DISCUSSIE | German Darts Grand Prix 2026 - Is het tijd om te stoppen met het beschermen van afwezige toppers?

De German Darts Grand Prix van 2026 leverde een opvallend beeld op. Waar normaal gesproken de grootste namen het affiche domineren, ontbraken dit keer meerdere toppers. In plaats daarvan stonden spelers op die al langere tijd consistent presteren of zich recent in vorm hebben gespeeld.

Nathan Aspinall zal zonder twijfel tevreden terugkijken op zijn weekeinde in München. Niet alleen vanwege de titel, maar ook omdat hij zich met deze zege vrijwel zeker heeft gespeeld richting kwalificatie voor Dortmund, waardoor hij in de komende periode selectiever kan omgaan met zijn toernooiplanning. Opvallend genoeg kwam die prestatie op een moment waarop Aspinall zelf nog twijfelde aan zijn motivatie. In een interview gaf hij aan het plezier in het spel deels kwijt te zijn, maar in München draaide hij dat beeld volledig om.

Na een moeizame start, waarin hij een matchdart moest overleven, schakelde hij een versnelling hoger. Tegen Martin Schindler won hij zes legs op rij, waarna hij in een slijtageslag Andrew Gilding versloeg. In de halve finale volgde een dominante overwinning op Kevin Doets met een gemiddelde boven de 106, voordat hij in de finale afrekende met Danny Noppert.

Noppert zelf kende eveneens een sterk toernooi. Hij versloeg onder anderen Krzysztof Ratajski en Jonny Clayton, maar moest in de finale met 8-5 zijn meerdere erkennen in Aspinall. Toch draaide het weekend om meer dan alleen de winnaar en finalist. Van het ontbreken van grote namen tot de vorm van Duitse spelers en zelfs discussies over materiaal, München bood meer dan genoeg stof tot nadenken.

Samuel Gill ziet in het weekend in München vooral een bevestiging van een trend die al langer zichtbaar is, maar zelden zo duidelijk naar voren kwam als nu: de European Tour kan zonder de grootste namen nog steeds een kwalitatief sterk en aantrekkelijk toernooi opleveren. Tegelijkertijd legt dat juist een fundamenteel probleem bloot.

“Het klinkt misschien gek, maar dit weekend liet zien dat de European Tour niet afhankelijk is van de absolute toppers om te slagen,” stelt Gill. “De wedstrijden waren spannend, het niveau was goed en er waren genoeg verhaallijnen om het interessant te maken. In dat opzicht was het een geslaagd toernooi.”

Volgens Gill moet die conclusie echter niet verkeerd geïnterpreteerd worden. “Dat betekent niet dat het systeem goed is zoals het nu is. Integendeel. Het legt juist bloot dat er een structurele scheefgroei zit in hoe spelers behandeld worden.”

Hij wijst daarbij op het beschermingsmechanisme voor de grote namen. “Spelers als Luke Littler, Luke Humphries en Gerwyn Price krijgen automatische plaatsing en worden gepresenteerd als de gezichten van deze toernooien. Dat is logisch vanuit commercieel oogpunt. Maar als ze vervolgens niet komen opdagen, ontstaat er een probleem.”

Volgens Gill wringt het vooral bij de spelers die wél komen. “Neem spelers als Danny Noppert, Krzysztof Ratajski of Niels Zonneveld. Zij reizen week in, week uit, spelen qualifiers en zetten alles op alles om zich te plaatsen. Zij vormen de ruggengraat van dit soort toernooien. Maar zij krijgen niet dezelfde bescherming.”

Dat leidt volgens hem tot een gevoel van ongelijkheid. “Het voelt alsof er twee categorieën spelers zijn. De ene groep krijgt voordelen en flexibiliteit, de andere moet het gewoon zelf doen. Dat is lastig te verdedigen, zeker als de beschermde spelers er vervolgens niet zijn.”

Gill begrijpt dat de kalender zwaar is, maar plaatst kanttekeningen bij de keuzes van spelers. “De Premier League speelt een rol, dat is duidelijk. Maar als je ziet dat spelers wel aanwezig zijn bij andere evenementen, exhibities of zelfs sportevenementen buiten darts, dan kun je je afvragen waar de prioriteiten liggen.”

