Terug in de Tijd - Robbie Green: van vroege tegenslagen tot een lange carrière die door een knieblessure ten einde kwam

In deze rubriek keren we regelmatig terug in de tijd met een bepaalde darter. Vandaag doen we dat met Robbie 'Kong' Green. Hij kende een carrière die zich over meerdere hoofdstukken uitstrekte en waarin hij zowel de PDC als de BDO van dichtbij meemaakte. De Engelsman uit Wallasey groeide uit tot een bekende naam in het internationale darts, maakte indruk op grote podia, bereikte meerdere finales en halve finales en schreef geschiedenis met een uitzonderlijk hoge wedstrijdgemiddelde. Tegelijkertijd kende zijn loopbaan ook de nodige tegenslagen, waaronder een positieve dopingtest, een langdurige blessure en een opmerkelijke terugval op de wereldranglijst.

Robbie Green werd geboren op 19 juli 1974 in Liverpool. Hij maakte zijn eerste grote indruk op televisie tijdens de UK Open van 2004. Daar wist hij door te dringen tot de laatste 64, waarmee hij zich voor het eerst nadrukkelijk in de kijker speelde bij het grote publiek.

In hetzelfde jaar kwalificeerde hij zich voor de World Matchplay in Blackpool. Zijn debuut op het prestigieuze evenement eindigde echter al in de eerste ronde, waarin Bob Anderson te sterk bleek.

Twee jaar later liet Green zien dat hij over veel meer potentie beschikte. Tijdens de UK Open van 2006 werkte hij zich een weg naar de kwartfinales. Onderweg rekende hij af met Jamie Harvey, Chris Mason, Mark Walsh en Terry Jenkins. Zijn fraaie run kwam uiteindelijk ten einde tegen John MaGowan, maar Green had zijn naam definitief gevestigd als een speler die op grote toernooien voor verrassingen kon zorgen.

Juist in die periode kreeg Green te maken met een gebeurtenis die een grote invloed zou hebben op zijn carrière. Nadat in 2006 dopingcontroles in de dartsport waren geïntroduceerd, werd Green na de UK Open positief getest op marihuana. Het was de eerste positieve dopingtest van een darter sinds de invoering van de controles binnen de Britse organisatie.

De gevolgen waren aanzienlijk. Green moest zijn gewonnen prijzengeld van 4.000 pond terugbetalen, kreeg een boete van 2.000 pond en werd voor acht weken geschorst. Bovendien verloor hij zijn sponsorcontract.

Na zijn schorsing keerde Green terug in de competitie. Hij wist zich te kwalificeren voor de International Darts League en maakte opnieuw een goede indruk op de UK Open. Financieel bleef het echter moeilijk. Door een gebrek aan sponsorgeld was Green genoodzaakt minder toernooien te spelen, waardoor zijn ontwikkeling tijdelijk werd afgeremd.

In januari 2008 volgde een belangrijke beslissing. Green maakte de overstap van de PDC naar de BDO, iets wat destijds slechts voor een handvol spelers was weggelegd. Zijn eerste BDO-toernooi was de Scottish Open, waar hij de tweede ronde bereikte.

Green keerde daarmee terug naar zijn roots in Merseyside. Hij had eerder voor Cheshire gespeeld, maar kwam vervolgens uit voor Merseyside in het county-darts. Zijn overstap bleek sportief gezien een uitstekende keuze. Tijdens de BDO International Open bereikte hij de halve finales, waarbij hij onder meer Martin Adams, Gary Anderson, Martin Atkins en Ted Hankey uitschakelde. In de halve finale was Ross Montgomery uiteindelijk te sterk.

Een jaar later volgde een nieuwe mijlpaal. Green werd geselecteerd voor Engeland en kreeg daarmee de kans om zich ook internationaal te bewijzen. In 2009 bereikte hij de finale van de Winmau World Masters. Daarvoor had hij onder anderen Ross Montgomery, Connie Finnan en Lourence Ilagan verslagen.

