Naar inhoud springen

Gary Anderson ontbreekt, terwijl minder succesvolle spelers wel meedoen: hoe eerlijk is het kwalificatiesysteem van de Grand Slam?

PDC
Gary Anderson kijkt bedenkelijk.
De Grand Slam of Darts groeit van 32 naar 48 spelers. Toch ontbreken Gary Anderson, Danny Noppert, Michael Smith, Dirk van Duijvenbode en Damon Heta in Wolverhampton. Gabriel Clemens, Karel Sedlacek en Tommy Morris verdienden hun plek met titels op de ProTour. Adam Sevada en Anton Östlund plaatsten zich als winnaars van hun regionale kampioenschappen.
Een plek in het deelnemersveld biedt meer dan alleen de kans om op het grote podium te spelen. Het prijzengeld telt mee voor de wereldranglijst en kan bepalend zijn in de strijd om een Tour Card te behouden. Maar hoe eerlijk is het kwalificatiesysteem als spelers in dezelfde ranglijstrace via een verschillend aantal routes Wolverhampton kunnen bereiken?

49 ProTour-toernooien, 11 televisietoernooien en één laatste kwalificatietoernooi

De kwalificatie voor de Grand Slam van 2026 was gebaseerd op resultaten bij 34 Players Championship-toernooien, 15 European Tour-toernooien en 11 televisietoernooien. Bij de televisietoernooien telde de PDC winnaars en finalisten over een periode van twaalf maanden mee. Daardoor vielen ook de Grand Slam en de Players Championship Finals van het voorgaande jaar binnen de selectieperiode. Het laatste Tour Card Holder Qualifier in Leicester leverde nog eens tien plaatsen op.
Dat geeft spelers in theorie 61 kansen via deze drie routes. Hoeveel daarvan voor een speler daadwerkelijk beschikbaar zijn, hangt onder meer af van de deelnemersvelden bij de televisietoernooien. Bij de verdeling van de resterende plaatsen krijgen winnaars van European Tour-toernooien voorrang op winnaars van Players Championship-toernooien.
Binnen die categorieën is het aantal titels de eerste doorslaggevende factor, gevolgd door de positie op de wereldranglijst. Een ProTour-zege opent dus de deur naar Wolverhampton, maar de uiteindelijke uitkomst hangt ook af van de andere resultaten in het seizoen.
Voor een speler uit de top 16 biedt de kalender meerdere mogelijkheden om zich rechtstreeks te plaatsen. Wie tijdens het seizoen geen relevante televisiefinale haalt en geen ProTour-titel wint, kan zich alsnog via Leicester kwalificeren. Lukt dat ook niet, dan valt de afwezigheid van een grote naam aanvankelijk te verklaren door de resultaten op het bord. In 2027 komt daar met de European Open in Salzburg nog een groot televisietoernooi bij.

Gary Anderson laat zijn laatste kans lopen

Gary Anderson kwam tijdens het seizoen dicht bij plaatsing. De Schot haalde de finale van de Hungarian Darts Trophy en bereikte kort voor het kwalificatietoernooi de halve finales van Players Championship 33. Uiteindelijk kwam hij net tekort voor het resultaat dat nodig was om Wolverhampton te halen. Hij zag af van het kwalificatietoernooi in Leicester. Daardoor mist de tweevoudig wereldkampioen het toernooi voor de tweede keer sinds de eerste editie in 2007.
Dirk van Duijvenbode en Gary Anderson tijdens de World Matchplay.
Beiden grepen naast plaatsing voor de Grand Slam of Darts 2026: Dirk van Duijvenbode en Gary Anderson.
Anderson had zijn standpunt eind september al toegelicht in een interview met Online Darts. Als zijn seizoensresultaten hem geen plek zouden opleveren, zei hij, zou hij niet via een kwalificatietoernooi proberen alsnog plaatsing af te dwingen. “Dat ga ik niet doen, want dan heb ik het niet verdiend”, vertelde hij aan de onlinezender. Hij deed die uitspraak weken voor het toernooi in Leicester. Zijn latere besluit om zich terug te trekken was dus in lijn met zijn eerdere standpunt.