Volgens hem is dit een discussie die de PDC niet langer kan vermijden. “Moet je blijven vasthouden aan bescherming voor spelers die niet komen? Of moet je het systeem aanpassen zodat deelname ook echt gestimuleerd wordt?”

Sportief gezien ziet Gill vooral winnaars onder de spelers die wél aanwezig waren. “Aspinall profiteert maximaal. Noppert bevestigt opnieuw zijn constante niveau. En spelers als Doets en Zonneveld laten zien dat ze klaar zijn om structureel mee te doen in de top.”

Maar de kern van zijn analyse blijft duidelijk. “Dit weekend was een succes, maar het stelt ook een ongemakkelijke vraag: hoe eerlijk is het systeem eigenlijk nog?”

Oliver Ried richt zich in zijn analyse op zowel het sportieve niveau als de bredere ontwikkelingen binnen het veld, en ziet in München een toernooi dat tegelijkertijd veel positieve signalen gaf én duidelijke zwakke plekken blootlegde.

“Laat ik beginnen met de winnaar,” zegt Ried. “Nathan Aspinall was voor mij zonder twijfel de terechte kampioen. Hij groeide in het toernooi en liet zien dat hij nog altijd beschikt over het niveau dat hem eerder naar de top heeft gebracht.”

Volgens Ried zat de kracht van Aspinall vooral in zijn scoring. “Zijn scorend vermogen was van hoog niveau. Hij zette tegenstanders constant onder druk. Alleen zijn dubbels waren niet altijd even stabiel, en dat hield wedstrijden soms langer spannend dan nodig.”

Toch ziet Ried in Aspinall vooral een speler die op het juiste moment piekt. “Dit soort toernooien zijn belangrijk voor zijn zelfvertrouwen. Hij heeft laten zien dat hij er nog steeds staat.”

De verliezer van de finale, Danny Noppert, krijgt eveneens uitgebreide aandacht. “Het begint een terugkerend verhaal te worden. Vier verloren Euro Tour-finales is geen toeval meer. Hij doet bijna alles goed, maar op de beslissende momenten ontbreekt net dat beetje geluk of scherpte.”

Ried ziet daarin echter geen structureel probleem. “Het is geen kwestie van kwaliteit. Het is eerder een mentale barrière die hij moet doorbreken. Als dat gebeurt, kan hij meerdere titels winnen.”

Daarnaast is hij onder de indruk van de Nederlandse breedte. “Kevin Doets en Niels Zonneveld hebben enorme stappen gezet. Doets liet eindelijk zien dat hij ook op de Euro Tour diep kan gaan. Zonneveld bevestigt dat zijn recente vorm geen toeval is.”

Toch heeft Ried ook zorgen, met name over het Duitse darts. “Martin Schindler blijft de nummer één van Duitsland, maar hij overtuigt niet. Zijn spel is wisselvallig en dat is problematisch voor een land dat zo’n belangrijke rol speelt op de European Tour.”

Volgens hem ontbreekt het Duitsland momenteel aan stabiliteit. “Er zijn talenten, maar geen duidelijke leider die structureel presteert op het hoogste niveau.”

Daarnaast wijst hij op een technisch probleem dat volgens hem te weinig aandacht krijgt. “Het Blade X-bord zorgt opnieuw voor te veel bounce-outs. Dat beïnvloedt wedstrijden en kan zelfs resultaten bepalen. Dat is iets wat serieus moet worden aangepakt.”

Nicolas Gayer kijkt met een kritische blik naar het toernooi en komt tot een minder positieve conclusie dan sommige van zijn collega’s. “Als je het geheel bekijkt, moet je eerlijk zeggen dat dit toernooi niet het niveau haalde dat we gewend zijn van een Euro Tour-evenement,” stelt hij. Volgens Gayer lag dat niet alleen aan de afwezige toppers. “De sfeer was anders. Het paasweekend in München staat normaal garant voor een unieke atmosfeer, maar dit keer kwam dat gevoel er slechts sporadisch uit.”

Hij ziet daarin een combinatie van factoren. “De afwezigheid van grote namen speelt een rol, maar ook de prestaties van de Duitse spelers waren niet goed genoeg om het publiek echt mee te krijgen.”

Vooral de rol van Martin Schindler baart hem zorgen. “Hij zit duidelijk in een moeilijke fase. Dat zie je in zijn spel en dat merk je aan zijn uitstraling op het podium.” Niko Springer zorgde volgens Gayer nog voor een moment van opwinding. “Zijn overwinning op Michael van Gerwen was indrukwekkend. Dat was hét moment van het toernooi vanuit Duits perspectief. Maar hij kon dat niet doortrekken.”