In de finale wachtte Martin Adams, de titelverdediger. Green leek lange tijd op weg naar een enorme stunt. Hij kwam op een 6-3 voorsprong en kreeg zelfs een matchdart op dubbel 16 voor de titel. Die kans bleef echter onbenut. Adams profiteerde en draaide de wedstrijd volledig om. Green verloor vervolgens zes legs op rij en zag een bijna zekere wereldtitel alsnog door zijn vingers glippen.

Green bleef echter presteren en wist zich te kwalificeren voor het BDO-WK. Op Lakeside nam hij het in de openingsronde op tegen de als eerste geplaatste Tony O'Shea. Het werd een bijzonder spannende wedstrijd die Green uiteindelijk met 3-2 verloor.

In 2010 bewees Green opnieuw dat hij tot de absolute top van het BDO-circuit behoorde. Op 7 maart van dat jaar gooide hij een drie-dartsgemiddelde van liefst 128,82. Dat behoort tot de hoogste wedstrijdgemiddelden die ooit zijn geregistreerd.

Ook in de Zuiderduin Masters maakte Green grote indruk. Hij bereikte de finale en leek lange tijd op weg naar de titel. Tegen Ross Montgomery kwam hij liefst 4-0 voor, maar opnieuw ging het in de slotfase mis. Montgomery vocht zich terug en won uiteindelijk met 5-4 in sets.

De prestaties van Green waren desondanks voldoende om hem opnieuw naar Lakeside te brengen. In 2011 was hij daar als geplaatste speler actief. Andy Boulton werd in de eerste ronde overtuigend met 3-0 verslagen, waarna Dean Winstanley in de tweede ronde met 4-1 te sterk bleek.

Later dat jaar volgde wel een belangrijke titel. Green won de Scottish Open door Clive Bardon in de finale met 5-4 te verslaan. Dankzij die overwinning bereikte hij korte tijd zelfs de eerste plaats op de wereldranglijst.

Op het BDO-WK van 2012 was Green als vierde geplaatst. Hij begon met een overwinning op Darryl Fitton, maar werd in de tweede ronde uitgeschakeld door Wesley Harms.

Een jaar later volgde echter zijn beste Lakeside-campagne tot dat moment. Green was als vijfde geplaatst en kreeg in de eerste ronde titelverdediger Christian Kist tegenover zich. Hij won met 3-1 en versloeg vervolgens Scott Mitchell met 4-1. Daarmee bereikte hij voor het eerst de kwartfinales van het wereldkampioenschap.

Daarin ontmoette hij opnieuw Tony O'Shea. Green pakte de eerste set, maar kreeg vervolgens meerdere kansen om ook de tweede set binnen te halen. Hij liet liefst acht darts op een dubbel onbenut. Uiteindelijk verloor hij met 5-3.

Ondanks het ontbreken van een titel kende Green een sterk jaar. Tijdens de Winmau World Masters bereikte hij de halve finales na een overwinning op wereldkampioen Scott Waites. James Wilson hield hem vervolgens uit de finale.

Op Lakeside ging Green nog een stap verder. Met een reeks sterke prestaties en toernooigemiddelden boven de 90 punten schakelde hij Richie George, Gary Robson en Tony Eccles uit. Tegen Eccles produceerde hij bovendien spectaculaire finishes van 125 en 164. Voor het eerst stond Green in de halve finale van het wereldkampioenschap. Stephen Bunting maakte daar echter een einde aan zijn droom met een overtuigende 6-1 overwinning.

Green sloot die periode vervolgens af met winst op het Isle of Man Open. In de finale versloeg hij James Wilson met 5-1 en noteerde hij een indrukwekkend gemiddelde van 114,65.

In 2014 keerde Green opnieuw terug naar de PDC. Hij maakte zijn debuut op de Grand Slam of Darts en overleefde een zware groep met Raymond van Barneveld, Robert Thornton en Vincent van der Voort. Na een nederlaag tegen Van Barneveld versloeg hij Thornton en Van der Voort. Tegen Van der Voort besliste Green de wedstrijd met een spectaculaire 170-finish in de beslissende leg.

In de volgende ronde verloor hij van Dave Chisnall, maar op het daaropvolgende PDC World Championship liet Green opnieuw zien dat hij op het hoogste niveau kon presteren. Als zestiende geplaatst won hij van Darius Labanauskas en Peter Sajwani. Voor zijn kwartfinale tegen Jeff Smith werd Green zelfs als favoriet gezien door bookmakers. Smith zorgde echter voor een verrassing en won met 5-1.

