TERUG IN DE TIJD MET: John Part: Drievoudig wereldkampioen en de beste speler ooit van buiten Europa

In deze rubriek keren we regelmatig terug in de tijd met een bepaalde darter. Vandaag doen we dat met John Part. De Canadees, geboren op 29 juni 1966 in Toronto, groeide uit tot een drievoudig wereldkampioen en schreef geschiedenis als eerste niet-Britse speler die een wereldtitel veroverde. Met zijn overwinningen op het BDO-WK in 1994 en het PDC-WK in 2003 en 2008 behoort Part tot een select gezelschap dat drie of meer wereldtitels achter zijn naam heeft staan.

De inmiddels voormalige profspeler, die de bijnaam 'Darth Maple' kreeg, heeft bovendien een belangrijke rol gespeeld in de ontwikkeling van het darts in Noord-Amerika. Zijn prestaties leverden hem in 2017 een plaats op in de PDC Hall of Fame. Daarnaast bouwde Part na zijn actieve loopbaan een tweede carrière op als commentator en dartsanalist.

Zijn verhaal begint echter bij een eenvoudig kerstcadeau.

In 1987 kreeg Part van zijn ouders een dartbord cadeau voor Kerstmis. Hoewel darts in Canada destijds nauwelijks op televisie werd uitgezonden, wist de jonge Canadees via beelden van de BDO-WK en de Winmau World Masters kennis te maken met de grootste spelers van die tijd.

Vooral Bob Anderson maakte indruk op Part. Hij haalde veel inspiratie uit de wereldkampioenen die hij op televisie zag en ontwikkelde zijn eigen spel vervolgens binnen de Noord-Amerikaanse dartswereld.

In 1989 begon Part met het spelen van wedstrijden in pubs. Twee jaar later volgde zijn eerste belangrijke overwinning bij de Syracuse Open en in datzelfde jaar werd hij professioneel. Al snel groeide hij uit tot een van de betere spelers van Canada en vertegenwoordigde hij zijn land op internationale WDF-toernooien.

In 1993 volgde een belangrijk succes. Samen met Carl Mercer won Part de koppeltitel tijdens de WDF World Cup. Daarmee liet hij zien dat hij ook op internationaal niveau kon concurreren.

Een jaar later zou hij de wereld van het darts definitief op zijn kop zetten.

Toen Part zich plaatste voor het BDO-WK van 1994, was hij buiten Noord-Amerika nog relatief onbekend. Bovendien was het toernooi het eerste BDO-WK na de beruchte machtsstrijd binnen de dartswereld, waardoor er verschillende nieuwe gezichten aan de start verschenen.

Part begon het toernooi met een enorme stunt. In de eerste ronde versloeg hij het als tweede geplaatste Ronnie Baxter in straight sets. Daarna volgden overwinningen op Paul Lim, Steve McCollum en Ronnie Sharp. Op weg naar de finale verloor Part slechts één set.

In de eindstrijd wachtte Bobby George, een van de populairste en meest ervaren spelers van zijn generatie. Ook George kon de Canadees echter niet stoppen. Part won de finale met liefst 6-0 in sets en kroonde zich bij zijn debuut tot wereldkampioen. Daarmee werd hij de eerste niet-Britse speler die het wereldkampioenschap wist te winnen.

Zijn prestatie was bovendien statistisch bijzonder. Part verloor tijdens het volledige toernooi slechts één set. Alleen Eric Bristow had eerder hetzelfde gepresteerd tijdens het BDO-WK van 1984. Later zouden ook Phil Taylor en Part zelf opnieuw tot die selecte groep behoren.

Op dat moment leek de start van een langdurige dominantie ingezet. De werkelijkheid bleek echter anders.

Na zijn wereldtitel wist Part zijn succes aanvankelijk niet te consolideren. Op het Noord-Amerikaanse circuit bleef hij wel winnen. In 1995 schreef hij zowel de Canadian Open als de Canadian National Championships op zijn naam.

In Groot-Brittannië had hij echter veel meer moeite om zijn wereldtitel een vervolg te geven. Tijdens het BDO-WK van 1995 won hij slechts één wedstrijd voordat Paul Williams hem in de tweede ronde uitschakelde.

Een jaar later wist hij diezelfde Williams wel te verslaan, maar opnieuw kwam hij niet ver genoeg om een nieuwe wereldtitel of een plek in de kwartfinales te bemachtigen.

In juni 1997 besloot Part de BDO te verlaten en over te stappen naar de PDC. Zijn debuut in de PDC leverde aanvankelijk eveneens geen grote doorbraak op. In de World Matchplay van 1997 verloor hij van Drew O'Neill en ook tijdens de daaropvolgende PDC-WK's sneuvelde hij vroegtijdig.