Uiteindelijk ontbrak volgens Gayer een belangrijke factor. “Er was geen Duitse speler in de beslissende fase. Dat is een probleem voor een toernooi dat juist draait om lokale betrokkenheid.”

Toch is hij niet alleen negatief. “Marcel Hausotter was een absoluut hoogtepunt. Dat verhaal is precies waar sport om draait. Na 22 jaar eindelijk zijn eerste overwinning op de European Tour.”

Hij beschrijft het moment als onvergetelijk. “De emotie, de energie, de reactie van het publiek. Dat was puur. Dat zijn de momenten die blijven hangen, zelfs als het toernooi als geheel tegenvalt.”

Mats Leering kijkt naar het toernooi in München vanuit een sportief en analytisch perspectief en ziet vooral een weekend dat de huidige krachtsverhoudingen binnen het darts opnieuw blootlegt. Voor hem stond één naam centraal, zowel in positieve als in frustrerende zin: Danny Noppert.

“Voor mij was Noppert zonder twijfel de meest opvallende speler van het weekend,” stelt Leering. “En dat is eigenlijk een dubbel verhaal. Aan de ene kant zie je een speler die het hele weekend op een hoog niveau speelt, stabiel is en keer op keer zijn wedstrijden onder controle houdt. Aan de andere kant zie je opnieuw dat hij het net niet afmaakt.”

Volgens Leering begint het inmiddels een terugkerend patroon te worden. “Dit was alweer zijn vierde verloren Euro Tour-finale. Dat is geen toeval meer. Dat zegt iets over hoe dicht hij bij een titel zit, maar ook over hoe moeilijk het is om die laatste stap te zetten.”

Toch ziet hij vooral positieve signalen. “Wat belangrijk is, is dat hij zichzelf telkens in die positie brengt. Dat betekent dat zijn basisniveau extreem hoog ligt. Hij heeft controle over zijn spel, hij laat zich niet gek maken en hij speelt met een duidelijke tactiek. Dat zijn eigenschappen van een topspeler.”

Volgens Leering is het slechts een kwestie van tijd voordat het kwartje de goede kant op valt. “Als je zo vaak in finales staat, komt dat moment vanzelf. Het is geen vraag óf hij een Euro Tour gaat winnen, maar wanneer.”

Naast Noppert zag Leering nog meer spelers die zich nadrukkelijk profileerden. “Niels Zonneveld verdient echt een aparte vermelding. Drie keer op rij diep gaan op de Euro Tour is geen toeval. Dat is het resultaat van consistent presteren op een hoog niveau. Hij heeft zichzelf eigenlijk al in een positie gespeeld waarin deelname aan de World Matchplay en het EK vrijwel zeker is. Dat is een enorme stap in zijn carrière.”

Ook Kevin Doets maakt volgens hem een duidelijke ontwikkeling door. “Doets liet dit weekend zien dat hij meer is dan een talentvolle speler. Hij kan wedstrijden domineren, hij kan omgaan met druk en hij kan grote averages neerzetten op de momenten dat het nodig is. Zijn kwartfinale tegen Van Duijvenbode was van topniveau. Dat zijn prestaties die je nodig hebt om structureel mee te doen om titels.”

Leering ziet daarnaast een bredere trend in het moderne darts. “Het verschil tussen de top en de subtop wordt steeds kleiner. Dat maakt het speelveld veel competitiever. Je ziet dat spelers die vroeger als outsiders werden gezien, nu daadwerkelijk titels kunnen winnen.”

Toch blijft hij kritisch. “Dat maakt het ook moeilijker om constant te presteren. Je kunt je geen zwakke momenten permitteren. En dat is precies waar het bij sommige spelers nog misgaat.”

Zijn conclusie is duidelijk. “Het was een weekend waarin veel spelers hun niveau hebben bevestigd, maar waarin ook zichtbaar werd hoe dun de lijn is tussen winnen en verliezen op dit niveau.”

Lucas Michael richt zich in zijn analyse vooral op het bredere plaatje en ziet in München een bevestiging van de ontwikkeling die het darts de afgelopen jaren heeft doorgemaakt: een sport waarin de top steeds breder wordt en waarin voorspelbaarheid vrijwel verdwenen is.

