DISCUSSIE | Players Championship 9 & 10 - Is Wessel Nijman klaar voor doorbraak naar de top 16? Beau Greaves en Scott Waites blinken uit in Wigan

Het voelde als déjà vu in Wigan, want net als onlangs in Leicester verdwenen de grote namen bij Players Championship 9 & 10. Uiteindelijk waren het echter Chris Dobey en Wessel Nijman die opnieuw titels pakten en zo hun greep op de ProTour verder verstevigden.

Dobey veroverde een 10e Players Championship-titel en weerstond een uitstekende dag van Justin Hood, die eveneens uitpakte met een echt succesverhaal en zijn beste darts sinds die adembenemende Ally Pally-run. Maar Dobey, die een paar jaar geleden nog lange tijd bekendstond als de beste speler zonder titel, is nu uitgegroeid tot een echte winnaar.

Dat geldt ook voor Nijman, die Scott Waites met 8-2 versloeg in de finale van Players Championship 10. 'Scotty 2 Hotty' mikte erop om als een van de weinigen een titel te winnen zonder PDC Tour Card.

Dat Waites verloor van Nijman was echter geen grote verrassing. Het was al de derde Players Championship-titel van het seizoen voor het Nederlandse toptalent, dat na eerdere tegenslagen in zijn carrière is teruggekeerd en nu een serieuze kandidaat is voor grotere prijzen, terwijl hij zijn echte dartspotentieel waarmaakt.

Ook Beau Greaves kende een sterke tweedaagse. De 22-jarige Engelsman verloor van Nijman, die daarvoor echter een gemiddelde van maar liefst 109,71 nodig had. Nijman rekende daarnaast af met Niels Zonneveld en Adam Gawlas, tegen de laatste met een 110-gemiddelde. Zonneveld is natuurlijk een van de beste spelers op de tour dit seizoen en blijft, net als Nijman en ook Kevin Doets, een steunpilaar van het Nederlandse darts naast Van Gerwen en Van Veen.

In een wereld waarin Luke Littler en co de top van de sport domineren en dat voor sommigen wat eentonig kan worden, toont zijn afwezigheid, evenals die van anderen bij deze toernooien, aan dat er onder die bovenlaag een andere vorm van dominantie bestaat van spelers die zich razendsnel blijven verbeteren.

Chris Dobey is pure dynamiet op de ProTour en zijn worp is volledig onder controle. Wessel Nijman oogt ondertussen moeiteloos en knalt voor zijn plezier gigantische gemiddelden op het bord. Dat hij het nu ook op een European Tour heeft gedaan, zal twee kanten op kunnen gaan: of hij voegt zich, zoals Van Veen, echt bij de opkomende elite, of, zoals bijvoorbeeld Niko Springer, kent hij zijn doorbraak en worstelt hij vervolgens om te bevestigen.

Hoe dan ook heeft hij met drie titels al laten zien dat hij de speler wordt die niemand wil loten. Ook prachtig om te zien dat Beau Greaves zo’n sterke week had. De druk nam toe toen zij haar PDC Tour Card pakte en het is echt een leerschool, maar ze heeft haar ritme gevonden. Hetzelfde geldt voor Justin Hood, een echte podiumpersoonlijkheid, die met zijn run naar de finale op Players Championship 9 ook bewees over veel vloerkwaliteiten te beschikken.

Ook een woord over Joe Hunt, die enorm heeft geïmponeerd tijdens zijn uitstapjes op de ProTour, nadat hij dit seizoen bij vlagen de Challenge Tour domineerde. Hij zal dit jaar waarschijnlijk het volledige programma spelen gezien de afwezigheden, en is de volgende speler die klaarstaat op de lopende band van talent die de Challenge Tour is. Weer heel knap van hem en het toont aan dat hij niet alleen op die tour floreert.

