"Fijn dat mensen nu zien dat ik geen slechte kerel ben" - Gerwyn Price blij met ommekeer van het publiek na jaren van strijd

Gerwyn Price was onlangs te gast in de Tops & Tales-podcast van PDC-scheidsrechter Huw Ware. Hierin blikte de Welshman terug op zijn relatie met het publiek door de jaren heen, zijn eerdere carrière als rugbyprof en zijn clash met Gary Anderson tijdens de Grand Slam of Darts-finale van 2018.

"Ik speel darts met mijn hart op mijn tond", zegt Price. "Dat heb ik altijd gedaan. Ik ben niet veranderd en ik heb ook nooit geprobeerd om te veranderen."

Vijf, zes, zeven jaar lang kreeg hij het zwaar te verduren van het publiek. Boegeroep, vijandige sferen, constante spanning. Toch bleef hij dezelfde speler. "De laatste twaalf tot achttien maanden lijkt het publiek ineens omgeslagen. Waarom? Geen idee. Maar het is wel prettig."

Price erkent dat hij van nature geen gladde prater is. Verlegen misschien zelfs. Maar bang om zichzelf te laten zien is hij nooit geweest. "Ik ben wat ik ben. Als mijn persoonlijkheid in de afgelopen maanden anders overkomt, dan is dat niet omdat ik het probeer. Dat gebeurt gewoon."

Lang voordat hij wereldkampioen werd in het darts, was rugby alles voor Gerwyn Price. Zoals voor zovelen in Wales begon het vroeg. "Ik was vijf jaar oud toen mini-rugby begon in Markham. Ik moest zelfs wachten tot ik oud genoeg was. Maar vanaf dat moment wilde ik niets anders."

Zijn vader speelde rugby, het dorp ademde rugby en Wales speelde rugby. Price doorliep de volledige jeugdopleiding, speelde voor districtsteams en haalde zelfs Wales Onder 21. De volgende stap – het grote internationale niveau – kwam nét niet.

"Van mijn achttiende tot mijn tweeëntwintigste heb ik mezelf waarschijnlijk niet geholpen", geeft hij eerlijk toe. "Ik stond liever op het veld dan op het trainingsveld. Ik ben zelfs weleens na een nacht stappen op zondagochtend naar training gegaan. Dat is niet professioneel."

Met de mentaliteit van nu had zijn leven er heel anders uitgezien, denkt hij. "Als ik toen zo professioneel was geweest als nu, had ik het waarschijnlijk gehaald in rugby. Dan was deze dartsreis er misschien nooit geweest."

Dat fanatisme is nooit verdwenen. Het verplaatste zich alleen. "Ik haat verliezen", zegt Price. “Of het nou de finale van het WK is, een potje pool in de kroeg of een kaartspel: ik wil winnen."

Die winnaarsmentaliteit vertaalt zich ook naar emotie op het podium. Price viert legs uitbundig, schreeuwt en gooit zijn armen in de lucht. "Dat deed ik in rugby ook. Scoorde ik in de hoek, dan ging die bal de lucht in. Dat is precies hetzelfde als op het darts­podium. Het is nooit tegen een tegenstander, het is puur voor mezelf."

Hij heeft geprobeerd zich in te houden. "Dat werkte niet. Het beïnvloedde mijn spel. Dus ik ben ermee gestopt. Dit ben ik."

De publieke opinie rond Price kantelde definitief na de beruchte Grand Slam-finale tegen Gary Anderson in 2018. Price erkent dat hij daarin zelf een rol speelde. "Voor die wedstrijd was ik exact dezelfde speler. Na die wedstrijd leek alles ineens een probleem."

Het deed hem extra pijn omdat de huidige nummer 12 van de wereld altijd groot fan was van Anderson. "Ik keek vroeger altijd naar de Premier League Darts en Gary was een van mijn favoriete spelers." De enorme aanhang van Anderson maakte de situatie niet eenvoudiger. "Misschien omdat ik won, misschien vanwege zijn fanbase – het liep uit de hand."

Toch bleef Price zichzelf. "Voor en na 2018 ben ik hetzelfde gebleven. Het is alleen fijn dat mensen nu lijken te zien dat ik geen slechte kerel ben."

Opvallend genoeg kwamen zijn beste jaren juist in de periode dat het publiek het meest tegen hem was. "2020 en 2021 waren waarschijnlijk mijn beste seizoenen", zegt Price. "Ik won het WK, de World Grand Prix en ik werd Pro Tour Player of the Year én Supporters Player of the Year."

Een paradox, noemt hij het zelf. "Toen iedereen tegen me was, moest ik me volledig afsluiten. Dat werkte. Maar ik wil dat gevoel niet terug. Als het publiek nu achter me staat, hoop ik dat mijn vorm daar ook weer bij aansluit."

Zijn wereldtitel blijft een vreemd hoofdstuk. Sportief gezien het absolute hoogtepunt, emotioneel incompleet. "Het ergste was niet dat er geen publiek was, maar dat mijn familie er niet bij kon zijn."

Na afloop kon hij niets doen wat bij een wereldtitel hoort. "Ik kon de trofee niet meenemen naar mijn lokale pub, niet naar mijn oude dartsclub, niet naar mijn school. Alles was dicht. Je wint het WK, maar je kunt het niet delen."

Dat is ook zijn motivatie om het ooit nog eens te doen. "Niet alleen voor het publiek, maar om dat moment met familie en vrienden écht te beleven."

De weg naar die wereldtitel was allesbehalve eenvoudig. Price herinnert zich cruciale momenten: Jamie Lewis die een 48 verkeerd uitgooit, last-leg-deciders tegen Brendan Dolan en Daryl Gurney, een 3-1 achterstand in sets tegen Stephen Bunting in de halve finale.

"En dan speel je in de finale tegen Gary en voel ik me eigenlijk het meest comfortabel van het hele toernooi" zegt hij. "Ik miste nog genoeg kansen hoor. Terwijl ik naar de trofee liep, dacht ik: als ik dit nog weggeef, krijg ik dan ooit nog zo'n kans?"