DISCUSSIE Players Championship 15 & 16 | Van Gerwen terug op het hoogste podium, maar is het meer dan een eenmalige opleving?

Michael van Gerwen en Andrew Gilding pakten deze week de titels tijdens de nieuwste reeks Players Championship-toernooien in Leicester, namelijk Players Championship 15 en 16.

Voor Van Gerwen betekende het zijn eerste ProTour-titel sinds ongeveer oktober 2024, terwijl Gilding juist zijn allereerste Players Championship-titel uit zijn carrière veroverde. Opvallend voor een speler die al een major op zijn naam heeft staan, maar beide spelers waren populaire winnaars.

De grote vraag rond Van Gerwen blijft echter of dit daadwerkelijk het begin is van een nieuwe opmars, of slechts een korte opleving. Een dag na zijn toernooizege verloor ‘Mighty Mike’ namelijk alweer van Joe Hunt, de huidige leider van de Challenge Tour. Het typeert de pieken en dalen waar de Nederlander momenteel mee te maken heeft in zijn poging om terug te keren aan de absolute top van de sport. De vraag is nu vooral of hij verder kan bouwen op deze titel.

Ook voor Gilding voelt deze overwinning als een langverwachte beloning. De vraag daarbij is of dit eveneens het begin kan zijn van een nieuwe fase voor ‘Goldfinger’.

Daarnaast werd er volop gesproken over het hoge niveau tijdens beide Players Championship-toernooien. De gemiddelde scores lagen bijzonder hoog, met als absolute uitschieter het gemiddelde van 122 van Van Gerwen. Ook sterke runs van Stephen Bunting en Niko Springer trokken de aandacht.

Tegelijkertijd laait de discussie opnieuw op over de afwezigheid van meerdere grote namen tijdens rankingtoernooien. Nu het niveau op de vloer zo hoog ligt, rijst de vraag of die topspelers nog wel noodzakelijk zijn om de standaard op de ProTour hoog te houden.

Waar moet je beginnen, anders dan bij Michael van Gerwen? De Nederlandse grootmacht liet tijdens deze Players Championship-dubbel in Leicester eindelijk weer een broodnodige terugkeer zien in de strijd om titels, maar tegen welke prijs?

Van Gerwen produceerde een van zijn beste aaneengesloten periodes van topdarts sinds zijn niveau begon terug te lopen en hij niet langer de dominante kracht aan de top van de sport was die hij ooit was. ‘Mighty Mike’ heeft al vaker gezegd dat hij zich niet bijzonder druk maakt om de Premier League en dat rankingtoernooien zijn grootste prioriteit zijn. Dat heeft uiteraard te maken met zijn positie op de wereldranglijst, waar hij dreigt terug te zakken en de schade probeert te beperken. Bovendien heeft hij zich in het verleden al eens niet weten te plaatsen voor Minehead, dus deze titel helpt hem daar zeker bij.

Toch volgde een dag later alweer een nederlaag, al was dat tegen een sterke speler in Joe Hunt, die momenteel de ranglijst van de Challenge Tour domineert. Het probleem blijft echter dat Van Gerwen er niet in slaagt die vorm vast te houden. Het zijn extreme uitschieters, zoals dat bizarre gemiddelde van 122, waarna direct weer een teleurstellende nederlaag volgt. Als hij daar stabiliteit in krijgt, komt het waarschijnlijk goed, maar juist dat is momenteel het grote probleem: de pieken zijn enorm hoog, maar de dalen ook.

En dan heb je ook nog Andrew Gilding, die simpelweg niet verdwijnt. Hij won ooit uit het niets de UK Open op het moment dat de grote favorieten struikelden, en nu doet hij dat opnieuw door een mooie mijlpaal te bereiken.

Gilding is eigenlijk een speler die volledig ingaat tegen het klassieke beeld van een topdarter, en het is bovendien verfrissend om eens een andere winnaar te zien dan Wessel Nijman of Chris Dobey. Hoe goed die twee ook spelen, de ProTour begint door de afwezigheid van veel grote namen steeds meer hun terrein te worden.