Jonny Clayton pleit voor gegarandeerde plaatsen voor de top 16

In oktober stond Jonny Clayton zesde op de wereldranglijst en had hij al drie ProTour-finales gehaald. Toch was zijn plaats in het deelnemersveld nog niet zeker. De Welshman pleitte ervoor dat de top 16 bij elk groot toernooi verzekerd is van deelname.
Pas met zijn winst bij de Swiss Darts Trophy in Basel stelde hij zijn ticket voor Wolverhampton veilig. Ook daarna bleef hij bij zijn kritiek. Op de vraag hoe hij had gereageerd als hij zonder die titel aan het kwalificatietoernooi had moeten deelnemen, antwoordde hij: “Anders was ik ergens op vakantie gegaan.”

Clayton speaks in Dortmund

Het geval van Clayton laat zien hoeveel gewicht er aan titels wordt toegekend. Drie finaleplaatsen bewijzen dat een speler over meerdere toernooien op hoog niveau heeft gepresteerd. Voor kwalificatie voor de Grand Slam via de ProTour telt echter alleen winst in een finale. Een gegarandeerde plek voor de top 16 zou consistente prestaties beter beschermen.
Bij een vast deelnemersveld van 48 spelers zouden daardoor minder plaatsen overblijven voor de andere kwalificatieroutes wanneer een speler uit de top 16 zo’n garantie nodig heeft. Tegelijkertijd is de Grand Slam een van de drie toernooien waarvoor de top 16 van de wereld niet automatisch wordt geplaatst. Dat zorgt voor een andere dynamiek.

Clemens, Sedlacek en Morris maken van de Grand Slam een kampioenentoernooi

Gabriel Clemens en Karel Sedlacek laten zien hoeveel één toernooizege kan opleveren. Beiden wonnen een Players Championship-toernooi en verdienden daarmee een plek op een ander groot toernooi. Tommy Morris greep zijn kans tijdens het laatste ProTour-toernooi van het jaar. Op weg naar de finale versloeg hij onder anderen Wessel Nijman en Jermaine Wattimena. Daarna won hij de finale met 8–5 van Luke Humphries. Morris was als reserve vanuit de Challenge Tour aan het deelnemersveld toegevoegd en veroverde zijn eerste PDC-ranglijsttitel zonder Tour Card.
Ook Henry Coates won zonder Tour Card. De 20-jarige pakte in juli de titel bij Players Championship 25. Zijn plaats op de Grand Slam werd bevestigd toen Ross Smith, die zich al had geplaatst, in oktober de finale van het European Championship bereikte. Verhalen als deze geven het kampioenenbal zijn eigen karakter. Wie een ProTour-toernooi wint, kan zich zo een kans op het grote podium verdienen.

Plaatsing voor de Grand Slam via de vloertoernooien

ToernooienToernooiwinnaar
Players Championship 3, 9 en 32 Chris Dobey
Players Championship 23 en 29 Cameron Menzies
Players Championship 7 Ryan Searle
Players Championship 27 Jermaine Wattimena
Players Championship 13 Kevin Doets
Players Championship 22 Rob Cross
Players Championship 16 Andrew Gilding
Players Championship 19 Jeffrey de Graaf
Players Championship 30 Karel Sedlacek
Players Championship 24 Gabriel Clemens
Players Championship 31 Charlie Manby
Players Championship 34 Tommy Morris
Players Championship 25 Henry Coates
Danny Noppert, Damon Heta en Dirk van Duijvenbode verloren in Leicester allemaal hun openingspartij. Michael Smith haalde een ProTour-finale tegen Beau Greaves, maar verloor in de beslissende leg. Stephen Bunting en Niko Springer grepen hun laatste kans. De kwalificatie biedt gevestigde profs en opkomende spelers dus dezelfde route naar het toernooi.

Östlund en Sevada vertegenwoordigen de internationale kwalificatieroutes

Naast de televisietoernooien, de ProTour en het kwalificatietoernooi deelt de PDC plaatsen uit via het World Youth Championship, de Development Tour, de Challenge Tour, de Women’s World Matchplay en de Women’s Series. Internationale routes zijn onder meer het Asian Championship, het North American Championship, de ANZ Premier League en het Nordic & Baltic Championship. Adam Sevada won de Noord-Amerikaanse titel. Anton Östlund pakte het Nordic & Baltic Championship.
De vier Duitse deelnemers laten ook zien hoe uiteenlopend de routes naar Wolverhampton kunnen zijn. Martin Schindler bereikte de finale van het European Championship. Clemens won een ProTour-toernooi, Jan Schmidt haalde de finale van het World Youth Championship en Springer plaatste zich via het Tour Card Holder Qualifier.
Het niveau dat nodig is om een plek in een beslissende wedstrijd te bemachtigen, kan sterk verschillen. Östlund versloeg Darius Labanauskas met 8–4 in de finale en noteerde een gemiddelde van 83,11. Springer gooide een gemiddelde van 112,25 in zijn beslissende kwalificatiewedstrijd. Östlunds prestaties eerder in het toernooi geven extra context. De Zweed noteerde een gemiddelde van 95,60 in de halve finale en doorbrak in de groepsfase één keer de grens van 100.

