TERUG IN DE TIJD MET: Robert 'The Magician' Wagner tovert al een tijdje niet meer

In deze rubriek keren we regelmatig terug in de tijd met een bepaalde darter. Vandaag is het de beurt aan Robert Wagner.

De in Oostenrijk geboren darter groeide uit tot een van de bekendste Noorse spelers van zijn generatie en maakte vooral indruk tijdens het BDO-wereldkampioenschap. Met zijn bijnaam ‘The Magician’ liet hij bij momenten zien over bijzondere kwaliteiten te beschikken. Zijn spectaculaire overwinning op Brian Woods tijdens het WK van 2010 behoort tot de meest memorabele wedstrijden uit zijn carrière.

Toch bleef een echte doorbraak op het hoogste niveau uit. Wagner haalde daarnaast de krantenkoppen door zijn openlijke kritiek op de BDO), waarmee hij zich in 2012 niet bepaald populair maakte bij de organisatie. Wie was de man achter die uitspraken, hoe verliep zijn carrière en waarom verdween hij uiteindelijk grotendeels uit de schijnwerpers?

Robert Wagner werd op 14 juni 1965 geboren in Wenen. Hoewel hij daar ter wereld kwam, zou hij later vooral bekend worden als Noorse darter. Hij vestigde zich in Noorwegen, waar hij een groot deel van zijn leven doorbracht en uiteindelijk de nationale kleuren verdedigde op internationale dartstoernooien.

Wagner was geen speler die al op jonge leeftijd doorbrak op de grote podia. Hij begon pas in 1991 met darts, waardoor zijn ontwikkeling zich anders voltrok dan bij veel spelers die tegenwoordig als tiener aan hun professionele carrière beginnen.

Voordat hij zich volledig op darts richtte, was Wagner actief als bodybuilder. Die achtergrond paste bij zijn fysieke verschijning en zijn belangstelling voor sport en lichaamsbeweging. Het is niet moeilijk om je voor te stellen dat discipline, concentratie en het streven naar een betere prestatie ook in die periode een belangrijke rol speelden.

Darts vraagt natuurlijk om andere vaardigheden dan bodybuilding. Waar bij de ene sport kracht en fysieke ontwikkeling centraal staan, draait het bij de andere vooral om precisie, herhaling en mentale controle. Toch zijn er overeenkomsten. Beide disciplines vereisen toewijding en het vermogen om langdurig aan details te werken. Wagner zou in de loop van zijn dartscarrière aantonen dat hij over voldoende technische kwaliteiten beschikte om zich met gevestigde namen te meten.

Wagner maakte in het begin van de jaren 2000 zijn opwachting op het internationale BDO-circuit. Zijn eerste grote doorbraak kwam er in 2003, toen hij zich wist te plaatsen voor het BDO-wereldkampioenschap in Lakeside.

Het wereldkampioenschap van de BDO was in die periode een van de belangrijkste evenementen op de dartskalender. Sinds de breuk tussen de BDO en de latere PDC in 1993 kende de sport twee grote organisaties, elk met een eigen wereldkampioenschap. Lakeside was het traditionele toneel van de BDO, terwijl de PDC haar eigen wereldkampioen kroonde.

Voor spelers die niet tot de absolute wereldtop behoorden, was deelname aan Lakeside een belangrijke kans om zich aan een groot publiek te presenteren. De wedstrijden werden gespeeld in een karakteristieke omgeving, met een publiek dat dicht op het podium zat en een sfeer die sterk verschilde van die in de grotere PDC-arena's.

Wagner greep die kans meteen aan. Bij zijn debuut in 2003 trof hij in de eerste ronde de Engelsman Gary Robson, een ervaren speler die later zelf een gevestigde naam binnen het BDO-circuit zou worden.

Robson gold als een lastige tegenstander, maar Wagner liet zich niet intimideren. De Noor won met 3-1 in sets en zorgde daarmee voor een opvallend resultaat bij zijn eerste optreden op het wereldkampioenschap.