Tot slot nog een punt over die afwezige topspelers. Opnieuw besloten meer dan zestien grote namen niet mee te doen, en eerlijk gezegd begint dat steeds meer op een farce te lijken. Wat mij betreft moet de Professional Darts Corporation daar ingrijpen.

Zeker wanneer spelers demonstraties verkiezen boven rankingtoernooien. Ofwel geef je die spelers via een achterdeur alsnog toegang tot de grote eindtoernooien als je ze daar absoluut wilt hebben, of je maakt deelname simpelweg verplicht. Misschien is een systeem zoals in het tennis wel noodzakelijk.

Er is eigenlijk maar één plek om te beginnen: Michael van Gerwen. Het is verbazingwekkend dat een speler met zoveel kwaliteit en status bijna twee jaar lang geen Players Championship-titel heeft weten te winnen. Dat brak hem vorig jaar al op toen hij zich niet wist te plaatsen voor Minehead, maar dinsdag speelde hij alsof hij een missie had. Dat gemiddelde van 122.34 is er eentje waar nog jarenlang over gesproken zal worden. Het feit dat Martin Schindler zelf ruim boven de 108 gemiddeld gooide en niet eens een dart op een dubbel kreeg, is haast niet te bevatten.

De vraag rond Van Gerwen blijft echter dezelfde als altijd: is dit meer dan een eenmalige opleving? De afgelopen jaren liet hij vaker flitsen van zijn beste niveau zien, met onder meer een paar European Tour-titels en zijn overwinning op de World Series of Darts vorig jaar. Alleen wist hij daar telkens geen vervolg aan te geven. Met een play-offplek in de Premier League Darts die nog altijd niet zeker is, zal hij zijn vorm uit Leicester ook op het grote podium moeten laten zien. Anders dreigt opnieuw een briljante dag darts uiteindelijk weinig meer te blijken dan een misleidend moment.

Ook collega-Premier League-speler Stephen Bunting verkeert de laatste tijd niet in zijn allerbeste vorm. De Engelsman stond juist bekend om zijn enorme constantheid op de vloer, maar sinds zijn finaleplaats tijdens het derde Players Championship-toernooi zakte zijn niveau wat weg. Voor de recente toernooien was hij er in zeven deelnames niet meer in geslaagd voorbij de vierde ronde te komen.

Met een halve finale op Players Championship 15, gevolgd door een kwartfinale een dag later, lijkt Bunting echter weer op de weg terug.

Tijdens Players Championship 16 strandde zijn toernooi uiteindelijk tegen Niko Springer. Een bekende naam binnen de dartswereld, maar op de vloer bleef een echte doorbraak lange tijd uit. In zijn eerste 49 Players Championship-toernooien wist Springer nooit verder te komen dan de vierde ronde. Tijdens zijn vijftigste deelname brak de Duitser eindelijk door met een plek in de halve finales.

Hoewel Springer al vaker indruk maakte op televisietoernooien, had hij moeite om dat niveau ook op de vloer te halen. Deze prestatie vergroot zijn kansen op deelname aan Minehead aanzienlijk, nadat hij vorig jaar nog ontbrak. Daardoor creëert hij wat extra marge mocht zijn vorm op de vloertoernooien opnieuw terugvallen. Hoe dan ook zou dit weleens een belangrijk kantelpunt kunnen blijken voor de 25-jarige Duitser.

Tot slot verdient ook Andrew Gilding meer erkenning voor zijn tweede PDC-titel. Met alleen de UK Open op zijn palmares had ‘Goldfinger’ eigenlijk een bijzonder vreemd cv. Geen Players Championship-titels, geen European Tour-titels, maar wel een majorzege.

Die droogte op de vloer is nu voorbij. Tegen de uitstekend spelende Jonny Clayton begon Gilding als underdog aan de finale, maar met een gemiddelde van 99 bleek hij klinisch genoeg om opnieuw een titel te pakken.