Wessel Nijman liet opnieuw zien waarom hij momenteel wordt gezien als de meest constante speler op de PDC Pro Tour. Hij pakte de titel bij Players Championship 10, al zijn vierde rankingtitel van het seizoen. Nijman won recent ook een Euro Tour-trofee, dus de volgende stap is presteren op het grote podium. In zijn huidige vorm lijkt die doorbraak in de tweede helft van het seizoen onvermijdelijk.

In Nijmans slipstream maakten ook Niels Zonneveld en Kevin Doets de afgelopen dagen indruk. Zonneveld heeft zich feitelijk verzekerd van kwalificatie voor zowel de World Matchplay als de World Grand Prix, terwijl Doets zijn sterke positie niet meer uit handen zou mogen geven. Het is bemoedigend om te zien dat er opnieuw meerdere nieuwe Nederlandse namen op het grote podium naar voren treden.

Beau Greaves viel eveneens op met kwartfinales bij zowel Players Championship 9 als 10. Ze nadert razendsnel kwalificatie voor zowel de Players Championship Finals als het PDC WK via de Pro Tour Order of Merit, wat een uitmuntende prestatie zou zijn in haar eerste volledige jaar op dit niveau.

Voor mij heeft Wessel Nijman tijdens deze Players Championship-week opnieuw bewezen waarom hij een plek in de top 16 van de wereld verdient. Hoewel hij maandag relatief vroeg werd uitgeschakeld, liet hij dinsdag zien waarom hij riant aan kop gaat in de Pro Tour Order of Merit. Met twee gemiddelden boven de 109 en nog een van 108 veegde hij letterlijk iedereen van het bord. Hij had wat geluk dat hij in de finale een Scott Waites trof die weinig weerstand bood, maar al met al was het een dikverdiende zege. Zijn derde van het jaar al, naast een Euro Tour-titel. Als hij dit niveau vasthoudt, durf ik te zeggen dat hij zeer binnenkort een major gaat winnen.

Kevin Doets speelde eveneens een sterke tweedaagse. Maandag haalde hij de vierde ronde en dinsdag bereikte hij de kwartfinale na zeges op onder anderen Peter Wright en James Wade. Ook hij noteerde drie gemiddelden ruim boven de 100. Dankzij deze prestatie staat hij nu in de top 5 van de Players Championship Order of Merit.

Beau Greaves leverde eveneens een knappe prestatie met twee kwartfinales op rij. Daarmee toonde ze opnieuw aan dat ze alles in huis heeft om ooit een major te winnen. Ik denk niet dat het nog lang zal duren.

Voor mij werd het verhaal van dit Pro Tour-blok deze week vrij duidelijk geschreven door Beau Greaves. In een periode waarin er terecht discussie is of de organisatie en haar regelgeving de sport die we zo hoog waarderen nog echt vertegenwoordigen, had de beste dartster aller tijden nauwelijks een passender antwoord kunnen geven.

Ondanks de fysieke nadelen waarmee ze — naar men aanneemt — op het podium te maken heeft, haalde Greaves zowel bij Players Championship 9 als Players Championship 10 de kwartfinale en zette ze opnieuw een PDC-mijlpaal neer. Daardoor is de 22-jarige gestegen naar plaats 22 op de Players Championship Order of Merit en staat ze bijvoorbeeld hoger gerangschikt dan elke Duitse speler op de ranglijst.

Dat brengt me direct bij het tweede thema dat voor mij persoonlijk de Players Championship-week typeerde: de bijzonder teleurstellende Duitse resultaten. Bij Players Championship 9 bereikte slechts één van de 15 Duitse deelnemers — Dominik Grüllich — een bordfinale, terwijl niemand de laatste 16 haalde. Bij Players Championship 10 gingen negen spelers in de openingsronde onderuit en bereikten slechts twee spelers een boardfinale. Uiteindelijk haalden Gabriel Clemens en Daniel Klose ten minste de laatste 16.