Voor een debutant was dat een uitstekende binnenkomer. Wagner bewees dat hij niet alleen op kleinere toernooien kon meedoen, maar ook op het grootste podium van de BDO een wedstrijd kon winnen.

Zijn avontuur eindigde echter in de volgende ronde. Daar wachtte de Belg Erik Clarys, die met 3-0 in sets te sterk bleek. Wagner kon zijn sterke optreden tegen Robson geen vervolg geven, maar had zich wel meteen op de kaart gezet.

In 2004 was Wagner opnieuw van de partij op het BDO-WK. Ditmaal trof hij in de eerste ronde de Nederlander Co Stompé, die in eigen land al bekendheid genoot en ook internationaal over de nodige ervaring beschikte. Stompé was een speler die zich kon onderscheiden door zijn eigenzinnige stijl en zijn vermogen om op belangrijke momenten toe te slaan. Wagner liet zich echter niet van de wijs brengen en won met 3-2 in sets.

Opnieuw had de Noor een aansprekende naam uitgeschakeld. Het resultaat bevestigde dat zijn debuut geen toevalstreffer was geweest. Hij kon zich meten met spelers die al langer op het hoogste niveau actief waren.

In de tweede ronde liep hij opnieuw tegen een sterke tegenstander aan. De Engelsman John Walton, die in 2001 wereldkampioen was geworden, bleek een maatje te groot. Walton won met 3-1 in sets en maakte daarmee een einde aan Wagners toernooi.

Ook in 2005 bereikte Wagner de tweede ronde. Zijn eerste tegenstander was de Fin Jarkko Komula, die hij wist te verslaan. Daarna wachtte met Ted Hankey een voormalig wereldkampioen. Wagner leek lange tijd op weg naar een nieuwe stunt. Hij kwam met 2-0 in sets voor en had daarmee een uitstekende uitgangspositie om voor het eerst de kwartfinales van het wereldkampioenschap te bereiken. Hankey gaf zich echter niet gewonnen. De Engelsman knokte zich terug in de wedstrijd en draaide de achterstand om. Uiteindelijk trok hij met 3-2 in sets aan het langste eind.

Zijn deelnames aan Lakeside waren niet de enige momenten waarop Wagner zich internationaal liet zien. Door zijn resultaten op het BDO-circuit kreeg hij ook toegang tot andere toernooien waar de beste spelers uit verschillende landen elkaar ontmoetten.

In 2003 nam hij bijvoorbeeld deel aan de International Darts League en de Finder Masters. Beide toernooien boden spelers uit de BDO-wereld de mogelijkheid om zich met PDC-topspelers te meten.

Wagner slaagde er bij die gelegenheden niet in om de groepsfase te overleven. Toch waren dergelijke deelnames waardevol voor een speler die ervaring wilde opdoen tegen verschillende speelstijlen en zich verder wilde ontwikkelen.

De Nederlandse dartskalender speelde in die periode een belangrijke rol binnen het BDO-circuit. Naast het wereldkampioenschap waren toernooien als de International Darts League en de Finder Masters geliefde evenementen bij spelers en supporters.

Het jaar 2008 was een bijzonder succesvol seizoen voor Wagner. De Noor boekte verschillende aansprekende resultaten en bewees dat hij op de grote toernooien steeds vaker kon doordringen tot de beslissende fases.

Een van de hoogtepunten was zijn optreden op het Dutch Open. Wagner bereikte de halve finales van het prestigieuze toernooi, waarin hij uiteindelijk verloor van de Schot Robert Thornton.

Ook op de Finnish Open liet Wagner zich gelden. Daar bereikte hij de finale, waarin hij tegenover de Engelsman Steve West stond. West trok uiteindelijk aan het langste eind, waardoor Wagner genoegen moest nemen met de tweede plaats.

Zijn goede vorm bleef bovendien niet beperkt tot wedstrijden buiten Noorwegen. Wagner won in 2008 het Noorse nationale kampioenschap door Rune David in de finale te verslaan.