Rond de eeuwwisseling kwamen de eerste signalen van een nieuwe opleving. In 2000 won Part de Eastbourne Open en bereikte hij de kwartfinales van de World Grand Prix.

Dat bleek slechts het begin.

Het PDC-WK van 2001 vormde een belangrijk keerpunt. Part bereikte de halve finales en versloeg daarin Rod Harrington met 6-5. Daarmee stond hij voor het eerst in een PDC-WK-finale.

Daarin wachtte Phil Taylor. 'The Power' was op dat moment de dominante speler van de sport en had de laatste zes wereldkampioenschappen gewonnen. Taylor liet in de finale nog maar eens zien waarom. Hij gooide een gemiddelde van 107,46 en won de wedstrijd met 7-0. Part werd volledig overklast, maar de nederlaag leek hem juist te motiveren.

De twee groeiden in de daaropvolgende jaren uit tot rivalen. Tijdens de World Matchplay van 2001 won Taylor opnieuw van Part en een jaar later volgde een 6-0 overwinning in de kwartfinales van het WK.

Toch kwam Part steeds dichterbij. In de finale van de World Matchplay van 2002 kreeg hij zelfs een uitstekende kans om Taylor te verslaan. Part leidde met 16-15 in een wedstrijd die uiteindelijk over 34 legs zou gaan. Taylor won echter de laatste drie legs en pakte de titel met 18-16.

Ook de World Grand Prix-finale van 2002 ging naar Taylor. Part had inmiddels meerdere nederlagen tegen de beste speler ter wereld moeten verwerken, maar hij bleef geloven dat hij Taylor kon verslaan.

Het antwoord kwam tijdens het PDC-WK van 2003. Taylor was opnieuw de grote favoriet. Hij had acht opeenvolgende wereldtitels gewonnen en was al 44 wedstrijden ongeslagen op het WK. Bovendien had Part alle vijf zijn eerdere televisiewedstrijden tegen Taylor verloren.

Toch bereikte Part opnieuw de finale. De Canadees begon uitstekend en gooide in de eerste leg een 121-finish via de bullseye. Vervolgens liep hij uit naar een 3-0- en later 4-1-voorsprong.

Taylor herstelde zich en draaide de wedstrijd om naar 5-4. Part bleef echter rustig en pakte de volgende twee sets. Taylor bracht de stand vervolgens weer gelijk, waardoor een beslissende set noodzakelijk werd.

In die laatste set brak Part de leg van Taylor. Vervolgens hield hij zijn eigen zenuwen in bedwang. Met zijn eerste matchdart maakte hij de wedstrijd af. John Part was voor de tweede keer wereldkampioen.

De overwinning was historisch. Hij beëindigde Taylors reeks van acht opeenvolgende wereldtitels, werd de eerste niet-Britse winnaar van het PDC World Championship en steeg bovendien naar de eerste plaats op de wereldranglijst.

De finale wordt nog altijd beschouwd als een van de grootste wedstrijden uit de geschiedenis van het darts.

Na zijn wereldtitel wist Part opnieuw niet langdurig de absolute topvorm vast te houden. Hij boekte verschillende overwinningen, waaronder het UK Open Southwest Regional Final, de Windy City Open en twee Vauxhall Opens, maar grote televisietitels bleven schaars.

In 2003 bereikte hij opnieuw de finale van de World Grand Prix, maar Taylor was daarin opnieuw te sterk.

Ook in 2004 kende Part een teleurstelling. Als regerend wereldkampioen verloor hij in de derde ronde van debutant Mark Dudbridge. Later dat jaar won hij wel de Canadian Open, de Canadian National Championships en de Golden Harvest North American Cup.

Een van zijn beste prestaties kwam tijdens de World Matchplay van 2004. Part won eerst met 10-0 van Colin Monk, versloeg vervolgens Bob Anderson na een thriller en rekende in de kwartfinales af met Andy Jenkins.

In de halve finales stond hij opnieuw tegenover Taylor, maar na een dramatische start verloor Part met 17-8.

In 2005 volgde opnieuw een jaar zonder titel, al leverde dat seizoen enkele legendarische wedstrijden op. Part verloor op het UK Open nipt met 11-10 van Taylor nadat hij eerder met 10-6 had voorgestaan.

Tijdens de World Matchplay nam hij revanche. Part versloeg Taylor met 16-11 en maakte daarmee een einde aan diens reeks van 27 opeenvolgende overwinningen in het toernooi. Daarna bereikte Part de finale, maar Colin Lloyd bleek te sterk.

In 2006 volgde een nieuwe opleving. Part won de Las Vegas Desert Classic, zijn eerste grote PDC-titel sinds 2003. In de finale versloeg hij Raymond van Barneveld met 6-3.