Het is bijna symbolisch dat Klose — als invaller bij zijn eerste Pro Tour-optreden in anderhalf jaar — enkele van de sterkste prestaties van de Duitse Pro Tour-week neerzette. Een realiteit die naadloos past bij de bredere actuele staat van het Duitse darts in het geheel.

Ben je een speler op de PDC die minder herkenbaar is of minder succes heeft dan anderen op het hoogste niveau, dan is de run van Scott Waites naar de finale van PC10 een verhaal dat je kan motiveren om door te blijven ploegen. Hoe onwaarschijnlijk de finalist — de voormalige Grand Slam-kampioen — ook was, de Engelsman trotseerde de verwachtingen en snelde door een lastig schema, om uiteindelijk te worden afgedroogd door een ontketende Wessel Nijman.

Ondanks dat hij geen tourkaart heeft, bewees hij dat het mogelijk is om zover te komen. Gezien hoe sterk darts momenteel is, doen zich vaker dergelijke scenario’s voor. Het had Karel Sedlacek kunnen zijn die de krantenkoppen haalde nadat hij in de PC10-halve finale van Waites verloor, nog altijd wachtend op een eerste finale. Het toont de breedte aan van het talent dat de PDC momenteel herbergt, en dat zal alleen maar zo blijven.

Terwijl dit soort scenario’s eenmalig zijn, zou Beau Greaves die ver geraakt op de vloertoernooien in de toekomst weleens een vaste prik kunnen worden. Ze lijkt zich thuis te voelen op dit niveau. Hoewel haar niveau gedurende de dag bij PC10 wat afnam, was ze voor veel tegenstanders nog altijd te sterk. Dat is een cruciale vaardigheid: winnen terwijl je niet op je allerbest bent. Spelers als Martin Schindler en Cameron Menzies konden niet mee toen ze opnieuw de kwartfinale haalde.

Wat het meest opvalt, is hoe compleet Wessel Nijman er nu uitziet. Drie titels plus nog een finale is allang geen toeval meer, maar een teken van echte consistentie. Dat hij tot op zo’n £3.000 van de mondiale top 16 zit, zegt veel: hij komt in die 'gevarenzone' waarin tegenstanders je anders gaan benaderen. De volgende stap wordt mentaal — leveren op de grote TV-podia, waar tempo en druk anders zijn dan bij floor-events.

Chris Dobey laat iets vergelijkbaars zien, maar met één belangrijk verschil: hij heeft al bewezen dat hij majors kan winnen (Masters 2023). Zijn huidige Players Championship-vorm suggereert dat hij kan toewerken naar een nieuwe piek op het grote podium. Hij oogt wat stabieler dan vorig jaar.

Justin Hood is het type speler dat floreert op vertrouwen. Zijn WK-run was geen toeval, maar zijn worstelingen nadien tonen hoe lastig het is dat niveau vast te houden. Die finale bij Players Championship 9 kan een kantelpunt zijn — maar alleen als hij nu regelmaat vindt. Anders blijft hij in die categorie 'gevaarlijke outsider'.

En wat te denken van Scott Waites… dat is misschien wel het opmerkelijkste verhaal van allemaal. Een finale halen zonder PDC Tour Card zegt alles over zijn kwaliteiten én over de breedte van het veld. Zijn BDO-achtergrond (twee wereldtitels) zie je nog altijd terug in zijn wedstrijdmanagement. Het werpt ook de vraag op: als hij een PDC Tour Card had, hoe vaak zou hij dan dit niveau kunnen halen?

De bredere conclusie, die jullie ook al aanstipten, is misschien wel de belangrijkste: de Pro Tour is zó diep geworden dat het verschil tussen de top 16 en bijvoorbeeld de top 64 op een willekeurige dag soms nauwelijks zichtbaar is.

Met het oog op de majors springen een paar kernvragen eruit: Kan Nijman deze vorm vertalen naar TV-toernooien? Houdt Dobey dit niveau vast richting de grote evenementen? Zien we opnieuw een verrassende run van spelers als Hood of Waites?