaakt, heeft me zoveel sterker gemaakt, het is ongelooflijk."

Michael Smith verloor eerst verschillende finales van majortoernooien, voor hij eindelijk een winnaar werd. "Ik probeerde die demonen in mijn eentje te overwinnen en dat was het moeilijkste wat ik moest overwinnen", zegt hij.

"Toen ik in mijn tweede WK-finale verloor van Peter Wright, heb ik echt aan mezelf getwijfeld. Zou ik ooit nog een kans krijgen? Sommige dagen heb je donkere dagen, maar je bouwt je kracht op, je bouwt je positiviteit op en je geest wordt sterker en zo overwon ik mijn hartzeer. Ik bleef erin geloven. Als mensen commentaar geven op sociale media, beseffen ze niet wat je doormaakt. Je kunt veel demonen in je achterhoofd hebben en zij wakkeren dat vuur alleen maar aan. Ze moeten zich realiseren dat we nog steeds mensen zijn die werk doen; we doen gewoon iets waar we van houden."

Als laatste kwam ook Peter Wright, één van de ouderdomsdekens in de PDC aan bod. De 54-jarige Schot staat gekend als een excentriek persoon op het podium, maar dat is niet wie hij echt is. "Buiten het spel is mijn zelfvertrouwen eerlijk gezegd niet groot", vertelt hij.

"Peter Wright is een erg verlegen persoon, maar als hij 'Snakebite' wordt, wordt hij echt een zelfverzekerde jongen. Me verkleden geeft me veel zelfvertrouwen; je voelt je bijna een superheld! Het geeft je een goed gevoel van binnen. Voor anderen werkt het misschien niet, maar voor mij wel."

"Darts kan echt een wreed spel zijn; als je daar in de schijnwerpers staat, kan het echt moeilijk zijn", vervolgt Wright. Toen ik mijn eerste wereldkampioenschap won, was het alsof er een groot gewicht van mijn schouders viel. Het was een magisch gevoel en het maakt alle opofferingen de moeite waard."