“Wat dit toernooi voor mij laat zien, is dat we in een tijdperk zitten waarin iedere speler een titel kan winnen,” stelt Michael. “Dat klinkt misschien als een cliché, maar het is echt zo. Je ziet het keer op keer gebeuren.”

Volgens Michael is dat een direct gevolg van de ontwikkeling van het niveau. “Het gemiddelde niveau is enorm gestegen. Spelers trainen meer, zijn professioneler en hebben betere begeleiding. Dat zie je terug in de prestaties.”

Hij wijst op de vroege uitschakeling van grote namen als voorbeeld. “Michael van Gerwen en Gian van Veen gingen er vroeg uit, en niet eens in nipte wedstrijden. Dat laat zien dat reputatie op zichzelf niets meer betekent. Je moet elke wedstrijd opnieuw leveren.”

Volgens Michael zit daar de kracht van het huidige darts. “Het maakt de sport onvoorspelbaar en aantrekkelijk. Fans weten dat er altijd iets kan gebeuren.”

Over Nathan Aspinall is hij duidelijk. “Hij was voor mij de terechte winnaar. Niet alleen vanwege zijn niveau, maar ook vanwege de manier waarop hij het toernooi speelde. Je zag de emotie, je zag de strijdlust. Dat zijn de dingen die het verschil maken in dit soort wedstrijden.”

Michael ziet in Aspinall een speler die zichzelf opnieuw heeft gevonden. “Hij zat in een moeilijke periode, twijfelde aan zichzelf en aan zijn spel. Maar juist dan zie je hoe belangrijk mentale kracht is. Hij heeft zichzelf eruit getrokken.”

Daarnaast benoemt hij andere opvallende prestaties. “Danny Noppert bevestigt opnieuw zijn constante niveau. Niels Zonneveld laat zien dat hij structureel meedoet. Kevin Doets maakt een duidelijke stap vooruit. Dat zijn allemaal signalen dat de top breder wordt.”

Michael ziet echter ook risico’s. “De keerzijde van deze ontwikkeling is dat het moeilijker wordt om dominant te zijn. Je ziet minder spelers die langere tijd de absolute top domineren. Dat maakt het spannend, maar ook onvoorspelbaar.”

Zijn conclusie is helder. “Dit was een toernooi dat perfect laat zien waar darts nu staat: competitief, onvoorspelbaar en voller dan ooit met spelers die op elk moment kunnen pieken.”

Pieter Verbeek kijkt naar het toernooi in München vanuit een breder perspectief en ziet vooral hoe de afwezigheid van grote namen en vroege uitschakelingen van favorieten het speelveld volledig openbraken. Volgens hem zorgde dat voor kansen voor een nieuwe groep spelers én interessante verschuivingen binnen de internationale verhoudingen.

“Het was een bijzonder interessant weekend in München. Het ontbreken van Luke Littler was wat mij betreft eerder een zegen voor het toernooi, terwijl ook andere toppers zich hadden afgemeld. Ook Luke Humphries, Gary Anderson en Gerwyn Price waren er niet bij. Dat zorgde voor een compleet andere dynamiek in het deelnemersveld.”

“Daar kwam nog bij dat titelfavorieten als Wessel Nijman, Gian van Veen, James Wade en Michael van Gerwen vroeg werden uitgeschakeld bij het vierde Euro Tour-toernooi van het jaar. Dat opende de deur voor andere spelers om echt mee te doen om de titel.”

“Uiteindelijk waren het Andrew Gilding, Nathan Aspinall, Kevin Doets, Niels Zonneveld, Michael Smith, Krzysztof Ratajski, Danny Noppert en Jonny Clayton die de laatste acht haalden. Dat is een mooi rijtje namen, maar zonder één uitgesproken topfavoriet.”

“Voor Danny Noppert was dit eigenlijk een uitgelezen kans om een Euro Tour-titel te pakken. Hij heeft al een major en een Players Championship op zijn palmares, dus hij zat in een positie om door te drukken. Hij haalde ook de finale, maar verloor daar van Nathan Aspinall.”

“Voor Aspinall is dat een bijzonder verhaal. Hij won tien jaar lang geen enkele titel op de Euro Tour, maar heeft er nu in ongeveer dertien maanden ineens vier gewonnen. En ergens gun je hem dat ook wel. Hij is geen grijze muis, brengt energie op het podium en heeft een sterke wedstrijdinstelling.”