Op de Winmau World Masters drong Wagner door tot de achtste finales. Daarin trof hij met Gary Anderson een topspeler. Wagner wist Anderson desondanks te verslaan. Het was een belangrijke overwinning, niet alleen vanwege de naam van zijn tegenstander, maar ook omdat het vertrouwen gaf voor het vervolg van het toernooi.

In de kwartfinales stond hij tegenover Joey ten Berge, een Nederlandse darter die eveneens ervaring had op het internationale BDO-circuit. Wagner won ook die wedstrijd en plaatste zich daarmee voor de laatste vier.

Zijn tegenstander in de halve finales was Scott Waites. De Engelsman was een van de sterke spelers uit de BDO-generatie die later grote successen zou boeken, met wereldtitels op Lakeside in 2013 en 2016. Waites bleek uiteindelijk te sterk voor Wagner.

Na zijn succesvolle seizoen hoopte Wagner ook op Lakeside een nieuwe stap te zetten. Het wereldkampioenschap van 2009 bood hem de mogelijkheid om zijn goede vorm te bevestigen en voor het eerst verder te komen dan de tweede ronde.

Dat lukte niet. In de eerste ronde stond hij opnieuw tegenover Gary Anderson, die deze keer wel aan het langste eind trok. De Schot won met 3-2 in sets en stuurde Wagner vroegtijdig naar huis.

De nederlaag was een teleurstelling, maar Wagner liet zich er niet door ontmoedigen. Hij bleef actief op het internationale circuit en boekte in de rest van 2009 opnieuw enkele belangrijke resultaten.

Zo won hij de Finnish Open, waar hij een jaar eerder nog de finale had verloren van Steve West. Ditmaal slaagde hij er wel in om de titel binnen te halen.

Ook het Noorse nationale kampioenschap wist hij met succes te verdedigen. Door opnieuw de nationale titel te veroveren, bevestigde hij zijn positie als een van de sterkste darters van Noorwegen.

Die resultaten zorgden ervoor dat Wagner met vertrouwen naar het volgende wereldkampioenschap kon toewerken. In 2010 zou hij op Lakeside eindelijk de prestatie neerzetten waarop hij al enkele jaren hoopte.

Het wereldkampioenschap van 2010 werd het absolute hoogtepunt van Wagners carrière. De Noor slaagde erin om voor het eerst de kwartfinales te bereiken, maar vooral de manier waarop hij dat deed, maakte indruk.

In de eerste ronde trof Wagner de Engelsman Alan Norris. Die tegenstander was als achtste geplaatst en gold daarmee als een serieuze test voor de Noor. Wagner liet echter zien dat hij klaar was voor het toernooi. Hij won met 3-1 in sets en plaatste zich voor de tweede ronde.

Daar wachtte Brian Woods, een Engelse speler die in staat was om hoge scores te produceren en zich niet gemakkelijk uit het spel liet halen. Het werd een wedstrijd die zou uitgroeien tot een van de meest besproken partijen van dat wereldkampioenschap.

Wagner kwam al vroeg in de problemen. Woods nam een voorsprong van 2-0 in sets en leek op weg naar de overwinning. De Noor moest een manier vinden om het initiatief terug te pakken, anders zou zijn toernooi eindigen voordat hij de kwartfinales had bereikt.

Wat volgde, was een opmerkelijke comeback. Wagner vocht zich terug in de wedstrijd en slaagde erin de achterstand weg te werken. Woods bleef echter weerstand bieden, waardoor de partij een bijzonder spannend verloop kreeg. Ook nadat Wagner de wedstrijd weer in evenwicht had gebracht, was er nog geen sprake van een beslissing.

Bij een stand van 3-2 in sets voor Woods moest Wagner opnieuw achtervolgen. De Noor wist de wedstrijd opnieuw naar zich toe te trekken en dwong daarmee een beslissende set af.

Het bijzondere was dat Wagner onderweg meerdere keren zijn eigen leg moest terugwinnen om in de wedstrijd te blijven. Hij brak Woods driemaal op momenten waarop een nederlaag dreigde. Daarmee toonde hij niet alleen zijn scorend vermogen, maar ook zijn mentale weerbaarheid.

