"Ik heb mijn werk opgezegd en heb alles op darts gezet" - Van nachtportier tot WK-sensatie: het opmerkelijke verhaal van Justin Hood

Het leven van een profdarter staat zelden stil, en dat geldt momenteel zeker voor Justin Hood. Sinds zijn doorbraak op het afgelopen WK Darts is het voor de 32-jarige Engelsman een aaneenschakeling van verplichtingen, exhibities en publieke optredens.

Hood groeide op het voorbije WK Darts uit tot een cultfiguur en werd pas in de kwartfinales gestopt door Gary Anderson. Na het WK werd hij overrompeld door allerhande aanvragen. “Het is eerlijk gezegd behoorlijk manisch geweest,” zegt Hood met een glimlach bij Viaplay. “Ik heb niet zo veel kunnen trainen als ik eigenlijk zou willen, maar ik ben wel blijven gooien. Ik heb een paar exhibities gespeeld en laatst nog een avond voor het goede doel.”

Die exhibities lijken voorlopig alleen maar toe te nemen. Door heel Groot-Brittannië staan avonden gepland, van Schotland tot Ierland, en zelfs Australië wordt genoemd als mogelijke bestemming later dit jaar. De vraag is niet of Hood zichtbaar is, maar waar.

Toch is niet alles darts wat de klok slaat. Rond Hood doen al langere tijd geruchten de ronde over plannen buiten de sport, waaronder een opvallend idee: een Chinees restaurant. Voorlopig blijft dat echter bij plannen op papier. “Het is zo druk geweest dat ik er nog niet echt goed naar heb kunnen kijken,” legt hij uit. “Dit jaar wil ik me volledig focussen op darts. Als er een kans komt, kijken we ernaar, maar nu heeft de sport prioriteit.”

Wie Hood nu op het grote podium ziet staan, zou bijna vergeten dat zijn dartscarrière begon zoals bij zovelen: in een lokale pub. Op veertienjarige leeftijd gooide hij zijn eerste pijlen. “Ik was eigenlijk helemaal niet zo goed,” vertelt hij eerlijk. “Maar ik trainde wel heel veel.”

Een belangrijke rol was weggelegd voor zijn oom, zelf een verdienstelijk darter. “Hij ging op dinsdagavonden competitie spelen en ik bleef dan urenlang oefenen tot hij thuiskwam.” Langzaam maar zeker begon het talent zich te ontwikkelen. “Het kwam ook net in de tijd van het rookverbod, dus ik hoefde niet in die rookwolken te staan. Dat was wel prettig,” grapt Hood. Wat begon als tijdverdrijf, groeide uit tot passie. “Ik werd beter, begon het echt leuk te vinden, en nu sta je ineens op het wereldtoneel.”

Elke darter heeft een bijnaam, maar niet elke bijnaam heeft zo’n absurd oorsprongsverhaal als die van Hood. Zijn bijnaam ‘Happy Feet’ ontstond tijdens zijn allereerste countywedstrijd. “Je moest zwarte schoenen en een zwarte broek dragen. Dat wist ik niet,” vertelt hij. “Dus ik kwam aan op trainers.”

De oplossing werd ter plekke gevonden: Hood leende schoenen van een teamgenoot. “Hij had maat 13 en ik ben vrij klein. Die schoenen waren veel te groot. De neuzen bogen omhoog, het leek net alsof ik flippers aan had.” De countycaptain hoefde niet lang na te denken en doopte hem ter plekke om tot ‘Happy Feet’. “En die naam is blijven hangen.” Sportief gezien leverde het overigens weinig op. “Nee,” zegt Hood lachend. “Ik heb die wedstrijd verloren.”

Voordat Hood doorbrak, werkte hij als nachtportier in een hotel. Dat deed hij twee tot drie jaar, tot hij een maand voor Q-School een drastisch besluit nam. “Ik heb mijn baan opgezegd toen ik mijn PDC Tour Card veroverde. We hebben alles op alles gezet.”

Samen met zijn partner trok hij voor bijna twee maanden naar Milton Keynes om zich volledig af te zonderen en te focussen op darts. “We hebben al onze spaargelden in hotels gestoken. Ik zei tegen mijn vrouw: dit keer wil ik het goed doen. Weg van alles en iedereen, twee maanden trainen en met een helder hoofd Q-School ingaan.” Het was zijn vijfde poging. De eerdere vier keer hield hij zijn baan nog aan, maar nu ging hij volledig ‘all-in’. “En gelukkig betaalde het zich uit.”

Het absolute hoogtepunt tot nu toe is zonder twijfel zijn debuut op het WK Darts. Voor Hood was vooral de walk-on een magisch moment. “Mijn eerste opkomst, drieënhalf duizend mensen die schreeuwen… ze genoten ervan, en ik ook. Ik voelde me meteen relaxed op het podium.”

Opvallend genoeg had Hood het hele toernooi nauwelijks last van zenuwen. “Pas bij die drie pijlen om Josh Rock te verslaan, nadat ik de twaalfde pijl voor een perfecte leg had gemist, voelde ik spanning. Dat was het enige moment.” Tot dat moment was hij zich nauwelijks bewust van hoe bijzonder zijn prestatie was. “Ik zag pas op het scherm dat ik tien uit tien had gegooid. Toen dacht ik: blijkbaar ben ik iets heel goeds aan het doen.”

Toch probeerde hij dat gevoel snel los te laten. “Je denkt niet aan records of perfecte legs tijdens een wedstrijd. Je denkt: win deze leg, win de volgende, win de wedstrijd. Meer niet.”

Na afloop was er ruimte voor een grap. Josh Rock vroeg Hood naar verluidt om een gratis Chinese maaltijd. “Geen kans,” lacht Hood. “Maar ik heb wel gewonnen.”