“Voor Kevin Doets was dit een belangrijk weekend. Hij haalde voor het eerst de finalesessie op de Euro Tour en schopte het meteen tot de halve finales. Daarmee staat hij er uitstekend voor richting kwalificatie voor grote toernooien zoals de World Matchplay, World Grand Prix en het EK Darts.”

“Dat geldt misschien nog wel meer voor Niels Zonneveld, die eigenlijk al zo goed als zeker is van deelname aan die majors. Zijn constante prestaties beginnen zich echt uit te betalen.”

“Sterker nog, er is een goede kans dat we later dit jaar met acht Nederlanders op die grote toernooien staan. Naast Doets en Zonneveld heb je ook Gian van Veen, Michael van Gerwen, Danny Noppert, Jermaine Wattimena, Wessel Nijman en Dirk van Duijvenbode die daar ook voor in aanmerking komen. Dat zou betekenen dat een kwart van het deelnemersveld uit Nederland komt, wat een indrukwekkende ontwikkeling is.”

“Aan de andere kant zie je dat het met de Belgen momenteel een stuk minder gaat. Virtueel staat er op dit moment geen enkele Belg op de World Matchplay en de World Grand Prix. Dimitri Van den Bergh is weggezakt op de wereldranglijst en ook Mike De Decker verliest terrein. Daarbij moet hij later dit jaar ook nog zijn World Grand Prix-titel verdedigen, wat het extra lastig maakt.”

“Toch is er ook een positieve uitzondering. Kim Huybrechts is duidelijk bezig aan een opmars. Hij werkt sinds kort samen met Erik Clarys en dat lijkt effect te hebben. Zijn resultaten zijn merkbaar beter geworden.”

“Aan het begin van het seizoen moest hij nog vrezen voor zijn Tour Card, maar die zorgen zijn inmiddels verdwenen. Hij heeft zich weer nadrukkelijk in de strijd gemengd om plaatsing voor de grote toernooien. In München haalde hij de laatste zestien en hij is ook geplaatst voor de komende Euro Tours. Het zou me niet verbazen als we hem dit jaar weer meerdere keren op de majors gaan zien.”

Bram Coenen focust in zijn analyse vooral op de persoonlijke verhalen achter de prestaties en ziet in München een toernooi dat draait om vertrouwen, mentale kracht en momentum. “Voor mij draait dit weekend vooral om Nathan Aspinall,” stelt Coenen. “Niet alleen omdat hij het toernooi wint, maar vooral vanwege het verhaal erachter.”

Volgens Coenen is zijn overwinning meer dan alleen een sportief resultaat. “Hij gaf zelf aan dat hij het plezier in darts een beetje kwijt was. Dat is iets wat je niet vaak hoort van een speler op dit niveau. En dan win je een paar dagen later een titel. Dat zegt alles over hoe snel dingen kunnen veranderen.”

Hij ziet daarin een belangrijk aspect van topsport. “Het gaat niet alleen om techniek of talent. Het gaat om vertrouwen. Als dat er is, kun je boven jezelf uitstijgen.” Coenen benadrukt dat Aspinall daarin niet uniek is. “Je ziet dit vaker bij topsporters. Ze zitten in een dip, twijfelen aan zichzelf, en ineens valt alles op zijn plek. Dat is wat sport zo interessant maakt.”

Ook kijkt hij naar andere spelers. “Danny Noppert blijft constant, maar mist nog net dat laatste beetje. Kevin Doets en Niels Zonneveld maken een duidelijke ontwikkeling door. Dat zijn spelers die je de komende jaren vaker in de eindfases gaat zien.”

Van Gerwen blijft volgens hem een vraagteken. “Hij heeft nog steeds het niveau, maar de consistentie ontbreekt. Dat is zorgwekkend, zeker met het oog op de grote toernooien.”

Coenen ziet daarnaast een bredere trend. “Het niveau ligt zo dicht bij elkaar dat kleine details het verschil maken. Eén gemiste dubbel kan een wedstrijd beslissen. Dat maakt het spel mentaal zwaarder.”

Zijn conclusie is helder. “Dit was een toernooi dat laat zien hoe belangrijk vertrouwen en momentum zijn. Niet alleen voor de winnaar, maar voor iedereen op het circuit.”