Begin 2015 werkte Green zich via de Qualifying School opnieuw naar een PDC Tour Card. Hoewel hij op geen van de vier dagen rechtstreeks wist te kwalificeren, eindigde hij hoog genoeg in de Order of Merit om een tweejarige Tour Card te bemachtigen.

Hij bereikte dat jaar meerdere kwartfinales op de Players Championship en haalde voor de tweede keer op rij de laatste zestien van de Grand Slam of Darts. Tegen Robert Thornton kwam Green in die wedstrijd met 4-0 achter en later zelfs met 7-3. Dankzij onder meer een 170-finish vocht hij zich terug tot 7-6, maar uiteindelijk verloor hij met 10-8.

Het jaar 2016 leverde misschien wel een van de opvallendste hoofdstukken uit Greens PDC-carrière op. Tijdens het derde Players Championship bereikte hij de halve finale, waarin Michael van Gerwen met 6-1 te sterk was. Slechts twee dagen later stond Green opnieuw in de halve eindstrijd, ditmaal bij het vijfde evenement. Ian White won met 6-4.

Zijn goede resultaten leverden hem een plaats op in de World Matchplay. Twaalf jaar na zijn eerste deelname keerde Green terug naar Blackpool. Daar wachtte meteen een enorme uitdaging: Phil Taylor. Green verloor uiteindelijk met 10-8.

Ook kwalificeerde hij zich voor de World Grand Prix. Tegen Dave Chisnall won Green de eerste set en kreeg hij vervolgens zelfs de kans om de wedstrijd te beslissen. Die kans bleef onbenut en Chisnall draaide de wedstrijd om.

In 2017 maakte Green vervolgens zijn debuut op het WK Darts van de PDC. Tegen Raymond van Barneveld kwam hij echter niet verder dan twee gewonnen legs in een 3-0 nederlaag. Later dat jaar haalde hij opnieuw een Players Championship-halve finale en wist hij tijdens de Grand Slam James Wade met 5-1 te verslaan.

Begin 2018 leek Green nog altijd in staat om zich op het PDC-circuit te handhaven. Tijdens een van de UK Open-kwalificatietoernooien gooide hij zelfs een negendarter.

Daarna sloeg het noodlot opnieuw toe. Green kampte met een knieblessure die al sinds zijn vijftiende levensjaar aanwezig was na een voetbalincident. De problemen hadden een grote invloed op zijn prestaties. Hij wist zich niet meer te plaatsen voor de grote televisietoernooien en de European Tour en zakte op de wereldranglijst uiteindelijk naar plaats 77.

Bij de UK Q-School van 2019 slaagde Green er vervolgens niet in om opnieuw een Tour Card te bemachtigen. Sinds juli 2019 speelde hij geen professionele PDC-toernooien meer. Zijn laatste wedstrijd op het PDC-circuit volgde tijdens de Challenge Tour op 26 januari 2020. Een paar weken later, op 16 februari, speelde hij nog op de Scottish Open namens de WDF. Dat bleek uiteindelijk zijn laatste dartstoernooi.

De carrière van Robbie Green laat daarmee een opmerkelijk verhaal zien. Van een veelbelovend PDC-talent en een speler die de kwartfinales van de UK Open bereikte, via een moeilijke periode met een schorsing, naar een BDO-topper die de wereldranglijst aanvoerde en een historische 128,82 gemiddeld gooide. Daarna volgde een terugkeer naar de PDC, waar hij opnieuw grote namen versloeg, halve finales bereikte en zich kwalificeerde voor onder meer de World Matchplay en World Grand Prix.

Green won niet de grote wereldtitel waar hij tijdens zijn beste jaren zo dicht bij kwam, maar zijn carrière kende genoeg bijzondere momenten om een blijvende indruk achter te laten. Vooral zijn prestaties bij de BDO, zijn spectaculaire wedstrijden op Lakeside en zijn terugkeer naar het hoogste PDC-niveau maken hem tot een van de meer opmerkelijke figuren uit het moderne darts.