Met een kwartfinaleplaats op de World Matchplay die hij later dit jaar moet verdedigen, komt die vormheropleving voor Gilding op een uitstekend moment. Bovendien heeft hij zijn plek voor Blackpool in juli nu stevig in handen.

Het heeft even geduurd, maar Michael van Gerwen heeft eindelijk zijn eerste rankingtitel van het seizoen veroverd. De afgelopen weken waren er al geregeld flitsen zichtbaar van zijn allerbeste niveau, maar de wisselvalligheid hield hem telkens tegen om echt mee te doen om de titels. Tijdens Players Championship 15 vielen de puzzelstukjes echter eindelijk op hun plaats, met als absoluut hoogtepunt zijn bizarre gemiddelde van 122.34 in de halve finale tegen Martin Schindler.

Van Gerwen rekende vervolgens in een volledig Nederlandse finale met 8-5 af met Dirk van Duijvenbode, terwijl ook ‘Aubergenius’ zelf na een lastige periode op de ProTour dringend behoefte had aan een sterk resultaat.

Een dag later volgde echter alweer een verrassende nederlaag voor Van Gerwen tegen Joe Hunt, een speler zonder PDC Tour Card. In veel opzichten past dat nog altijd binnen het wisselvallige patroon dat momenteel rond ‘Mighty Mike’ hangt.

Op de tweede speeldag ging de titel naar Andrew Gilding, die zelf haast verbaasd leek over zijn eigen succes. ‘Goldfinger’ zorgde natuurlijk al voor een van de grootste verrassingen uit de recente dartsgeschiedenis door in 2023 de UK Open te winnen, maar een ProTour-titel ontbrak nog altijd op zijn palmares.

Dat gat is nu opgevuld, wat betekent dat Gilding in 2026 vrijwel zeker op alle grote televisietoernooien te zien zal zijn. En dat is absoluut geen slechte zaak, want cultfiguren zijn altijd een welkome toevoeging aan het dartscircuit.

Na weken vol sportieve teleurstellingen vormde deze Players Championship-reeks misschien wel het absolute hoogtepunt van het Duitse dartsseizoen tot nu toe. Hoewel de breedte van de resultaten nog altijd wat ontbreekt, waren het vooral de prestaties en resultaten aan de absolute top die in Leicester indruk maakten.

Aanvoerder van die sportieve opleving was Martin Schindler, die tijdens Players Championship 15 voor het eerst dit seizoen echt prestaties van wereldklasse liet zien. Na twee sterke openingszeges maakte de Duitse nummer één pas echt indruk in de boardfinale, waar hij met 6-2 won van Darius Labanauskas en daarbij een indrukwekkend gemiddelde van 113.79 noteerde.

Persoonlijk vond ik zijn optreden tegen vloerspecialist Wessel Nijman misschien nog indrukwekkender. Schindler bleef opvallend rustig onder de constante druk van de Nederlander en plaatste zich met opnieuw een gemiddelde boven de 105 voor de kwartfinales. Uiteindelijk bereikte Schindler zelfs de halve finales, waar hij op bizarre wijze met 7-0 verloor van Michael van Gerwen ondanks een gemiddelde van 108.

Ook op woensdag tijdens Players Championship 16 viel er opnieuw iets te vieren voor het Duitse darts. Niko Springer, die zich een dag eerder al opwarmde met een gemiddelde van 112 in de openingsronde, stormde met een reeks indrukwekkende prestaties naar de halve finales. Daar verloor hij uiteindelijk nipt van Jonny Clayton in een beslissende leg.

Ook Gabriel Clemens liet eindelijk weer het niveau zien waarmee hij eerder dit seizoen zo sterk begon. De Duitser bereikte de kwartfinales en oogde opnieuw een stuk stabieler.

