"Geen conflicten, maar ik stap op omdat ik niet tevreden was met wat ik kon leveren" - Glen Durrant open over zijn vertrek bij spelersvakbond PDPA

De dartswereld bevindt zich volgens voormalig prof en huidig commentator Glen Durrant in een van de meest fascinerende periodes van de moderne geschiedenis van de sport. Met de opkomst van Luke Littler en de bevestiging van Luke Humphries aan de absolute top, spreekt de Engelsman van een “briljante, maar ook licht duizelingwekkende evolutie” binnen het professionele darts. Durrant komt ook terug op zijn vertrek bij de spelersvakbond PDPA.

Durrant ziet vooral Luke Humphries momenteel als de meest complete speler ter wereld. “Hij zal teleurgesteld zijn geweest dat hij de Premier League Darts niet heeft gewonnen, maar wat hij nu laat zien richting de World Matchplay is indrukwekkend. Hij lijkt fitter, hongeriger en vooral: hij wint weer de grote momenten. Voor mij gaat hij als favoriet naar Blackpool.”

De ontwikkeling van Humphries staat voor Durrant symbool voor het mentale aspect in de top van het darts. Volgens hem was het cruciaal dat Humphries eindelijk eens de overhand kreeg in een finale tegen Luke Littler, nadat hij meerdere keren in beslissende legs had verloren.

“Dat is enorm belangrijk geweest,” legt hij uit. “We praten vaak over mentaliteit in darts, maar het gaat echt om dat ene moment waarop je moet winnen. In New York winnen, in zo’n finale tegen Littler, dat geeft vertrouwen. Ze zijn niet daar om mee te doen, ze willen winnen.”

Over Luke Littler is Durrant opvallend lyrisch, al plaatst hij zijn bewondering in een bredere context. “Ik heb veel gezien in darts, maar wat hij doet is bijzonder. Ik heb Phil Taylor vooral op tv gezien in zijn hoogtijdagen en tijdens de Michael van Gerwen-periode speelde ik zelf nog. Maar Littler… dat is iets anders. Ik heb dat niveau nog niet eerder zo gezien in het echt.”

Volgens Durrant is het duel tussen Littler en Humphries precies wat de sport nodig heeft. “We zijn gezegend met die twee. Ze maken niet alleen de sport groter, maar ook de basis eronder sterker. Ik werk veel met jeugdspelers en je ziet het direct: academies zitten vol. Kinderen willen darts spelen omdat zij dit zien.”

De impact van de jonge generatie reikt volgens hem veel verder dan alleen de top. “Het is niet alleen de sport zelf die groeit, maar ook de grassroots. Iedereen wil erbij horen.”

De groei van darts is volgens Durrant inmiddels mondiaal geworden, met name door commerciële ontwikkelingen en internationale deals. Hij verwijst naar de uitbreiding in de Verenigde Staten en de samenwerking met grote omroepen.

“De ESPN-deal is gigantisch,” zegt hij. “Mensen realiseren zich niet hoe groot dat platform is in Noord-Amerika. Combineer dat met shows in iconische locaties zoals Madison Square Garden en je ziet: dit is geen gewone sport meer, dit is entertainment op wereldniveau.”

Volgens Durrant is darts daarmee definitief een hybride vorm geworden: sport én show tegelijk. “We hebben 5.000 mensen in New York gehad en dat wordt alleen maar groter. Dat komt omdat de spelers het verdienen. Zij leveren entertainment.”

Maar die balans is volgens hem niet eenvoudig. Sommige spelers worstelen ermee, zegt hij. “Sommigen moeten begrijpen dat het niet meer alleen sport is. Je kunt niet volledig robot zijn, maar ook niet alleen entertainer. De besten vinden die balans. Luke Littler lijkt daar bijvoorbeeld heel natuurlijk in te zijn.”

De groei van darts als entertainmentproduct brengt volgens Glen Durrant ook een nieuwe realiteit met zich mee: spelers die moeten leren balanceren tussen prestaties en beleving. En precies daar ziet hij een van de grootste uitdagingen van het moderne circuit.

“Het is niet eenvoudig,” zegt hij. “Ik was zelf altijd vrij robotachtig. Je denkt niet aan entertainen, je bent bezig met overleven op het podium. Maar tegenwoordig zie je spelers die het spel echt beleven. Luke Littler is daar misschien wel het beste voorbeeld van. Hij heeft plezier, reageert op het publiek, en dat werkt aanstekelijk.”

Toch blijft de kern volgens Durrant simpel: het bord liegt niet. “Uiteindelijk laten de darts het werk doen. We zien krankzinnige gemiddelden, 170-finishen, enorme momenten. Dat is de echte entertainment.”

