Van onaantastbaar naar kwetsbaar: de opvallende neergang van de topseed op de World Matchplay

Wie naar de geschiedenis van de World Matchplay kijkt, zou verwachten dat de nummer één van de plaatsingslijst automatisch tot de grootste favorieten behoort. Decennialang bleek dat ook uit de resultaten. De hoogst geplaatste speler won het prestigieuze toernooi in Blackpool - ook wel het zomer-WK genoemd - maar liefst zeventien keer en strandde slechts vier keer direct in de eerste ronde. Die cijfers onderstrepen hoe groot het voordeel van de status als topseed historisch gezien was.

Toch vertelt de recente geschiedenis een heel ander verhaal. De World Matchplay is uitgegroeid tot een van de meest onvoorspelbare majortoernooien op de dartskalender. Hoewel de nummer één van de wereld nog altijd met de hoogste verwachtingen afreist naar de Winter Gardens, blijkt die positie de laatste jaren allerminst een garantie voor succes.

Sterker nog, in de afgelopen negen edities slaagde slechts één speler erin om als eerste geplaatste daadwerkelijk de Phil Taylor Trophy omhoog te houden. Luke Humphries deed dat in 2024 door voor het eerst de World Matchplay op zijn naam te schrijven. Daarmee doorbrak hij een opvallende reeks waarin de topseed keer op keer tekortkwam in Blackpool.

Dat Humphries een jaar later alweer vroegtijdig werd uitgeschakeld, maakt de trend alleen maar opvallender. Als regerend wereldkampioen, nummer één van de wereld en titelverdediger gold hij in 2025 opnieuw als de grote favoriet. Toch kwam zijn toernooi al in de eerste ronde ten einde door een nederlaag tegen Gian van Veen. Daarmee werd Humphries pas de vierde nummer één in de geschiedenis van de World Matchplay die direct zijn koffers kon pakken.

Hij trad daarmee in de voetsporen van Michael van Gerwen, die in 2018 eveneens verrassend in zijn openingswedstrijd werd uitgeschakeld. Destijds was Van Gerwen al jarenlang de dominante speler op de PDC Tour en leek hij haast onaantastbaar.

Juist daarom kwam zijn vroege uitschakeling als een grote schok. Zeven jaar later overkwam Humphries precies hetzelfde, wat nog maar eens aantoont dat de status van topseed in Blackpool steeds minder waarde lijkt te hebben.

Dat staat in schril contrast met de eerste decennia van het toernooi. Vooral in het tijdperk van Phil Taylor was de nummer één vrijwel automatisch de man die verslagen moest worden. Taylor domineerde de World Matchplay als geen ander en droeg in belangrijke mate bij aan het indrukwekkende totaal van zeventien eindzeges voor de hoogst geplaatste speler.

De laatste jaren is het krachtsverschil aan de wereldtop echter aanzienlijk kleiner geworden. De absolute top bestaat niet langer uit één of twee dominante spelers, maar uit een brede groep darters die elkaar op de grote podia nauwelijks nog iets ontlopen. Daardoor kan een topfavoriet al in de eerste ronde een loodzware tegenstander treffen die in staat is om direct voor een stunt te zorgen.

De cijfers laten dan ook een duidelijke ontwikkeling zien. Historisch gezien was de nummer één op de plaatsingslijst de meest waarschijnlijke winnaar van de World Matchplay. In de moderne periode lijkt die statistiek echter steeds minder voorspellende waarde te hebben.

Slechts één titel in de laatste negen edities en twee verrassende nederlagen in de openingsronde illustreren dat de strijd om de titel in Blackpool tegenwoordig veel opener is dan ooit tevoren. De nummer één begint nog altijd als favoriet, maar zeker niet meer als vanzelfsprekende kampioen.