Toch gingen de meeste headlines van deze ProTour-week vanzelfsprekend naar Van Gerwen. Zijn eerste vloertitel in negentien maanden, dat krankzinnige gemiddelde van 122.34 en een gecombineerd gemiddelde van ruim boven de 108 over zijn wedstrijden vanaf de laatste 16 tot en met de finale. Dit was de beste Michael van Gerwen die we in lange tijd hebben gezien. De enige vraag is nu of deze titel ervoor gaat zorgen dat we deze versie van ‘Mighty Mike’ ook in de toekomst weer vaker te zien krijgen.

Een deel van de aandacht ging terecht ook naar ‘Goldfinger’ Andrew Gilding, die na liefst 442 toernooien eindelijk zijn eerste Players Championship-titel wist te winnen. Op 55-jarige leeftijd lijkt Gilding alleen maar beter te worden en bovendien staat hij er inmiddels uitstekend voor op vrijwel alle ranglijsten en kwalificatieraces richting de rest van het seizoen.

Tot slot vond ik vooral het niveau tijdens Players Championship 15 opmerkelijk hoog. Met een algemeen toernooigemiddelde van ruim boven de 93 en liefst 45 gemiddelden boven de 100 was het een van de sterkste vloertoernooien van de afgelopen jaren. En dat terwijl een groot deel van de wereldtop ontbrak. Gelukkig wordt darts niet op papier gespeeld.

Twee fantastische Players Championship-dagen zitten erop, en opnieuw kregen we twee nieuwe winnaars. Michael van Gerwen liet tijdens Players Championship 15 weer iets van zijn oude niveau zien en was richting het einde van het toernooi simpelweg niet te stoppen. De Nederlander kende een geweldige dag en zorgde voortdurend voor spektakel, met als absoluut hoogtepunt natuurlijk dat waanzinnige gemiddelde van 122 in de halve finales. Mijn hemel…

De tweede titel ging naar Andrew Gilding, eindelijk! Het voelde altijd ongeloofwaardig dat een speler als Gilding nog nooit eerder een ProTour-titel had gewonnen, maar die vloek is nu eindelijk doorbroken. De afgelopen weken liet hij al duidelijke tekenen van vormverbetering zien, en dit keer leverde hij precies de prestaties die nodig waren.

Vanuit Duits perspectief was het een bijzonder succesvol weekend: twee halve finales en één kwartfinale. Vooral de eerste dag van Martin Schindler was simpelweg buitenaards. Hij maakte korte metten met zijn tegenstanders met gemiddelden van 97, 99, 113, 106 en 97. Daarna wachtte Van Gerwen. Als je zelf 108 gemiddeld gooit en slechts twee pijlen op een dubbel krijgt, dan heb je simpelweg niets verkeerd gedaan. Op de tweede dag verloor Schindler vervolgens ondanks een gemiddelde van 95. Ga zo door, Martin!

Ook Niko Springer wordt steeds beter. Op de tweede dag bereikte hij de halve finales, waar hij uiteindelijk nipt verloor van Jonny Clayton in een beslissende leg. Een dag eerder had Springer al de boardfinale gehaald, waarin Joe Cullen een gemiddelde van 107 tegen hem gooide. Zijn openingswedstrijd leverde een indrukwekkend gemiddelde van 112 op, terwijl hij op woensdag misschien iets minder spectaculair was, maar wel opnieuw bijzonder constant speelde.

Gabriel Clemens liet woensdag een vergelijkbare prestatie zien, al leek hij richting het einde van het toernooi wat energie te verliezen. Toch was het een belangrijke run voor Clemens. Op de eerste dag verloor hij ondanks een gemiddelde van 107 direct in de openingsronde van Stephen Bunting. Misschien keert het geluk binnenkort weer wat meer zijn kant op.

Rond Ricardo Pietreczko blijven ondertussen zorgen bestaan. Met gemiddelden van 76 en 66 wist hij opnieuw geen overtuigende prestaties neer te zetten. De beslissing rond de PDC World Cup of Darts ligt nog altijd in zijn eigen handen, en het lijkt erop dat hij tot het allerlaatste moment zal wachten voordat hij daar definitief een beslissing over neemt.