Ook in 2007 liet Part opnieuw regelmatig sterke prestaties zien. Hij bereikte de halve finales van de US Open, World Grand Prix en Las Vegas Desert Classic.

Tijdens het WK van 2008 was Part als elfde geplaatst, maar hij werd vooraf niet tot de grote favorieten gerekend. Toch speelde hij zich overtuigend naar de finale. Hij versloeg onder anderen Mensur Suljovic en James Wade en rekende in de halve finales af met Kevin Painter.

In de finale wachtte de 21-jarige qualifier Kirk Shepherd. Part nam een 4-0 voorsprong en gaf zijn jonge tegenstander vervolgens geen kans om een comeback compleet te maken. Hij won met 7-2 en kroonde zich voor de derde keer tot wereldkampioen.

Daarmee werd Part de eerste speler die een wereldtitel op drie verschillende locaties wist te winnen: Lakeside, de Circus Tavern en Alexandra Palace.

Hij werd bovendien pas de vijfde speler die minimaal drie wereldtitels wist te veroveren, na Phil Taylor, Eric Bristow, Raymond van Barneveld en John Lowe.

Na zijn derde wereldtitel volgde opnieuw een moeilijke periode. Part won in 2008 nog de Gibraltar Players Championship, maar zijn prestaties liepen daarna sterk terug.

Tijdens het WK van 2009 verloor hij verrassend met 3-0 van de Amerikaan Bill Davis. Een jaar later werd hij uitgeschakeld door Kirk Shepherd, de speler die hij twee jaar eerder nog in de WK-finale had verslagen.

Toch waren er nog enkele belangrijke momenten. In 2010 won Part het PDC North American Darts Championship. In 2011 pakte hij Players Championship-titels in Derby en Oostenrijk.

Tijdens de World Matchplay van 2011 gooide Part tegen Mark Webster bovendien zijn eerste televisionele negendarter. Hij verloor de wedstrijd uiteindelijk, maar schreef daarmee opnieuw een stukje dartsgeschiedenis.

In 2012 bereikte Part opnieuw de kwartfinales van het WK. Daar verloor hij na een beslissende leg van James Wade. Part noemde het achteraf “de grootste wedstrijd die ik ooit heb verloren”.

In 2013 volgde nog een opvallende opleving met winst op de UK Masters. Het bleek zijn laatste PDC-rankingtitel. Na 22 opeenvolgende deelnames aan het wereldkampioenschap wist Part zich uiteindelijk niet te kwalificeren voor het WK van 2016.

In 2017 werd Part opgenomen in de PDC Hall of Fame. Hij was de veertiende speler die deze eer te beurt viel en pas de eerste speler van buiten het Verenigd Koninkrijk die deze eer kreeg.

Part bleef daarna actief in verschillende circuits. Hij kwam uit op het Championship Darts Circuit in Noord-Amerika, daar haalde hij recent zelfs nog eens de finale. Hij maakte vanaf 2022 ook zijn opwachting op de World Seniors Darts Tour. Erg veel succes kende hij daar echter niet, zo bleef hij bij driemaal tweede ronde op het WK. Hij probeerde ook nog enkele keren om via Q-School opnieuw een PDC Tour Card te bemachtigen. Dat lukte echter niet.

Naast het spelen groeide Part uit tot een gerespecteerd commentator. Al in 1995 werd hij door de BBC gevraagd om commentaar te verzorgen bij het BDO-WK. Hij bleef tot 2007 betrokken bij de BBC en werkte later voor ESPN. Vanaf 2013 werd hij een vaste kracht in het commentaarteam van Sky Sports. Daarmee kreeg de carrière van Part een tweede hoofdstuk.

John Part is veel meer dan alleen de eerste Canadese wereldkampioen. Hij was een pionier voor het Noord-Amerikaanse darts en bewees dat een speler van buiten Europa en het Verenigd Koninkrijk kon doordringen tot de absolute wereldtop.

Zijn drie wereldtitels kwamen bovendien in verschillende tijdperken tot stand. In 1994 verraste hij de BDO-wereld, in 2003 beëindigde hij de historische hegemonie van Phil Taylor en in 2008 schreef hij opnieuw geschiedenis door als eerste speler op drie verschillende locaties wereldkampioen te worden.

Van het dartbord dat hij in 1987 voor Kerstmis kreeg tot zijn plaats in de PDC Hall of Fame: de loopbaan van 'Darth Maple' is er een van uitzonderlijke hoogtepunten, lange periodes van strijd en indrukwekkende comebacks. John Part behoort daarmee zonder twijfel tot de belangrijkste spelers die het darts ooit heeft voortgebracht.