Met de World Matchplay in aantocht ziet Durrant een duidelijke verschuiving in de hiërarchie van het darts. Namen als Peter Wright, Raymond van Barneveld, Michael Smith en Dave Chisnall lijken steeds vaker buiten de belangrijkste toernooien te vallen, terwijl nieuwe spelers als Wessel Nijman en Cameron Menzies juist opstaan. “Het is absoluut een nieuwe garde die stilaan de dienst uitmaakt,” stelt hij. “Ik heb eerder gezegd dat Wessel Nijman iemand is om in de gaten te houden. Als hij zijn vloervorm naar het podium kan vertalen, is hij van topniveau.”

Over de gevestigde namen is hij realistisch maar respectvol. “Ik geniet niet van het feit dat zij mogelijk wegvallen. Maar het is de realiteit van sport. Nieuwe spelers komen eraan.”

Volgens Durrant is het gat tussen de top-16 en de rest bovendien kleiner en tegelijk gevaarlijker geworden. “Er zitten misschien vier of vijf duizend pond tussen kwalificatie en mislopen van een toernooi. Dat kan in twee Pro Tours veranderen. Dat is bizar.”

Hij benadrukt ook dat spelers als Michael Smith nog altijd gevaarlijk kunnen zijn. “Als hij in vorm is, tilt hij het niveau van het hele veld omhoog. Maar zelfs hij staat nu onder druk om zich te plaatsen.”

Een belangrijk discussiepunt in het interview is het overvolle dartsprogramma. Steeds meer spelers slaan Pro Tours en Euro Tours over, iets wat Durrant zorgen baart. “Het is niet dat ik het niet begrijp,” zegt hij. “Ik weet hoe zwaar het reizen is. Je bent vier dagen weg, daarna weer door. Ik zag onlangs een speelschema en dacht: dit is niet normaal meer.”

Volgens hem kiezen spelers daarom vaker selectief hun toernooien. “Sommigen gaan liever golfen in Spanje dan een Euro Tour spelen. Dat is hun keuze, maar het heeft gevolgen voor de sport.”

Het meest opvallende moment in het gesprek is Durrants openheid over zijn vertrek bij de PDPA (Professional Dart Players Association). Hij kondigt aan dat hij zijn functie als directeur heeft neergelegd. “Dat was mijn beslissing,” zegt hij. “Ik heb het gedaan met volledige respect voor iedereen daar. Het is een geweldige organisatie, maar ik kon het simpelweg niet meer goed genoeg doen.”

Hij verwijst naar de werkdruk en de communicatieproblemen binnen het circuit. “Ik had een boekje gemaakt voor spelers, ik heb honderden uren geprobeerd te investeren. Maar alsnog hoorde ik spelers zeggen: ‘Ben je nog steeds bij de PDPA?’ Dat zegt genoeg.”

Durrant is opvallend eerlijk over zijn eigen conclusie. “Ik stap niet op omdat ik conflicten heb. Ik stap op omdat ik niet tevreden was met wat ik kon leveren. En als ik iets doe, wil ik het goed doen.”

Ook de financiële kant van de sport komt aan bod. Met ruim 1,5 miljoen pond op de rekening van de spelersorganisatie wordt de vraag gesteld hoe dat geld beter ingezet kan worden.

Durrant blijft voorzichtig in zijn antwoord. “Je kunt het snel uitgeven, maar dan? Geef je elke speler een bonus, dan is het geld zo weg. Je moet strategisch denken.”

Volgens hem is het probleem niet het geld zelf, maar de bestemming ervan. “Vraag de spelers wat ze willen. Dan krijg je veel korte-termijn antwoorden. Maar structureel is dat moeilijk.”

Hij benadrukt dat de bestaande ondersteuning voor spelers al sterk is. “De basis is er. Maar de discussie blijft: hoe maak je het beter zonder het kapot te maken?”

Tot slot blikt Durrant terug op zijn eigen carrière en de vraag “wat als?”. Hij won onder meer de Premier League Darts en kende een sterke periode in de PDC, maar zijn vorm zakte later weg. “Ik heb vrede met mijn carrière,” zegt hij. “Ik heb een fantastische loopbaan gehad. Natuurlijk denk je soms: wat als het anders was gelopen? Maar dat is niet waar ik nu ben.”

Zijn focus ligt volledig op zijn nieuwe rol als commentator en coach. “Ik wil de beste dartcoach ter wereld zijn en de beste commentator. Dat is mijn doel nu.”

De gedachte om ooit terug te keren naar een bestuursfunctie sluit hij niet volledig uit, maar wel met nuance. “Je moet nooit nooit zeggen. Maar het zou anders moeten zijn.”

Voor Durrant is de conclusie duidelijk: darts zit midden in een overgangsperiode die zowel spannend als onvermijdelijk is. Nieuwe sterren, veranderende schema’s, commerciële groei en een steeds grotere internationale uitstraling maken van de sport een totaal ander landschap dan tien jaar geleden.

“Het is briljant om te zien waar het naartoe gaat,” besluit hij. “Maar het verandert snel. Misschien sneller dan sommige mensen aankunnen.”