De wedstrijd kende bovendien verschillende hoge finishes en sterke scores van beide spelers. Woods kreeg zelfs een kans om de partij af te maken, maar miste een matchdart op de bullseye. Dat bleek een cruciaal moment. Wagner bleef overeind, profiteerde van de gemiste kans en hield uitzicht op de overwinning.

Uiteindelijk kwam het aan op een beslissende leg. Daarin wist de Noor de partij naar zich toe te trekken, waardoor hij na een wedstrijd vol wendingen met 4-3 in sets won.

Na zijn thriller tegen Woods was Wagner nog maar één overwinning verwijderd van een plaats in de halve finales. Zijn volgende tegenstander was echter niet de minste: Tony O'Shea, de nummer één van de plaatsingslijst. Wagner verloor uiteindelijk met 5-1.

In de jaren daarna veranderde het internationale dartslandschap verder. De PDC groeide uit tot de grootste professionele organisatie binnen de sport, met steeds meer toernooien, grotere prijzengelden en een omvangrijk internationaal circuit.

Ook in Scandinavië ontstond een competitie die spelers de kans bood om zich te ontwikkelen en zich te kwalificeren voor grotere evenementen. De Scandinavian Darts Corporation, die later bekend werd als onderdeel van PDC Nordic & Baltic, speelde daarin een belangrijke rol.

Wagner ging zich vanaf 2012 steeds nadrukkelijker richten op deze PDC-gelieerde competitie. Daarmee begon een nieuwe fase in zijn loopbaan. In 2012 boekte hij bovendien een belangrijke overwinning tijdens een toernooi in het Finse Vääksy. Daar versloeg hij de Fin Ulf Ceder in de finale en schreef hij een toernooi op het PDC-gelieerde circuit op zijn naam.

In augustus 2012 kwam Wagner in het nieuws door een uitspraak die hem op gespannen voet bracht met de BDO.

Kort nadat hij Ceder had verslagen in de finale van het toernooi in Vääksy, werd Wagner geïnterviewd. In dat gesprek sprak hij zijn waardering uit voor de PDC, maar liet hij zich ook bijzonder negatief uit over de BDO.

De Noor gebruikte daarbij de weinig diplomatieke woorden “The BDO is shite” (de BDO stelt helemaal niets voor). De uitspraak was duidelijk en liet weinig ruimte voor interpretatie. Wagner was niet tevreden over de organisatie en maakte dat publiekelijk kenbaar.

De interviewer probeerde hem vervolgens duidelijk te maken dat hij beter niet verder kon ingaan op de onderlinge verhoudingen tussen de organisaties. De opmerking was echter al gemaakt en kreeg de nodige aandacht binnen de dartswereld.

Om de uitspraak te begrijpen, is het belangrijk om de toenmalige verhoudingen tussen de BDO en de PDC in gedachten te houden.

De twee organisaties hadden sinds de breuk van 1993 een lange geschiedenis van onderlinge spanningen. De PDC was opgericht om de professionele sport verder te ontwikkelen en meer televisieaandacht te genereren. De BDO bleef ondertussen het traditionele circuit organiseren, met Lakeside als belangrijkste evenement.

In de jaren daarna groeide de PDC uit tot de dominante organisatie. De prijzengelden stegen, het aantal televisietoernooien nam toe en steeds meer spelers kozen voor de PDC. De BDO kreeg het steeds moeilijker om dezelfde aantrekkingskracht te behouden.

Dat leidde geregeld tot discussies over de toekomst van de sport, de verdeling van de aandacht en de kansen die spelers bij beide organisaties kregen. Wagners uitspraken pasten binnen die bredere discussie, maar de manier waarop hij zijn mening verwoordde, maakte het incident extra opvallend.