Extra kwalificatiekansen kunnen de strijd om Tour Cards beïnvloeden

Labanauskas stond op de inschrijflijst voor het reguliere Tour Card Holder Qualifier. Enkele dagen later kreeg hij in de finale van het Nordic & Baltic Championship nog een kans om Wolverhampton te bereiken. Een zege op Östlund had hem de mogelijkheid opgeleverd om op de Grand Slam extra prijzengeld voor de ranglijst te verdienen. Zelfs een derde plaats in een groep is £5,000 waard.
Dat bedrag kan belangrijk zijn in de strijd om een plek bij de beste 64 en het behoud van een Tour Card. Veel directe rivalen op de ProTour konden geen gebruikmaken van deze regionale kwalificatieroute.
Een vergelijkbare vraag speelt bij de Development Tour, waarvoor een leeftijdsgrens geldt. Sebastian Bialecki won de seizoensranglijst en verzekerde zich via die route van zijn plaats. In zijn geval had winst bij Players Championship 26 hem eveneens een plek in Wolverhampton opgeleverd. In het algemeen kan de jeugdroute een Tour Card-houder echter een extra kans bieden om prijzengeld voor de ranglijst te verdienen, terwijl oudere rivalen in dezelfde strijd daar geen toegang toe hebben.

World Series en World Cup zorgen voor ongelijke uitgangsposities

Bij de World Series of Darts Finals begint de ongelijkheid al bij de toegang tot het toernooi. De PDC beschouwt de Finals als een invitatietoernooi en organiseert daarnaast een kwalificatietoernooi voor Tour Card-houders. Sommige spelers hebben hun plaats in Amsterdam al veiliggesteld. Anderen moeten zich eerst via een extra toernooi plaatsen. Een finaleplaats opent vervolgens de deur naar de Grand Slam en een majortoernooi dat meetelt voor de ranglijst.
Bij de World Cup of Darts vaardigt elk deelnemend land twee spelers af. Een prof kan hoog op de wereldranglijst staan, maar toch achter twee landgenoten eindigen. Daarmee valt deze kwalificatieroute voor die speler weg. Spelers die hun land vertegenwoordigen, kunnen op hun beurt profiteren van een bijzonder sterke partner in het koppelspel. De finale halen is een gezamenlijke sportieve prestatie en beide spelers verdienen een plaats op een individueel toernooi.

Het basisprincipe werkt, maar sommige kwalificatieroutes blijven discutabel

De kracht van de kwalificatie voor de Grand Slam is dat een toernooizege het seizoen van een speler kan veranderen. Clemens, Sedlacek, Coates en Morris verdienden op precies die manier een kans op een ander majortoernooi. De 48 plaatsen geven de PDC bovendien ruimte voor jonge spelers, internationale kampioenen en een kwalificatietoernooi waarin gevestigde profs hun plek aan het bord kunnen verdienen.
Vragen over eerlijkheid ontstaan vooral wanneer toegang afhangt van een uitnodiging, nationaliteit, leeftijd of partner, terwijl er ook prijzengeld voor de ranglijst op het spel staat. Een algemene garantie voor de beste zestien zou weinig aan die verschillen veranderen. Die zou vooral gevestigde spelers extra zekerheid bieden. Juist de kans om met een ProTour-titel een plek in Wolverhampton te verdienen, maakt de Grand Slam bijzonder.
Uiteindelijk verdient een speler uit de top zestien die bijna elk majortoernooi speelt, maar geen van de 49 ProTour-toernooien wint, geen kwalificerende majorfinale haalt en zich niet via het kwalificatietoernooi plaatst, geen plek op de Grand Slam.
Claps 0bezoekers 0
loading

Net Binnen

Meest Gelezen

Laatste Reacties

Loading