"Ik werk fulltime, bouw aan een carrière als deejay, maar blijf ook ambities hebben in het darten" - Jeffrey de Zwaan over de eerste maanden na het heroveren van zijn PDC Tour Card

In de coulissen van de MODUS Super Series in Portsmouth, waar dagelijks darters van uiteenlopende statuur hun kunsten vertonen, duikt plots een bekende naam op. Geen man die momenteel de headlines domineert, maar wel iemand die ooit tot de absolute wereldtop behoorde: Jeffrey de Zwaan. De 30-jarige Nederlander, bijgenaamd ‘The Black Cobra’, kijkt in alle openheid terug op zijn carrière, zijn mentale strijd en de herontdekking van zijn liefde voor darts.

De Zwaan is eerlijk. Misschien wel eerlijker dan ooit tevoren. Zijn verhaal begint niet met triomf, maar met twijfel. “Om eerlijk te zijn: ik heb dit jaar eigenlijk nauwelijks gespeeld,” vertelt hij. “Ik werk fulltime en ben daarnaast bezig met mijn carrière als dj. Drie weken geleden heb ik zelfs mijn eerste nummer uitgebracht.”

Darts? Dat stond lange tijd een beetje op een zijspoor. Na het verlies van zijn PDC Tour Card begin 2024 leek het vuur gedoofd. “Ik wilde eigenlijk niet eens meer spelen. Mentaal zat ik er compleet doorheen. Ik was er klaar mee.”

Het zijn woorden die je zelden hoort van een speler die ooit tot de top 20 van de wereld behoorde. Maar juist dat maakt zijn verhaal des te menselijker. En toch, zoals zo vaak in de sport, kruipt het bloed waar het niet gaan kan. “Na een paar maanden begon het weer te kriebelen. Ik wilde weer darten. Gewoon, omdat ik het leuk vind.”

De Zwaan brak door in een periode waarin hij moeiteloos hoge gemiddelden gooide en zich kon meten met de wereldtop. Rond 2020-2021 stond hij stevig in de top 20 van de wereldranglijst. Maar toen sloeg het noodlot toe. Een hardnekkige schouderblessure gooide roet in het eten. “Je weet wat je kunt, maar het komt er niet uit. Dat is misschien nog wel het moeilijkste. Als sporter wil je presteren.”

Daarbovenop kwam de constante druk van het verdedigen van prijzengeld en rankingposities binnen de PDC. “Die druk is enorm. Mensen zien dat vaak niet. Maar het kan je echt slopen.”

Ironisch genoeg ziet De Zwaan het verliezen van zijn PDC Tour Card nu als een zegen. “Het heeft me weer rust gegeven in mijn hoofd. Ik ben weer gaan genieten.”

De liefde voor darts begon al op jonge leeftijd. Op tienjarige leeftijd vroeg De Zwaan een dartbord voor zijn verjaardag, geïnspireerd door het kijken naar het legendarische Lakeside-toernooi op televisie. Aanvankelijk lag zijn toekomst echter op het voetbalveld. Als talentvolle middenvelder bij een lokale club leek een carrière in die sport voor de hand te liggen. Maar fysieke klachten gooiden roet in het eten. “Na elke wedstrijd had ik last van mijn rug. Toen heb ik de keuze gemaakt voor darts.”

Die keuze bleek goud waard. Al op jonge leeftijd maakte hij indruk op jeugdtoernooien binnen de Nederlandse bond. Zijn talent was onmiskenbaar.

Zijn echte doorbraak kwam in 2018. De Zwaan won dat jaar een Players Championship-toernooi en plaatste zich voor de World Matchplay in Blackpool – hét podium waar hij definitief zijn naam vestigde. Wat volgde was een sensationele run. In de eerste ronde versloeg hij niemand minder dan Michael van Gerwen, destijds de onbetwiste nummer één van de wereld. “Ik hoorde dat hij me een makkelijke tegenstander noemde,” zegt De Zwaan met een glimlach. “Dat gaf me extra motivatie. Ik wilde hem laten zien dat hij het mis had.”

En dat deed hij. Vervolgens rekende hij af met Adrian Lewis en Dave Chisnall, alvorens in de halve finale te stranden tegen Gary Anderson, die het toernooi uiteindelijk zou winnen. “Dat was echt mijn doorbraak. Daar heb ik laten zien wat ik kan.”

Succes brengt verwachtingen met zich mee. En juist daar begon het te wringen. “Na zo’n toernooi verwachten mensen dat je dat niveau blijft halen. Die druk is moeilijk om mee om te gaan.”

Ook optredens op grote podia, zoals de Premier League Darts, brachten zowel hoogtepunten als extra spanning. Zijn optreden in Rotterdam, voor 10.000 uitzinnige fans, staat nog altijd in zijn geheugen gegrift. “Dat gevoel… kippenvel. Dat is niet te beschrijven.”

Een ander sleutelmoment in zijn carrière was zijn partij tegen Peter Wright op het wereldkampioenschap van 2020. Na een 3-0 achterstand vocht De Zwaan zich terug tot 3-3, om uiteindelijk in een zenuwslopende beslissende fase te verliezen. “Ik begon gewoon te genieten. En ineens zat ik weer in de wedstrijd. Maar hij vond toch een manier om te winnen.”

Het typeert zijn carrière: flitsen van genialiteit, afgewisseld met momenten waarop het net niet samenvalt.

De coronapandemie betekende opnieuw een klap. Wedstrijden zonder publiek, isolatie in hotels – het brak hem op. “Ik ben een sociaal persoon. Dat was echt een moeilijke periode.”

Zijn prestaties zakten in. Waar hij eerder moeiteloos gemiddeldes van 95 tot 100 gooide, daalde dat naar 80-85. “Toen wist ik: het gaat de verkeerde kant op.”

Nu, anno 2026, lijkt De Zwaan rust te hebben gevonden. Hij werkt fulltime, bouwt aan een carrière als dj en speelt darts wanneer hij daar zin in heeft. Maar vergis je niet: de ambitie is niet verdwenen. “Het vuur brandt nog steeds.”

De grote vraag blijft: kan Jeffrey de Zwaan terugkeren op het hoogste niveau? Zelf blijft hij realistisch, maar hoopvol. “Ik weet dat ik het nog kan. Maar alles moet kloppen: mentaal, training, vertrouwen.”

Wat vaststaat, is dat zijn verhaal nog niet af is. Misschien komt er geen tweede piek zoals in 2018. Misschien ook wel. Maar één ding is zeker: De Zwaan speelt weer met plezier. En soms is dat, zeker in een meedogenloze sport als darts, de grootste overwinning van allemaal.