De Noor was zelf jarenlang actief geweest op het BDO-circuit en had daar zijn grootste successen behaald. Zijn kwartfinaleplaats op Lakeside in 2010 en zijn halve finale op de World Masters in 2008 waren tot stand gekomen binnen die organisatie. Dat hij zich nu zo scherp tegen de BDO uitsprak, maakte de situatie des te opmerkelijker.

Volgens berichten werd Wagner vervolgens niet toegelaten tot de Winmau World Masters van 2012 en dreigde hij met een disciplinaire hoorzitting te worden geconfronteerd. Daarmee kreeg zijn openlijke kritiek mogelijk ook sportieve gevolgen.

Ondanks de controverse bleef Wagner actief op het internationale circuit. In de daaropvolgende jaren kreeg hij nog enkele kansen om zich op grotere podia te laten zien.

Een belangrijk moment volgde in 2014, toen hij zich wist te plaatsen voor het EK Darts van de PDC. Dat toernooi bracht de beste spelers van de European Tour samen en bood Wagner de gelegenheid om zich te meten met de top van de PDC.

In de eerste ronde trof hij de Nederlander Vincent van der Voort. Wagner speelde een sterke wedstrijd en noteerde een indrukwekkend gemiddelde van 100,59. Toch was dat niet voldoende om de overwinning te behalen. Van der Voort won met 6-2 in legs en schakelde de Noor uit.

Voor Wagner betekende het EK Darts van 2014 zijn enige deelname aan een gerankte PDC-major. Hoewel hij bij zijn debuut een sterk gemiddelde neerzette, slaagde hij er niet in om door te dringen tot de volgende ronde.

Zijn loopbaan kende daarna nog enkele internationale hoogtepunten. In 2014, 2015 en 2016 vertegenwoordigde hij Noorwegen op de World Cup of Darts. De beste prestatie kwam in 2016, toen hij samen met Cor Dekker de laatste zestien bereikte. Dat was op dat moment het beste Noorse resultaat in de geschiedenis van het toernooi.

Voor Wagner was het een mooie afsluiting van een periode waarin hij zijn land op verschillende internationale podia had vertegenwoordigd. Hij had niet alleen individueel successen geboekt, maar ook bijgedragen aan de zichtbaarheid van darts in Noorwegen. De laatste jaren komt Wagner alleen nog op lokale toernooien in actie.

De carrière van Robert Wagner wordt gekenmerkt door sterke prestaties, internationale successen en verschillende momenten waarop hij dicht bij een grote doorbraak kwam. De Noor wist zich jarenlang te handhaven op internationaal niveau, maar slaagde er nooit in om een wereldtitel of een grote individuele televisietitel te veroveren.

Wagner bereikte onder meer de halve finales van de World Masters, stond bij de laatste vier van het Dutch Open en haalde de finale van de Finnish Open. Ook op Lakeside liet hij zich meermaals zien. In 2010 bereikte hij de kwartfinales van het wereldkampioenschap van de BDO, nadat hij onderweg verschillende bekende namen had verslagen. Een echte bekroning op zijn carrière bleef echter uit.

Toch doet het ontbreken van een wereldtitel niets af aan de verdiensten van Wagner. De darter, die bekendstond onder de bijnaam 'The Magician', won verschillende nationale en internationale toernooien en groeide uit tot een van de sterkere spelers uit Scandinavië. Bovendien bewees hij dat hij zich kon meten met gevestigde namen uit de dartswereld. Zo was hij ook in staat om spelers van het kaliber van Gary Anderson te verslaan.

Daarbij is het belangrijk om rekening te houden met de omstandigheden waarin Wagner zijn carrière uitbouwde. In Noorwegen was darts veel minder populair dan in traditionele dartlanden als Engeland en Nederland. De beschikbare infrastructuur en de mogelijkheden om zich met de internationale top te meten, waren daardoor beperkter.

Dat Wagner desondanks jarenlang op hoog niveau actief bleef en regelmatig sterke resultaten neerzette, onderstreept zijn kwaliteiten en doorzettingsvermogen. Hoewel de allergrootste prijs buiten bereik bleef, drukte hij wel degelijk zijn stempel op het Scandinavische darts.