"Ik belde hem en zei: ik heb de halve finale gehaald. Dan zei hij: bel me maar als je iets wint" - Phil Taylor over de harde aanpak van zijn mentor Eric Bristow

In de wereld van het darts is Phil Taylor een naam die synoniem staat voor dominantie. Maar achter de 16 wereldtitels schuilt geen vanzelfsprekend succesverhaal. In de Double Tops-podcast blikt 'The Power' terug op zijn beginjaren, zijn drijfveren en de mentale realiteit van winnen — en vooral blijven winnen.

Taylor wijst zonder aarzeling naar zijn mentor Eric Bristow als bepalende factor in zijn ontwikkeling. Niet door zachte begeleiding, maar juist door keiharde prikkels. "Hij zei altijd: waar ga je dit weekend heen? Dan zei ik: de Derbyshire Open. En dan moest ik hem bellen als ik terugkwam — er waren natuurlijk nog geen mobieltjes."

Wat volgt is een verhaal dat perfect de mentaliteit van Bristow samenvat. Taylor moest op zoek naar een werkende telefooncel, iets wat geen vanzelfsprekendheid was in die tijd, om zijn mentor te bellen. Maar een goed resultaat werd niet beloond met lof.

"Ik belde hem en zei: ik heb de halve finale gehaald. Dan zei hij: bel me maar als je iets wint. Ik had net twintig telefooncellen gezocht en dan kreeg je dat naar je hoofd." Die aanpak wierp zijn vruchten af. "Hij maakte me boos. En hij wist dat dat zou werken."

Ook op grote toernooien bleef Bristow Taylor uitdagen. Toen Taylor met meerdere shirts naar de Winter Gardens in Blackpool afreisde, kreeg hij te horen dat hij er maar twee nodig had. "Ik dacht: wat bedoel je? Natuurlijk heb ik er zeven nodig. En dan won ik gewoon elke wedstrijd. Hij zei achteraf: zie je wel, ik wist dat ik je kon opnaaien."

Het winnen van een wereldtitel wordt vaak gezien als het ultieme moment van euforie. Maar Taylor schetst een ander beeld. "Het is eigenlijk een anticlimax. Je droomt ervan, net als de loterij winnen. En als het gebeurt, is het geweldig — vijf dagen lang." Daarna volgt de leegte. "Je doet je pers, interviews, alles wat erbij hoort. En na een dag of vijf zak je in. Dan word je emotioneel."

Het fenomeen staat bekend als de 'arrival fallacy': het idee dat het bereiken van een doel blijvend geluk oplevert. Taylor erkent dat ook hij dat heeft ervaren, maar het hield hem niet tegen om door te gaan.

Waar veel spelers struikelen over verwachtingen en vooruitdenken, hield Taylor het simpel. "Ik speelde alleen tegen de speler die voor me stond. Soms wist ik niet eens tegen wie ik daarna moest. Dan vroeg ik dat pas achteraf."

Volgens Taylor schuilt daar een groot verschil met andere darters. "Sommigen denken: die heb ik altijd en die daarna ook. Ze kijken al naar de halve finale. En dan liggen ze er in de eerste ronde uit." Zijn filosofie was helder: elke tegenstander verdient maximaal respect. Pas als die verslagen is, mag je verder kijken.

De mentale weerbaarheid van Taylor werd al vroeg gevormd. Zijn ouders speelden daarin een cruciale rol. "Als ik had gezegd dat ik mentale problemen had, had mijn moeder gezegd: 'Ben je een man of een muis?' Ga door."

Het klinkt hard, maar volgens Taylor typeert het de tijd waarin hij opgroeide. "Gewoon doorgaan. Je had een gezin om voor te zorgen. In bed blijven liggen? Geen optie." Hij vertelt lachend hoe zijn moeder hem letterlijk uit bed kreeg — desnoods met een emmer water. "Dat gebeurde maar één keer. Daarna stond ik meteen op als ze de trap op kwam."

Zijn vader had een andere, maar minstens zo belangrijke les. "Hij zei altijd: zet die beker daar neer en bereid je voor op de volgende. Je bent zo goed als je volgende toernooi."

Waar later eer en legacy centraal stonden, was geld in het begin Taylors grootste motivatie. "Ik had niks. Dus ja, geld was belangrijk." Zijn eerste prijzengeld, 500 pond, gaf hij uit aan een luxeproduct: een douche. "Ik kocht een power shower. Mensen uit de straat kwamen kijken. 'Phil, mogen we je douche zien?'"

Toen hij zijn eerste wereldtitel won en 24.000 pond verdiende, leidde dat opnieuw tot verbazing in de buurt. "De buren vroegen of ze het geld mochten zien. Ze dachten dat ik een koffer vol cash had. Maar het stond gewoon op de bank", besluit hij met een glimlach.